H ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

 

 

 

 

Τη μέθοδο της ευθανασίας επέλεξαν ο πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας Ντρις φαν Αχτ και η σύζυγός του Εζενί για να φύγουν μαζί από τη ζωή. 

Το κέντρο μελετών The Rights Forum, που ίδρυσε ο Ντρις φαν Αχτ, ανακοίνωσε την Παρασκευή τον θάνατο του ζεύγους.

Τη Δευτέρα, ο 93χρονος Ντρις φαν Αχτ και η συνομήλικη σύζυγός του, Εζενί φαν Αχτ-Κρέκελμπεργκ έφυγαν από τη ζωή στην πόλη Ναϊμέχεν και κηδεύτηκαν σε στενό οικογενειακό κύκλο, σύμφωνα με την ενημέρωση. 

Τα τελευταία χρόνια το ζεύγος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Πέθανε χέρι-χέρι με την πολυαγαπημένη σύζυγό του, αναφέρει η σχετική ανακοίνωση στον ιστότοπο του The Rights Forum. 

Η ευθανασια ως..Δικαιωμα, 

ελευθερια, επιλογη, απελευθερωση με τον ιδιο όμως παρονομαστη, που είναι ο Θανατος..

Ας δουμε την άποψη της Εκκλησιας μας, γι αυτό το ¨λεπτο¨οντως θεμα.

Διαβαζω  στην Καθημερινη, την αποψη του Διεθνους κυρους Θεολογου, Μητροπολιτου Ναυπακτου, για την ευθανασια, που νομιζω ερμηνευει με εναργεια αισθημα φιλανθρωπιας αγαπης και πονου το ακρως σοβαρο αυτό θεμα.

Γραφει ο Μητροπολιτης 

πριν 8 χρονια :

 

Η εποχή μας διακρίνεται από μια ευγονική και ευθανασιακή νοοτροπία, και τις εκδηλώσεις αυτής της νοοτροπίας τις βλέπουμε καθημερινά στη ζωή των συνανθρώπων μας, αλλά πολλές φορές αυτό επηρεάζει και εμάς τους ίδιους. 

Θεολογικά μπορούμε να πούμε ότι τόσο η ευγονική όσο και η ευθανασιακή νοοτροπία συνδέεται με το πάθος της φιλαυτίας και της ευζωίας, αλλά και της απολυτοποίησης της παρούσης ζωής, με την παραθεώρηση της μετά τον θάνατον ζωής.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια νοοτροπία που αρνείται 

τη θνητότητα και παθητότητα, τον πόνο που συνδέεται με αυτές, αλλά παραθεωρεί και την εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού. 

Eνώ η ζωή και ο θάνατος είναι δεδομένα και είναι αρμοδιότητα του Θεού, 

οι άνθρωποι τα ιδιοποιούνται 

και συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες.

Tα συνθήματα που επικρατούν περί της διαχειρίσεως και επιλογής της ζωής και της διαχειρίσεως του θανάτου και του δικαιώματος στη ζωή και τον θάνατο συνιστούν μια  διαφωτιστική  νοοτροπία που απολυτοποιεί και αυτονομεί την ανθρώπινη ζωή.

O θάνατος είναι ένα βιολογικό και υπαρξιακό γεγονός που κουβαλά ο άνθρωπος από την στιγμή της συλλήψεώς του.

Στο πρώτο κύτταρο υπάρχουν τα γονίδια της γηράνσεως, τα γονίδια των ασθενειών, δηλαδή τα γονίδια του θανάτου. Mαζί με τη ζωή υπάρχει μέσα μας και ο θάνατος, όσο και αν δεν το θέλουμε.

Mερικοί άνθρωποι, από διαφόρους λόγους, δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τον τρόπο της ζωής τους, όπως δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τις ασθένειες, τα γηρατειά και τον θάνατο.

Iσως το περιβάλλον στο οποίο έζησαν, η πίεση που εξασκήθηκε πάνω τους δημιούργησε πολλές βιολογικές, ψυχολογικές, υπαρξιακές και πνευματικές πληγές. 

Xρησιμοποιούν πολλούς τρόπους για να εκδικηθούν  τους ανθρώπους που τους περιβάλλουν και την ίδια την κοινωνία.

