Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΜΩΑΜΕΘ ΗΤΑΝ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

 

Ο Μουσουλμανισμός ( Ισλάμισμος) θεωρείται από την ιστορία δημιούργημα των Εβραίων.

Τι γνωρίζουμε ιστορικά

Το Ισλάμ ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα μ.Χ. στην Αραβική Χερσόνησο 

από τον προφήτη Muhammad.

Το ιερό βιβλίο του είναι το Qur'an (Κοράνι).

Η θρησκεία εμφανίστηκε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου υπήρχαν διάφορες θρησκείες: 

αραβικός πολυθεϊσμός, χριστιανισμός και ιουδαϊσμός.

Σχέση με τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό

Το Ισλάμ ανήκει στις αβρααμικές θρησκείες, μαζί με:τον Judaismτον Christianity

Αυτό σημαίνει ότι μοιράζονται κάποιες κοινές μορφές και παραδόσεις, όπως:

τον προφήτη Abraham (Αβραάμ)τον Moses (Μωυσή)και άλλους βιβλικούς προφήτες.

Όμως η ιστορική και ακαδημαϊκή έρευνα 

δεν υποστηρίζει την ιδέα ότι το Ισλάμ δημιουργήθηκε από Εβραίους. 

Πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας που δεν βασίζεται σε ιστορικές αποδείξεις.

Οι θρησκείες συχνά επηρεάζονται η μία από την άλλη επειδή γεννιούνται στο ίδιο πολιτισμικό περιβάλλον. 

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μία “κατασκευάστηκε” από μια άλλη ομάδα.

Το Ισλάμ ξεκίνησε στην Αραβία από τον Muhammad και εξελίχθηκε ως ξεχωριστή θρησκεία, παρότι έχει κοινές ρίζες με τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό.

Η παράδοση του Ισλάμ λέει ότι ο προφήτης Muhammad ήταν αγράμματος (δεν ήξερε να διαβάζει και να γράφει). 

Στα αραβικά χρησιμοποιείται ο όρος «ουμμī». Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι αυτό δείχνει πως το Qur'an (Κοράνι) δεν θα μπορούσε να είναι ανθρώπινο έργο του ίδιου, αλλά θεϊκή αποκάλυψη.

Τι λέει η ισλαμική παράδοση

Ο Muhammad γεννήθηκε γύρω στο 570 μ.Χ. στη Mecca.

Πολλές παραδόσεις αναφέρουν ότι δεν είχε λάβει τυπική εκπαίδευση.

Όταν λάμβανε αποκαλύψεις, τις απαγγέλλε και τις κατέγραφαν οι γραφείς του.

Τι λένε οι ιστορικοί

Οι σύγχρονοι ιστορικοί δεν έχουν απόλυτη βεβαιότητα. 

Υπάρχουν δύο βασικές απόψεις:

Ήταν πράγματι αγράμματος – κάτι αρκετά συνηθισμένο στην Αραβία του 7ου αιώνα.

Ο όρος «ουμμī» ίσως δεν σημαίνει αγράμματος, αλλά 

«χωρίς προηγούμενη γραφή/γραφική παράδοση» ή «μη Εβραίος».

Στην ισλαμική πίστη: 

ο Muhammad θεωρείται αγράμματος.

Στην ιστορική έρευνα: δεν υπάρχει απόλυτη απόδειξη, αλλά είναι πιθανό να μην είχε τυπική παιδεία.

τι γράφουν τα αρχαιότερα ισλαμικά κείμενα για αυτό

ή τι λένε βυζαντινές και άλλες πηγές για τον Muhammad.

Ισλαμικές πηγές

Οι πρώτες βιογραφίες του Muhammad γράφτηκαν αρκετές δεκαετίες μετά τον θάνατό του.

Κύριες πηγές

Ibn Ishaq (8ος αιώνας) – έγραψε την πρώτη μεγάλη βιογραφία του Muhammad.Al-Tabari (9ος–10ος αιώνας) – ιστορικός που κατέγραψε πολλές παραδόσεις.

Συλλογές Hadith όπως του Muhammad al-Bukhari.

