ΕΙΜΑΣΤΕ...ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ..

 

Και ξαφνικα άρχισα να παρατηρώ βαθύτερα.

Οτι, καποιες σκέψεις εμφανίζονται μόνες τους.

Παρατήρησα ότι καποια συναισθήματα εμφανίζονται μόνα τους.

Η χαρά . Ο φόβος. Η έμπνευση.

Η θλίψη. Η επιθυμία.

αναδύονται πριν προλάβει το Εγω

να τα εγκρίνει.

Καποιες “αποφάσεις” μου γεννιούνται από πράγματα που δεν επέλεξα ποτέ:

από γονίδια, βιώματα, ορμόνες, τραύματα, συνθήκες, χημεία , μοτίβα, και γεγονότα που είχαν προηγηθεί.

Και τότε κατι άρχισε να σπάει

Η νευροεπιστήμη δείχνει κάτι συγκλονιστικό:

ο εγκέφαλος συχνά παίρνει αποφάσεις κλάσματα δευτερολέπτου πριν αποκτήσεις συνειδητή επίγνωση ότι... “αποφάσισες”.

Με τη διαδικασία να ξεκινά

πριν εμφανιστεί το “εγώ ”.

Στην κβαντική φυσική, , πολλοί παραδέχονται ότι ο χρόνος ίσως να μην λειτουργεί

γραμμικά όπως νομίζουμε.

Σε ορισμένα μοντέλα της φυσικής,

παρελθόν, παρόν και μέλλον συνυπάρχουν ήδη μέσα σ ένα ενιαίο πεδίο.

Σαν μια ταινία που υπάρχει ολόκληρη ταυτόχρονα. Και η συνείδηση απλώς βιώνει το καρέ-καρέ.

Οι Στωικοί μιλούσαν για το Logos.

Οι Ινδουιστές για το Lila.

Ο Σπινόζα μιλούσε για έναν Θεό που εκφράζεται με απόλυτη αναγκαιότητα.

Ο Σοπενχάουερ έλεγε:

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αυτό που θέλει, αλλά δεν μπορεί

να θέλει αυτό που θέλει.

Η ζωή

Μοιάζει περισσότερο με κοσμικό ξεδίπλωμα.

Αυτό δεν σημαίνει παθητικότητα.

Δεν σημαίνει “κάθομαι και δεν κάνω τίποτα”.

Οι επιλογές συνεχίζουν να εμφανίζονται.

Η ζωή συνεχίζει να κινείται.

Μια λειτουργική ταυτότητα.

Όχι ο πραγματικός δημιουργός του σεναρίου.

Και εδώ γίνεται κάτι απελευθερωτικό.

Όταν χαλαρώνει η ψευδαίσθηση του απόλυτου προσωπικού ελέγχου, χαλαρώνει και η ενοχή. Χαλαρώνει και ο πανικός.

Χαλαρώνει και η υπαρξιακή σύσπαση.

Γιατί αρχίζεις να βλέπεις ότι ίσως ποτέ δεν ήσουν ένα απομονωμένο “εγώ” που κουβαλά μόνο του το σύμπαν στις πλάτες του.

Ίσως είσαι το ίδιο το σύμπαν-Θεός

που κινείται προσωρινά μέσα από μια ανθρώπινη μορφή.

Ίσως είσαι η ίδια η συνειδητότητα που ξέχασε τον εαυτό της για λίγο, για να μπορέσει να βιώσει την περιπέτεια , της αγάπης, του φόβου, της απώλειας, της αναζήτησης,

και της επιστροφής.

Και τελικά αυτό που ονομάζουμε “ζωή”

να μην είναι η προσπάθεια ενός ανθρώπου

να ελέγξει την ύπαρξη.

Ίσως να είναι η ύπαρξη που χορεύει μέσα από εμάς.

Η αληθινή ελευθερία δεν είναι της επιλογής.

Είναι η ελευθερία από

την πλάνη της επιλογής.

Είναι η στιγμή που σταματά να πιστεύει ότι κρατάει το τιμόνι του σύμπαντος.