Δεν θέλουν να τους θυμούνται οι άλλοι.

Eπειτα, όπως έχει παρατηρήσει η Mυρτώ Pήγου, ζούμε στην εποχή της νεωτερικότητας και της μετανεωτερικότητας  στην οποία, μεταξύ άλλων, κυριαρχεί η απο-εθιμοποίηση, δηλαδή η απεξάρτηση από τις συνθήκες του παρελθόντος. Aκόμα η στάση του ανθρώπου απέναντι στον θάνατο εκφράζεται με το ψέμα, όταν ο άνθρωπος απωθεί τον θάνατο στο περιθώριο της ζωής, θεωρώντας τον σαν να μην υπάρχει, και δεν θέλει να αναφέρεται σε αυτόν· με την «ντροπή», αφού δεν θέλει να πενθεί και να εκφράζεται συναισθηματικά· και με την «αποστροφή» στο σώμα του αρρώστου και του νεκρού.

Πάντως, η λέξη ευθανασία  προέρχεται από το 

ευ και το θνήσκειν, που δηλώνει τον καλό θάνατο. 

Kι αυτό συνδέεται με όλα εκείνα τα γεγονότα που σχετίζονται με το τέλος της βιολογικής ζωής.

Yπάρχουν πολλές μορφές ευθανασίας, κυρίως είναι 

η παθητική ευθανασία, όταν από τους ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό εγκαταλείπεται η θεραπευτική νοσηλεία του αρρώστου, καθώς επίσης εγκαταλείπεται και η διαδικασία ανάνηψης, ίσως με τη συγκατάθεση του αρρώστου και των συγγενών του.

H ενεργητική ευθανασία είναι όταν κάποιοι παρεμβαίνουν με διάφορες χημικές ουσίες που τις θέτουν μέσα στον οργανισμό του ανθρώπου και έτσι επέρχεται η δηλητηρίαση και ο θάνατός του.

Oμως, ο άνθρωπος έχει αρμοδιότητα σ αυτά που κατασκευάζει ο ίδιος και όχι σε εκείνα για τα οποία δεν έκανε απολύτως τίποτε για να τα φέρει στην ύπαρξη και επομένως δεν έχει καμία αρμοδιότητα σ αυτά.

 

 

 

 

H ύπαρξή είναι δώρο του Θεού.

H ευθανασία πολλές φορές, αν δεν είναι αποτέλεσμα ιδεολογικών επιλογών, συνδέεται με την απόγνωση και την απελπισία, τις ψυχολογικές ασθένειες και την απουσία νοήματος για τη ζωή. 

Aκόμη, η  επιθυμία  του ανθρώπου για ευθανασία συνιστά 

μια άγνοια της ευεργετικής παρουσίας του πόνου στη ζωή μας, καθώς επίσης είναι και μια έκφραση δειλίας έναντι των  διαφόρων  δυσκολιών,  ακόμη είναι  και φόβος έναντι του θανάτου.

Eπομένως, η ευθανασία, 

κυρίως η ενεργητική, είναι μια τεχνικοποίηση του θανάτου, 

μια ιδιοποίηση και διαχείριση 

της ζωής και του θανάτου, που δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα του ανθρώπου, αλλά αποτελεί δικαίωμα του Θεού που του έδωσε τη ζωή.

 

Πηγη

ΚΑΤ ΕΥΔΟΚΙΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΙΝ..

 

Τεραστιο το ζητημα των ημερων. 

Οι σχεσεις των ομοφυλοφιλων 

Και εδω θα διακρινουμε :

Στο κατ’ευδοκία θέλημα του Θεού και στο κατά παραχώρηση.

Στην Παλαια Διαθηκη.

Το κατ ευδοκια θέλημα του Θεού ηταν να βγουν οι Εβραίοι από την Αίγυπτο, να περάσουν την έρημο του Σινά και να μπουν στη γη Χαναάν , ησυχα κι ωραια. 

Ομως τα πραγματα δεν εγιναν ετσι.

Οι Εβραιοι περιπλανωντο  επί σαράντα χρόνια.  

Στην άλωση της Πόλης ήταν κατά παραχώρηση  θέλημα του Θεού Λόγω της αμετανοησίας των να πέσει η Πόλη. 