Σε αυτές τις πηγές αναφέρεται ότι ο Muhammad:

δεν είχε μάθει να διαβάζει ή να γράφει

απήγγελλε τις αποκαλύψεις του Qur'an

οι μαθητές του τις κατέγραφαν.

Το ίδιο το Κοράνι

Σε κάποια χωρία του Qur'an αναφέρεται ότι πριν από την αποκάλυψη 

δεν διάβαζε ούτε έγραφε. 

Αυτό χρησιμοποιείται από τη μουσουλμανική θεολογία ως επιχείρημα ότι το κείμενο είναι θεϊκής προέλευσης.

Μη μουσουλμανικές πηγές (Βυζαντινές )

Κάποιες πρώιμες πηγές εκτός Ισλάμ μιλούν για τον Muhammad, αλλά δεν δίνουν πολλές λεπτομέρειες για την εκπαίδευσή του.

Theophanes the Confessor (Βυζαντινός χρονογράφος, 9ος αιώνας)

John of Damascus (χριστιανός θεολόγος του 8ου αιώνα)

Αυτές οι πηγές:

περιγράφουν την εμφάνιση του Ισλάμ

αλλά δεν αποδεικνύουν αν ήταν αγράμματος ή μορφωμένος.

Η ισλαμική παράδοση θεωρεί ότι ο Muhammad ήταν αγράμματος.

Οι ιστορικοί λένε ότι είναι πιθανό, αλλά δεν υπάρχει απόλυτη ιστορική απόδειξη.

Οι περισσότερες πληροφορίες προέρχονται από ισλαμικές πηγές που γράφτηκαν δεκαετίες μετά.

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ..ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΣΜΟΣ..

 

Και να που σε μια στιγμη, ολος ο κοσμος μιλα για μουσουμανους και τον Μουσουλμανισμο.

Κατά τον 6ον αιώνα, βλέπουν οι Εβραίοι τον Χριστιανισμό να ξαπλώνεται καί ν' αγκαλιάζει όλη τη γη.

Θέλουν , με κάθε τρόπο να αναχαιτίσουν την εξάπλωση αυτή.

Τους ανησυχεί η ραγδαία πορεία της πίστεως και της Διδασκαλίας του Χριστού.

Συνέρχεται τότε το αόρατο Εβραϊκό Επιτελείο Σανχεντρίν (Συνέδριο) και δημιουργεί μια χριστιανομάχο θρησκεία, τον Μωαμεθανισμό.

Ελάχιστοι, ίσως γνωρίζουν, ότι η θρησκεία του Ισλάμ δεν ήταν έργο του αγραμμάτου καί αγροίκου Μωάμεθ, αλλά των Εβραίων...

Ελάχιστοι έχουν μάθει, ότι ο Μωαμεθανισμός είναι εβραϊκό κατασκεύασμα, διότι όλες οι πηγές πληροφοριών από σκοπού καταστρέφονται από τους ενδιαφερομένους. Ποιοι γνωρίζουν σήμερα, ότι

ο ίδιος ο Μωάμεθ ήταν Εβραίος εκ μητρός; Ποιος ξέρει, ότι τρεις τουλάχιστον από τις γυναίκες του ήσαν Εβραίες και ο ίδιος ήταν δαιμονισμένος;

Ποιος έμαθε ποτέ, ότι ολόκληρο το περιβάλλον του αποτελείτο από Εβραίους σατανιστές (μάγους, αστρολόγους και αποκρυφιστές) με επικεφαλής τον διαβόητο Εβραίο εξάδελφο της γυναικός του Ουάρακα;

Κατάφεραν οι σατανικοί εωσφοριστές του «Σανχεντρίν» να φτιάξουν τον αγράμματο, αστοιχείωτο, επιληπτικό και δαιμονισμένο βεδουίνο Μωάμεθ, ψευδοπροφήτη.

Τον ανέβασαν ψηλά για να διαδώσει με την βία του σπαθιού την ψεύτικη θρησκεία καί να πληγεί έτσι ο Χριστιανισμός.

Ποιο είναι όμως το αποτέλεσμα αυτής της εχθρικής στάσεως των Εβραίων εναντίον του Χριστού;

Τί κέρδισαν από την δημιουργία του Ισλάμ οι εωσφοριστές του Σανχεντρίν;

Δημιούργησαν τον χειρότερο και τον πλέον θανάσιμο εχθρό του εβραϊσμού.