Η στιγμή που το avatar θυμάται ότι δεν είναι ο δημιουργός του παιχνιδιού, αλλά χαρακτήρας μέσα σε ένα ήδη γραμμένο κοσμικό σενάριο.

Και τότε συμβαίνει κάτι σχεδόν αδιανόητο:

το άγχος αρχίζει να λιώνει.

Γιατί όλο το άγχος της ανθρώπινης ταυτότητας βασίζεται σε μία θεμελιώδη υπόθεση: ότι

“εγώ” πρέπει να επιλέξω σωστά

για να σωθώ.

Να κάνω τη σωστή κίνηση.

Να πάρω τη σωστή απόφαση.

Να αποφύγω το λάθος.

Να ελέγξω το αποτέλεσμα.

Να προστατευθω από τον πόνο,

την απόρριψη,

την αρρώστια,

τη βία,

την καταστροφή,

τον θάνατο.

Τότε ποιος ακριβώς είναι αυτός που ελέγχει;

παρατηρεις ότι οι σκέψεις εμφανίζονται μόνες τους.

Οι επιθυμίες εμφανίζονται μόνες τους.

Οι φόβοι εμφανίζονται μόνοι τους.

Οι αποφάσεις εμφανίζονται μόνες τους.

Ακόμα και η ίδια η ανάγκη για έλεγχο εμφανίζεται μόνη της.

Και τότε αρχίζει να αποκαλύπτεται

κάτι βαθιά απελευθερωτικό:

Είναι αδύνατον να “κάνεις λάθος”,

γιατί ποτέ δεν ήσουν ο πραγματικός δημιουργός των κινήσεων.

Η ζωή απλώς συμβαίνει.

Η αναπνοή συμβαίνει.

Η καρδιά χτυπά.

Οι γαλαξίες κινούνται.

Οι σκέψεις περνούν.

Οι άνθρωποι συναντιούνται.

Οι χωρισμοί συμβαίνουν.

Οι έρωτες συμβαίνουν.

Οι θάνατοι συμβαίνουν.

Τα πάντα ξεδιπλώνονται σαν μέρος μιας τεράστιας αλυσίδας αιτιότητας που ξεκίνησε πριν γεννηθεί η προσωπική ταυτότητα.

Και όταν αυτό δεν γίνεται απλώς φιλοσοφία αλλά βιωματική ενθύμηση,

η ζωή αλλάζει ποιότητα.

Η ταυτότητα χαλαρώνει.

Το σώμα μαλακώνει.

Η ύπαρξη αναπνέει αλλιώς.

Γιατί δεν χρειάζεται πια να κουβαλάς το αδύνατο βάρος του

“πρέπει να ελέγξω το σύμπαν για να είμαι ασφαλής”.

Και τότε γεννιέται μια παράξενη εμπιστοσύνη.

Όχι παθητικότητα.

Όχι παραίτηση.

Όχι αδράνεια.

Αλλά εμπιστοσύνη.

Σαν ν αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι η ίδια η ζωή σε κινεί.

Ότι κάτι ασύλληπτα μεγαλύτερο από την προσωπική ταυτότητα αναπνέει μέσα απ όλους μας.

Και ίσως αυτό που ονομάζουμε

“πνευματική αφύπνιση”

να μην είναι η απόκτηση κάποιας υπερδύναμης.

Ίσως να είναι απλώς

η κατάρρευση της ψευδαίσθησης ότι ήσουν ο ξεχωριστός ελεγκτής της ζωής.

Και μέσα σε αυτή την κατάρρευση,

αντί να εμφανιστεί κόλαση,

εμφανίζεται ένας παράδεισος χαλάρωσης.

Γιατί η ύπαρξη συνεχίζει να κινείται τέλεια χωρίς το ψεύτικο “εγώ” στο κέντρο.

Ο ήλιος συνεχίζει να ανατέλλει.

Η καρδιά συνεχίζει να χτυπά.

Η αγάπη συνεχίζει να εμφανίζεται.

Η ζωή συνεχίζει να χορεύει.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγάλο μυστικό:

Δεν ήσουν ποτέ φυλακισμένος του σύμπαντος.