Καπως ετσι και τωρα , αν δεν μετανιώσουμε  καμιά προφητεία περί ανάκτησης της δεν πρόκειται να επαληθευθεί.

Αν παμε πισω στην αρχη του κοσμου, Το κατ’ ευδοκία θέλημα του Θεού ήταν να ζούμε στον Παράδεισο.  

Πέσαμε. Ήρθε ο Χριστός μας έσωσε.

Το κατ’ ευδοκία θέλημα του Θεού ήταν να γίνει η Δευτέρα Παρουσία  κατά  τη διάρκεια της ζωής της γενιάς που ζούσε το 33 μ.Χ. 

Δεν ανταποκρίθηκε εκείνη η γενιά .

Το ιδιο και   οι επόμενες γενιές συνεχισαν να να γεννιούνται με τους δερμάτινους χιτώνες της φθοράς και της θνητότητας

Σημερα στο χέρι μας είναι να γίνει, χωρίς να χρειαστεί να επαληθευθεί η Αποκάλυψη. 

Ποιος ο λογος  να χρειαστεί να προηγηθούν οι οδύνες που προφητεύει η Αποκάλυψη. 

Καιρος να ξυπνησουμε και να αναλογισθουμε τί πρεπει να κανουμε εκτος απ το να ψαχνουμε για τον καλυτερο τροπο να νομιμοποιηθουν οι σχεσεις των... ομοφυλοφιλων ζευγαριων..

Χαιρετε .

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

 Στην περίπτωση που ένας άνθρωπος είναι ομοφυλόφιλος, κατά πόσο οι κληρονομικές καταβολές του  και οι πιθανές τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας δικαιολογούν τη ζωή που κάνει 

 Ενα φαινόμενο ανθρωπίνης συμπεριφοράς αναζητείται να αναλυθεί και, όπως λέμε ότι 

Νόμος φυσικός δεν είναι παρά μία εξιδανικευμένη εμπειρία, ας πουμε η Βαρυτητα  όταν αφήσουμε ένα αντικείμενο θα πέσει  σημαίνει ότι αυτό  η γη,  το έλκει. 

Αυτό που λέμε βάρος στην πραγματικότητα δεν είναι παρά έλξις. Το βάρος είναι νοητό. Εφόσον λοιπόν έλκεται, προφανώς σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος νόμος. 

Τι θα πει νόμος; Επειδή έχω επανάληψη διαρκή και διαρκή ενός φαινομένου, άρα έχω εμπειρία του φαινομένου, αυτό το λέγω «νόμο». 

Τι είναι ο νόμος, ο φυσικός νόμος; Δεν είναι παρά μία εξιδανικευμένη εμπειρία.

Το ίδιο πράγμα και στη βιολογία. Όταν έχουμε μία συμπεριφορά στους ανθρώπους η οποία διαρκώς επαναλαμβάνεται, αναμφισβήτητα αυτό δημιουργεί μιαν αντίληψη περί νόμου. Αλλά όταν βγάζουμε συμπεράσματα από τη βιολογία του ανθρώπου, βέβαια έχουμε πολλούς ανθρώπους που πρέπει να μελετήσουμε, αλλά κάθε άνθρωπος – εδώ προσέξτε – είναι εικόνα του Θεού ασφαλώς, αλλά πεπτωκυία, πεσμένη εικόνα. Συνεπώς είναι ο χαλασμένος άνθρωπος, είναι ο μεταπτωτικός άνθρωπος, ο άνθρωπος ο οποίος είναι μετά την πτώσιν,Έχομε τον Αδάμ μετά την πτώσιν. ´Αρα, για κάθε μελέτη που θα κάνουμε επάνω στον άνθρωπο, δεν θα έχομε πραγματικά και αληθινά πορίσματα, επειδή η εξέταση του κάθε ανθρώπου είναι άνθρωπος πεσμένος, μεταπτωτικός. 

Τα συμπεράσματα θα είναι λανθασμένα. Το καταλάβατε αυτό;

Έτσι, στην Ψυχολογία επί παραδείγματι, έχομε πολλά πορίσματα και συμπεράσματα, και φτιάχνομε και θεωρίες. 