Το πρώτο εβραϊκό αίμα έχυσε ο ίδιος ο Μωάμεθ και το έργο του συνεχίζουν σήμερα οι οπαδοί της θρησκείας του.

Δεν είναι πολύς καιρός, που 510 εκατομμύρια Αράβων έδωσαν βαρύ όρκο να εξαφανίσουν από το πρόσωπο της γης και τον τελευταίο Εβραίο!

600 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι, τους οποίους δημιούργησαν οι Εβραίοι για να κτυπήσουν τον Χριστιανισμό, είναι έτοιμοι να πλήξουν μέχρις αφανισμού τους Ισραηλίτες και όχι τους Χριστιανούς, όπως είχαν προσχεδιάσει εκείνοι.

Βλέπεις, λοιπόν, αναγνώστη, ότι ο Θεός επέστρεψε στο κεφάλι τους, τα βέλη που ακόντισαν εναντίον του Χριστιανισμού.

Από το βιβλίο «Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα» του Αρχιμ. Χαραλ. Βασιλοπούλου

ΕΧΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΘΕΟ..

 

Σ’ ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. 

Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.

 Η κόρη του, μια εξαιρετική κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της.

Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! 

Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της. 

Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. 

Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες. 

Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του.

Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. 

Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε: 

– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!

Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται. 

Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μούστειλε!”.

Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τόνειρο έσβησε… Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Το βράδυ διηγήθηκε τό ονειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν.

Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του: 

– “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος. Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:

– “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! 

Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. 

Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. 

Ήταν πάντα άγγελος… Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τόφερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.

Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα: 

– Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανηψιά μου! 

Ο άνθρωπος όταν τάκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα: 

– Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!

Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα. 

Το περιστατικό αυτό δεν τόπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. 

Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. 

Η νύχτα της απιστίας έφυγε… 

– “Δοξασμένο τόνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”, ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του…

IN THE GARDEN OF EDEM..

 

Δέντρο Γνώσεως του Καλού και του Κακού 

Σε σχέση με το μήλο της Apple;

Η σύνδεση είναι συμβολική

Η Apple Inc. χρησιμοποιεί ως λογότυπο ένα δαγκωμένο μήλο. 

Το μήλο συχνά συνδέεται πολιτισμικά με:

Τη γνώσηΤον πειρασμόΤην ανακάλυψηΤην ανθρώπινη περιέργεια

Αν και  δεν αναφέρεται ότι ο καρπός ήταν μήλο, στη δυτική τέχνη επςκράτησε η απεικόνιση του καρπού ως μήλο 

(πιθανως λόγω της λατινικής λέξης malum που σημαίνει και «κακό» και «μήλο»).

Ο συνιδρυτής της Apple, Steve Jobs, δεν δήλωσε ποτέ επίσημα ότι το λογότυπο σχετίζεται με το βιβλικό δέντρο. 

Το δαγκωμένο μήλο επιλέχθηκε κυρίως:

Για να ξεχωρίζει από άλλα φρούτα

Ως λογοπαίγνιο με το «byte» (bite) στην πληροφορική

Ως σύμβολο γνώσης και καινοτομίας

Η σχέση είναι πολιτισμική και συμβολική:
Το βιβλικό δέντρο συνδέεται με τη γνώση — και η Apple ως εταιρεία τεχνολογίας επίσης ταυτίζεται με τη γνώση και την καινοτομία.

Δεν υπάρχει επίσημη δήλωση ότι το logo βασίζεται στο Δέντρο της Γνώσεως.

Η σύνδεση με τον Ισαάκ Νεύτων 

Το μήλο του Νεύτωνα και η Apple

Σύμφωνα με τη γνωστή ιστορία, ο Νεύτων εμπνεύστηκε τη θεωρία της βαρύτητας όταν είδε ένα μήλο να πέφτει από ένα δέντρο. 

Το γεγονός αυτό συνδέθηκε συμβολικά με:

Τη στιγμή της ανακάλυψης

Τη γέννηση μιας επιστημονικής ιδέας

Τη δύναμη της ανθρώπινης σκέψης

Το πρώτο λογότυπο της Apple

Η Apple Inc. το 1976 είχε ως πρώτο λογότυπο μια περίτεχνη εικόνα του,,,Νεύτωνα κάτω από μια μηλιά. 