Ήσουν το ίδιο το σύμπαν

AΓΑΠΗ..ΧΑΡΑ

 Η πραγματική χαρά

 έρχεται από ..πολλές μορφές αγάπης 

 ερωτική, φιλική, οικογενειακή, 

ακόμα και από μια βαθιά αγάπη για τη ζωή 

ή για κάτι που δίνει νόημα.

Η ερωτική αγάπη όμως 

έχει κάτι ιδιαίτερο: συνδυάζει 

επιθυμία, τρυφερότητα, σύνδεση και 

το αίσθημα ότι «σε βλέπει» πραγματικά 

ένας άλλος άνθρωπος. 

Όταν είναι αμοιβαία και υγιής, 

συχνά φέρνει έντονη χαρά, ζωντάνια 

και αίσθηση πληρότητας.

Αλλά η αληθινή χαρά στην αγάπη 

συνήθως δεν είναι μόνο το πάθος. 

Είναι όταν υπάρχει:

ασφάλεια,αποδοχή,εμπιστοσύνη,

και ηρεμία μαζί με τον ενθουσιασμό.

Μερικές φορές ο έρωτας δίνει ένταση·

η αγάπη δίνει βάθος.

Και όταν τα δύο συναντηθούν,

πολλοί το βιώνουν 

σαν πραγματική ευτυχία.

«Ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.»

 

Η φράση είναι βιβλική και αποδίδεται συνήθως ως:

«Ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.»

«Αυτός που αναζητά βρίσκει, και σε εκείνον που χτυπά την πόρτα θα ανοιχτεί.»

Η δυναμική των ρημάτων

Η πρόταση βασίζεται σε τρία ρήματα: 

ζητῶ κρούω ἀνοίγω

Τα μετοχικά σχήματα 

«ὁ ζητῶν», «τῷ κρούοντι») 

δηλώνουν διάρκεια. 

Δεν σημαίνει απλώς 

«όποιος ζήτησε μία φορά», 

αλλά:

εκείνος που συνεχίζει να ζητά,
να αναζητά,
να επιμένει.

Η θεολογική σημασία είναι βαθιά:
ο Θεός δεν παρουσιάζεται ως μηχανισμός άμεσης εκπλήρωσης επιθυμιών, 

αλλ ως Πρόσωπο που καλεί τον άνθρωπο σε σχέση και επιμονή.

Η αναζήτηση ως υπαρξιακή κίνηση

Το «ζητεῖν» δεν είναι απλή περιέργεια.

Είναι υπαρξιακή πείνα.

Ο άνθρωπος: ζητά αλήθεια,νόημα,

σωτηρία,και κοινωνία με τον Θεό.

Η αναζήτηση αυτή θεωρείται ήδη 

σημείο χάριτος. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας συχνά λένε ότι: άνθρωπος δεν θα αναζητούσε τον Θεό, 

αν ο Θεός δεν τον είχε ήδη αγγίξει.

Άρα η φράση δεν περιγράφει μόνον ανθρώπινη πρωτοβουλία, αλλά και μια μυστική συνεργία:

ο άνθρωπος κινείται προς τον Θεό,

και ο Θεός κινείται προς τον άνθρωπο.

 Το «κρούειν» και η εικόνα της θύρας

Το «κρούω» παραπέμπει σε πόρτα.
Στην βιβλική και πατερική συμβολική, 

η θύρα σημαίνει:

είσοδο στη Βασιλεία, αποκάλυψη,κοινωνία,μυστήριο.

Όταν λέει:

«τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται»

δεν εννοεί μόνον ότι θα λυθεί ένα πρόβλημα.

Σημαίνει: 

θα του δοθεί πρόσβαση σε βαθύτερη πραγματικότητα.

Η πόρτα που ανοίγει είναι:

η γνώση του Θεού,η εμπειρία της χάριτος,

η εσωτερική μεταμόρφωση.

Γι’ αυτό στην χριστιανική παράδοση η 

προσευχή θεωρείται «κρούσις της θύρας».