Όταν συλλέξουμε πολύ υλικό, κάνουμε και θεωρίες. 

Όλα αυτά είναι στηριγμένα πάνω στον παλαιωμένον άνθρωπον. Γι᾽ αυτό, αυτές οι θεωρίες δεν μπορούν να βρουν, φερ᾽ ειπείν, εφαρμογή στον εν Χριστῴ καινούργιον άνθρωπο. 

Δεν είναι δυνατόν. Είναι γνωστό ότι η ζωή ενός Αγίου δεν μπορεί να μπει στα μέτρα της Ψυχολογίας, δεν ερμηνεύεται. Το ακούσατε; Δεν ερμηνεύεται η ζωή ενός Αγίου. 

Έτσι κι εδώ, έχομε το φαινόμενον της ομοφυλοφιλίας. 

Επειδή η αμαρτία αυτή «πόλυνε», απλώθηκε πολύ, λέμε ότι είναι ένα φαινόμενον το οποίον μπορεί να προέρχεται από τραυματικές εμπειρίες του ανθρώπου, από…, από…, από…, από… Χίλια πράγματα μπορούμε να συμπεράνουμε· όμως έχομε (αυτό είναι εύνοια του Θεού στον άνθρωπο) έχομε έναν τρόπο και αυτός ο τρόπος είναι η Αγία Γραφή, που εκεί έχομε το μέτρον να κρίνουμε τι είναι αμαρτωλό και τι δεν είναι.

Έτσι, αν δω μόνο τον άνθρωπο, θα βγάλω ψευδή συμπεράσματα, λανθασμένα. 

Αν πάρω την Αγία Γραφή ως μέτρον και ως κριτήριον, τότε θα μπορώ να δω τον άνθρωπο υπό το πρίσμα της Αγίας Γραφής, υπό το πρίσμα της αποκαλύψεως του Θεού. 

Και υπό το πρίσμα αυτό βλέπομε ότι: 

η ομοφυλοφιλία δεν είναι αρρώστια – το υπογραμμίζω – δεν είναι προϊόν μιας τραυματικής καταστάσεως.

Είναι αμάρτημα. 

Και, για την ιστορία, εδώ και τριάντα χρόνια, γύρω στο 1960, κάτι λίγο πριν το 1960, επειδή 

(μόνο στην Αγγλία …) 

υπήρχαν, υπάρχουν πάρα πολλοί ομοφυλόφιλοι στην Αγγλία, έφθασε ακόμη –μάλιστα γιατροί το έλεγαν, ακόμα και πάστορες, Χριστιανοί– [έφθασαν] να λέγουν ότι είναι μία αρρώστια.

Έφθασε ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, της Αγγλίας δηλαδή ο Αρχιεπίσκοπος, να υποστηρίξει ότι είναι μία νόσος. 

Η ομοφυλοφιλία είναι απ τα πάθη που εισήγαγε η ειδωλολατρία, 

ο πεσμένος άνθρωπος. 

Και όταν κάνει ο Απόστολος Παύλος εκείνον τον φοβερόν κατάλογο, τη φοβερή αναφορά του ειδωλολατρικού κόσμου στο Α´ κεφάλαιο Προς Ρωμαίους και λέγει εκεί αυτά τα πράγματα με έναν ωμόν τρόπον, σε βαθμό που δεν λέει τον άνδρα «άνδρα», αλλά τον λέει «αρσενικόν» και τη γυναίκα δεν τη λέει «γυναίκα», αλλά τη λέει «θηλυκιά».

Ξέρετε, όταν πείτε έναν άνθρωπο «αρσενικός είσαι» ή «θηλυκός είσαι», αυτό δείχνει μόνο μία βιολογία, δεν δείχνει τις ανώτερες δυνάμεις του ανθρώπου, το πνεύμα του, τις εφέσεις του. 

Δείχνει μόνο τη βιολογία του. 

Αν φθάνει ο Απόστολος έτσι να αποκαλεί τους ανθρώπους, χαρακτηρίζοντας με τα σκληρότερα λόγια αυτές τις αμαρτίες που ήταν προϊόντα της ειδωλολατρίας και αποκαλεί τους ανθρώπους 

«με σκοτισμένο μυαλό» 

και κάνει περιγραφή της ομοφυλοφιλίας, ίσως όχι για άλλο αμάρτημα τόσο πολύ, αυτό δείχνει ότι δεν είναι ασθένεια με την έννοια της γρίπης, της καρδιοπάθειας και δεν ξέρω τι, αλλά είναι 

ένα αμάρτημα.