Το σχέδιο δημιουργήθηκε από τον τρίτο συνιδρυτή της εταιρείας, Ronald Wayne.

Λίγο αργότερα όμως, το λογότυπο απλοποιήθηκε στο γνωστό δαγκωμένο μήλο, που σχεδιάστηκε από τον Rob Janoff.

Πώς συνδέονται όλα αυτά;

Το μήλο έγινε ένα ισχυρό σύμβολο που ενώνει:

Το Δέντρο της Γνώσεως (βιβλική γνώση) 

Το μήλο του Νεύτωνα (επιστημονική γνώση)

Την Apple (τεχνολογική γνώση και καινοτομία)

Παρότι η εταιρεία δεν δήλωσε ποτέ επίσημα ότι το logo είναι βιβλική αναφορά, 

η σύνδεση με τη γνώση

— ειδικά μέσω του Νεύτωνα — 

είναι πιο ιστορικά τεκμηριωμένη.

Το μήλο της Apple Inc. είναι δαγκωμένο για μερικούς πρακτικούς και συμβολικούς λόγους:

Για να φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι μήλο

Ο σχεδιαστής του λογοτύπου, Rob Janoff, έχει εξηγήσει ότι η «δαγκωνιά» μπήκε ώστε να μη μοιάζει το σχήμα με κεράσι ή άλλο φρούτο.

Η δαγκωνιά δίνει κλίμακα και αναγνωρισιμότητα.

Λογοπαίγνιο: Bite – Byte 

Πολλοί θεωρούν ότι είναι και ένα έξυπνο παιχνίδι λέξεων:

Bite (δαγκωνιά)

Byte (μονάδα πληροφορίας στην πληροφορική)

Αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα ως ο βασικός λόγος, ταιριάζει πολύ με τον χώρο της τεχνολογίας.

Συμβολισμός γνώσης

Η «πρώτη δαγκωνιά» μπορεί να συμβολίζει:

Την πράξη της ανακάλυψης

Την απόκτηση γνώσης

Το θάρρος να «δοκιμάσεις» κάτι νέο

Εδώ κάποιοι βλέπουν και έμμεση σύνδεση είτε με το βιβλικό Δέντρο της Γνώσης είτε με το μήλο του Νεύτωνα — αλλά αυτό παραμένει συμβολική ερμηνεία.

Με λίγα λόγια

Η επίσημη εξήγηση είναι κυρίως

σχεδιαστική (οπτική αναγνώριση).
Οι υπόλοιποι συμβολισμοί είναι περισσότερο πολιτισμικές και φιλοσοφικές αναγνώσεις.

ΑΛΛΟ ΣΥΓΝΩΜΗΝ..ΚΙ ΑΛΛΟ ΣΥΓΧΩΡΩ..

«Συγγνώμη» και « συγχωρώ» 

κινούνται σε διαφορετική κατεύθυνση.

«Συγγνώμη»

Είναι αίτημα.

Το λέει αυτός που έφταιξε.

Δηλώνει: «Αναγνωρίζω το λάθος μου και ζητώ αποκατάσταση».

Προϋποθέτει ταπείνωση.

«Σε συγχωρώ»

Είναι προσφορά.

Το λέει αυτός που πληγώθηκε.: 

«Δεν κρατώ μέσα μου την οφειλή απέναντί σου».

Προϋποθέτει ελευθερία καρδιάς.

Η ουσιαστική διαφορά

Η «συγγνώμη» αφορά την ευθύνη.
Η «συγχώρεση» αφορά κυρίως την καρδιά.

Μπορεί:

Να πει κάποιος «συγγνώμη» και να μη λάβει συγχώρεση.

Να συγχωρήσει ακόμη κι αν δεν άκουσε ποτέ «συγγνώμη».

Στην ορθόδοξη θεολογία 

όπως τονίζεται από τον Ιωάννη  Χρυσόστομο 

η συγχώρεση 

θεωρείται εσωτερική απελευθέρωση, 

όχι απλώς κοινωνική πράξη.