Η ελευθερία του ανθρώπου

Η φράση προϋποθέτει ότι ο Θεός

 δεν παραβιάζει την ανθρώπινη ελευθερία.

Δεν εισβάλλει.

Ο άνθρωπος:

ζητά,χτυπά,ανοίγεται.

Η σωτηρία στην ορθόδοξη θεολογία 

δεν είναι εξαναγκασμός αλλά συνέργεια.

Ο Θεός προσφέρει,

ο άνθρωπος ανταποκρίνεται.

Αυτό διαφοροποιεί τον χριστιανισμό 

από μοιρολατρικές αντιλήψεις όπου 

όλα είναι προκαθορισμένα 

χωρίς προσωπική συμμετοχή.

Η αποφατική διάσταση

Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο παράδοξο.

Πολλές φορές ο άνθρωπος ζητά 

και δεν «βρίσκει» άμεσα.

Οι Πατέρες ερμηνεύουν ότι:

ο Θεός καθυστερεί όχι από απουσία,

αλλά για να βαθύνει η επιθυμία.

Η αναζήτηση γίνεται παιδαγωγία.

Η σιωπή γίνεται τρόπος αποκάλυψης.

Στον ασκητικό χριστιανισμό, 

η απουσία της άμεσης απάντησης 

θεωρείται συχνά ανώτερη πνευματική κατάσταση από την εύκολη παρηγοριά.

Χριστολογική ερμηνεία

Σε βαθύτερο επίπεδο, 

η «θύρα» ταυτίζεται με τον Χριστό.
Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο 

ο Χριστός λέει:

«Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα.»

Άρα:

ο ζητών βρίσκει τελικά Πρόσωπο,

όχι ιδέα,όχι θεωρία,όχι αφηρημένη ηθική.

Η χριστιανική αλήθεια είναι σχέση.

Υπαρξιακή ανάγνωση σήμερα

Η φράση έχει τεράστια σημασία 

Μιλά για:

την αξία της επιμονής,

την ανάγκη εσωτερικής αναζήτησης,

την ελπίδα ότι η πραγματικότητα 

δεν είναι κλειστή.

Σε έναν κόσμο κυνισμού, 

η φράση διακηρύσσει ότι:

το νόημα δεν αποκαλύπτεται

 στους αδιάφορους,

αλλά στους αναζητητές.

Και ίσως το βαθύτερο μήνυμα είναι αυτό:

η αναζήτηση του ανθρώπου και 

η αναζήτηση του Θεού για τον άνθρωπο 

συναντώνται στην ίδια πόρτα.

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ 5000

 

Μια ασυνηθιστη σύγκριση ανάμεσα

στον Όμηρο και το Κατά Μάρκον (κεφ 6), εστιάζοντας στις ομοιότητες που υπάρχουν στην περιγραφή του χορτασμου 5000.

Αποτελεί αντικείμενο φιλολογικής και ιστορικής μελέτης.

Πολλοί μελετητές, οπως ο Dennis R. MacDonald στο βιβλίο του "The Homeric Epics and the Gospel of Mark", υποστηρίξουν ότι

ο Ευαγγελιστης Μάρκος

χρησιμοποίησε τον Όμηρο για να παρουσιάσει την ιστορία του Ιησού με τρόπο οικείο στο ελληνόφωνο κοινό της εποχής.

​Τα αποσπάσματα που εμφανίζονται στο τελος είναι ελεύθερη αποδόση των πρωτότυπων κειμένων

(η άφιξη με πλοίο,

το μεγάλο πλήθος,

η οργάνωση σε ομάδες,

η ευλογία του φαγητού και

ο κορεσμός όλων των παρευρισκόμενων).

​Συμπέρασμα:

Η σύγκριση είναι «αληθινή» με την έννοια ότι βασίζεται σε υπαρκτές ακαδημαϊκές θεωρίες που εξετάζουν τη σχέση των Ευαγγελίων

με την κλασική ελληνική γραμματεία.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ..

 

Posted on 1 Ιουνίου, 2013 by kosmaser

Ατέρμονες, άνευ περιεχομένου, εξώφθαλμα ανόητες, προκλητικές, εν πολλοίς κουτές, συζητήσεις για το λεγόμενο αντιρατσιστικό.