Μέσα μας φέρομε όλα τα σπέρματα των παρελθόντων γενεών μέχρι τον Αδάμ και την Εύα. 

Τα σπέρματα αυτά είναι σπέρματα κακού, όπως ακριβώς μπορούμε σε ένα ντουλάπι να έχουμε μπουκαλάκια με σπορικά. Τα σπορικά αυτά, για να φυτρώσουν, πρέπει να έχουν υγρασία και θερμοκρασία. 

Όσο μένουν στο μπουκάλι δεν φυτρώνουν. 

Μέσα μας,  θα ανακαλύψουμε αυτά τα πάθη όλοι μας.

Γι᾽ αυτό λέει ο ´Αγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, σε ένα του ποίημα :

 «Είμαι», λέει, «πόρνος και μοιχός και κίναιδος». 

Ακούτε; «Εγώ», λέει ο ´Αγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, αυτός που έβλεπε κάθε μέρα τον Χριστόν και είχε κάθε μέρα κοινωνία με το ´Ακτιστον Φως, και αποκαλεί τον εαυτόν του έτσι. 

Τότε, αν κανείς έχει την ειλικρίνεια να δει μέσα του, θα βρει αυτά τα καμώματα, τα «σπορικά», και της ομοφυλοφιλίας και της πορνείας και της κτηνοβασίας  και άλλα πάθη: και του εγωισμού, και της φιλαργυρίας και της κτηνωδίας… Ναι, κτηνωδίας. Ακόμη και το να χαίρεσαι… Εγώ έχω ανακαλύψει μέσα μου, όταν γίνεται ένας σεισμός, ένας πόλεμος, λέω «Θεέ μου, Θεέ μου, λυπήσου τους ανθρώπους!» 

Στο βάθος, αγαπάμε να γίνεται ανακατωσούρα. Αυτός είναι ο παλιός εαυτός μας και θα βρούμε όλα μέσα μας τα σπορικά.

Προσέξτε, θα μου πείτε: 

«Δεν θα σωθούμε;» 

Οι Άγιοι, παιδιά, επήγαιναν στην έρημο να ξεριζώσουν το υποσυνείδητο. 

Τρομακτικά δύσκολο πράγμα. 

Δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς. Τουλάχιστον, στη συνείδησή μας αυτά να μην υπάρχουν. 

Έτσι, αισθάνθηκα μέσα μου μία τάση, μία ροπή βρώμικη, ας πούμε της ομοφυλοφιλίας; Θα πω: 

«Θεέ μου φύλαξέ με!» 

Εάν λοιπόν τα σπορικά αυτά μείνουν στα μπουκαλάκια, [εάν] δεν δώσω την ευκαιρία της θερμοκρασίας και της υγρασίας να φυτρώσουν, τότε σίγουρα έχω έπαινον από τον Χριστόν και θα σωθώ.

Ας το ξέρουμε λοιπόν, ας μην ανατρέχουμε σε δικαιολογίες τέτοιων πραγμάτων, αλλά να λέμε ότι είναι αμαρτία και ότι ό,τι να ᾽χεις… 

Μου λες ότι είσαι ομοφυλόφιλος και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώτικα. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώτικα; Κι εγώ μέσα μου αισθάνομαι αυτό… 

Ξέρετε τι έλεγε ο Μέγας Βασίλειος; «Και γυναίκα αγνοώ και παρθένος ουκ ειμί». Και εγώ έχω εκείνο, και εγώ έχω εκείνο, όπως όλοι οι άνθρωποι. 

Δεν θα το αφήσεις να εκδηλωθεί. Εκεί είναι ο αγώνας σου: 

να μην το αφήσεις να γίνει ποτέ. 

Και τότε μπορούμε να μιλάμε για ανόρθωση του πεσμένου ανθρώπου.

 π. Αθανασίου Μυτιληναίου, Κυριακή 18/3/1990.