ψυχολογικά ,

(σημαίνει «χωρώ τον άλλον»),  

συγχωρώ όταν ακόμη πονάω).

πνευματικά 

( σημαίνει «χωρώ μέσα μου τον άλλον»),

Η συγ-χώρεση κρύβει μέσα της τη λέξη χώρος.

Σημαίνει: κάνω χώρο στην καρδιά μου 

για εκείνον που με πλήγωσε.

Δεν σημαίνει:

ότι δικαιολογώ το κακό,

ούτε ότι ξεχνώ,ότι συμφωνώ.

Σημαίνει:
Δεν σε διώχνω από την καρδιά μου. 

Δεν σε φυλακίζω μέσα μου ως εχθρό.

Στην ορθόδοξη εμπειρία, 

η καρδιά θεωρείται τόπος κοινωνίας με τον Θεό.
Όταν κρατώ μνησικακία, η καρδιά στενεύει.
Όταν συγχωρώ, η καρδιά πλαταίνει.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει ότι 

η ελεήμων καρδιά «καίεται υπέρ πάσης της κτίσεως». 

Δηλαδή γίνεται τόσο πλατιά που χωρά ακόμη και αυτόν που την πλήγωσε.

Και ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης μιλούσε για το 

να κρατάς τον νου σου στον Θεό και την καρδιά ανοιχτή ακόμη και προς τον εχθρό — γιατί εκεί φαίνεται αν μέσα σου κατοικεί το Πνεύμα.

Τι....δεν είναι η συγχώρεση

Πνευματικά, συγχώρεση 

δεν σημαίνει: 

συνεχίζω να επιτρέπω την αδικία,

καταργώ τα όρια,γίνομαι αφελής.

Μπορώ να βάλω όρια και ταυτόχρονα να μη μισώ.

Πρακτικά πώς «χωρώ» τον άλλον;

Σταματώ να επαναλαμβάνω μέσα μου το σενάριο της αδικίας.

Προσεύχομαι — έστω ψυχρά — 

«Κύριε, φώτισέ τον».

Παραδέχομαι ότι 

κι εγώ χρειάζομαι συγχώρεση.

Στην ουσία, συγχωρώ σημαίνει:

Δεν σε ταυτίζω για πάντα με το λάθος σου.

ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠ ΤΗ ΣΥΓΝΩΜΗ

Καθαρά και απλά:

 «Συγγνώμη»

Τη λέει αυτός που έφταιξε.

Είναι αίτημα.

Δηλώνει: 

«Αναγνωρίζω το λάθος μου».

Έχει κέντρο την ευθύνη.

 «Σε συγχωρώ»

Το λέει αυτός που πληγώθηκε.

Είναι προσφορά.

Δηλώνει: 

«Δεν κρατώ μέσα μου το χρέος σου».

Έχει κέντρο την καρδιά.

Πνευματική διαφορά

Η «συγγνώμη» είναι κίνηση ταπείνωσης.

Η «συγχώρεση» είναι κίνηση αγάπης.

Μπορεί να υπάρξει:

συγγνώμη χωρίς αληθινή μετάνοια, συγχώρεση χωρίς να ακουστεί ποτέ συγγνώμη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι 

η συγχώρεση ελευθερώνει πρώτα 

αυτόν που συγχωρεί.

Με μία φράση

Η συγγνώμη διορθώνει το λάθος.
Η συγχώρεση θεραπεύει την καρδιά.

ΜΗΠΩΣ ΣΥΓΝΩΜΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ 

ΠΡΟΣΧΩΡΩ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΓΝΩΜΗ;

 «συγγνώμη» δεν σημαίνει 

«προσχωρώ στη γνώμη σου».

Ετυμολογικά

Η λέξη προέρχεται από το συν + γνώμη.

Αρχικά σήμαινε:
να έχουμε κοινή γνώμη,
 «να καταλαβαίνω το σκεπτικό σου»,
 «να συμφωνούμε στο ίδιο φρόνημα».

Δεν σήμαινε υποτάσσομαι ή αλλάζω άποψη επειδή το λες εσύ.

Με τον καιρό, η λέξη πήρε τη σημερινή σημασία:

«ζητώ συγχώρεση»δηλαδή: 

αναγνωρίζω ότι έσφαλα και ζητώ αποκατάσταση.