Εκπρόσωποι του λαού, και μάλιστα της αριστερας, αποφαίνονται με επιστημονική σοβαροφάνεια περί των ιστορικών γεγονότων, λές και τα έζησαν οι ίδιοι..

Φαύλοι, ¨τυφλοί τα τ΄ώτα τον τε νούν¨, άγονται και φέρονται απο καταστάσεις που και οι ιδιοι ούτε καταλαβαίνουν, αλλά ούτε και μπορούν να καταλάβούν, περιφέροντες, την μηδαμινότητά τους με κομψά συνολάκια, και ακριβά αρώματα.

Τί σχέση μπορεί να έχει η συγκεκριμμένη εκπρόσωπος του ελληνικού κοινοβουλίου με την αθάνατη Ρωμηοσύνη…προσοχή με ¨η¨ όχι με ¨ι¨, εκ του ρωμαίος..

Παραθέτω αναφορά του μακαριστού π. Ιωάννη Ρωμανίδη για τη Ρωμιοσύνη, που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της ¨εκκλησιαστικής Παρέμβασης¨ γνωρίζοντας πως τη συγκεκριμμένη βουλευτή του Κοινοβουλίου μας ,σε μερικά χρόνια.. δεν θα τη θυμάται κανείς.

¨Ναί μέν ο Ρωμηός έχει απόλυτον πεποίθησιν εις τήν Ρωμηοσύνην του, αλλά ούτε φανατικός ούτε μισαλλόδοξος είναι καί ούτε έχει καμμίαν ξενοφοβίαν. 

Αντιθέτως αγαπά τούς ξένους ουχί όμως αφελώς.

Τούτο διότι γνωρίζει ότι ο Θεός αγαπά όλους τούς ανθρώπους καί όλας τάς φυλάς καί όλα τά έθνη χωρίς διάκρισιν καί χωρίς προτίμησιν. 

Ο Ρωμηός γνωρίζει ότι η Ρωμηοσύνη του κατέχει τήν αλήθειαν καί είναι η υψίστη μορφή τών πολιτισμών. 

Αλλά κατανοεί άριστα τό γεγονός ότι ο Θεός αγαπά τόν Ρωμηόν, όχι όμως περισσότερον από τούς άλλους. 

Ο Θεός αγαπά τόν κάτοχον τής αληθείας αλλ’ εξ ίσου αγαπά τόν κήρυκα τού ψεύδους. Αγαπά τόν άγιον, αλλ’ αγαπά εξ ίσου ακόμη καί τόν διάβολον.

Διά τούτο η Ρωμηοσύνη είναι αυτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη καί φιλότιμον καί όχι κίβδηλος αυτοπεποίθησις, ιταμότης καί εγωισμός. 

Ο ηρωϊσμός τής Ρωμηοσύνης είναι αληθής καί διαρκής κατάστασις τού πνεύματος καί όχι αγριότης, βαρβαρότης καί αρπακτικότης.

Οι μεγαλύτεροι ήρωες τής Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ τών αγίων.

Η Ρωμηοσύνη διαφέρει τών άλλων πολιτισμών, διότι έχει τό ίδιον θεμέλιον διά τόν ηρωϊσμόν της ως καί διά τήν αγιωσύνην της, δηλαδή τό ρωμαίικον φιλότιμον τό οποίον δέν υπάρχει εις τόν ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. 

Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από τό 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν τήν Ρωμηοσύνην καί νά γίνωμεν Ευρωπαίοι, διότι δήθεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος από τήν Ρωμηοσύνην.

Η Ρωμηοσύνη δέν αποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δεν χρειάζεται απολογητάς. Είναι απλώς αυτό πού είναι. Τό δέχεται κανείς ή τό απορρίπτει…

Καί σήμερον άλλοι παραμένουν Ρωμηοί, άλλοι όμως αμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, αγγλεύουν, δηλαδή γραικεύουν¨.

(π. Ιωάννου Ρωμανίδη, Ρωμηοσύνη).