Διαφορά από το «προσχωρώ»

Το «προσχωρώ» σημαίνει:

μπαίνω στην πλευρά σου,

υιοθετώ τη θέση σου.

Η «συγγνώμη» δεν είναι αλλαγή στρατοπέδου.
Είναι αναγνώριση ευθύνης.

Πνευματικά

Η συγγνώμη δεν λέει:

«Έχεις δίκιο σε όλα».

Λέει:
«Σ αυτό που έγινε, εγώ έφταιξα».

Η γλώσσα μας ξεχωρίζει 

δύο διαφορετικές κινήσεις της ψυχής:

Συγγνώμη (συν + γνώμη)

Δηλώνει: κοινή κατανόηση,

αποδοχή ευθύνης,αποκατάσταση σχέσης σε επίπεδο νου.

Είναι περισσότερο νοητική και ηθική πράξη.

Συγχώρεση (συν + χώρος)

Δηλώνει:δίνω χώρο μέσα μου,

δεν κρατώ το χρέος,δεν σε απορρίπτω υπαρξιακά.

Είναι περισσότερο 

καρδιακή και υπαρξιακή πράξη.

Γιατί άλλες γλώσσες έχουν μία λέξη;

Στα αγγλικά: 

sorry (εκφράζει λύπη),

forgive (διαγράφω οφειλή).

Δεν υπάρχει όμως τόσο καθαρά η εικόνα του

«κάνω χώρο μέσα μου».

Η ελληνική σκέψη, από την αρχαιότητα μέχρι την πατερική παράδοση, 

βλέπει τον άνθρωπο ως σχέση 

όχι μόνον ως άτομο.

Γι’ αυτό ξεχωρίζει:

την αποκατάσταση της σκέψης (γνώμη), από 

την αποκατάσταση της καρδιάς (χώρος).

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μιλούσε 

για ενότητα «γνώμης» και «αγάπης» 

 δηλαδή ενότητα νου και καρδιάς.

Με μια εικόνα

Η συγγνώμη ενώνει τα...μυαλά.

Η συγχώρεση ενώνει τις...καρδιές.

Και τα δύο χρειάζονται 

για να θεραπευτεί πλήρως μια σχέση.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΗ Η ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠ ΤΗ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ;

Συνήθως λέμε ότι η συγχώρεση είναι πιο δύσκολη.

Αλλά σε πολλές περιπτώσεις 

η συγγνώμη είναι δυσκολότερη  και να γιατί:

Η συγγνώμη χτυπά τον εγωισμό

Για να πω «συγγνώμη» 

πρέπει να παραδεχτώ:

έκανα λάθος,πλήγωσα,δεν είμαι αλάνθαστος.

Αυτό τραυματίζει την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου.
Ο εγωισμός αντιστέκεται.

Η συγγνώμη εκθέτει

Όταν ζητώ συγγνώμη:

γίνομαι ευάλωτος,

δίνω δύναμη στον άλλον, ρισκάρω να μη με συγχωρήσει.

Χρειάζεται ταπείνωση και θάρρος μαζί.

 Η συγχώρεση μπορεί να γίνει εσωτερικά

Μπορώ να συγχωρήσω χωρίς να το μάθει κανείς.
Είναι εσωτερική εργασία.

Η συγγνώμη όμως πρέπει να ειπωθεί.
Είναι πράξη δημόσια (έστω και μεταξύ δύο).

Πνευματικά

Η συγχώρεση θεραπεύει τον πόνο.

Η συγγνώμη διαλύει την υπερηφάνεια.

Και η υπερηφάνεια είναι βαθύτερη ρίζα.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι 

η ταπείνωση είναι «ανώνυμη χάρις»  δηλαδή φαίνεται κυρίως όταν ο άνθρωπος κατεβάζει τον εαυτό του χωρίς να εξαναγκάζεται.

Με μια απλή φράση

Να συγχωρώ σημαίνει: 

«Δεν σε κρατώ ένοχο».

Να ζητώ συγγνώμη σημαίνει: 

«Δέχομαι ότι... είμαι ένοχος».

Και το δεύτερο πληγώνει άμεσα το “εγώ”.