«Ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.»

 

Η φράση είναι βιβλική και αποδίδεται συνήθως ως:

«Ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.»

«Αυτός που αναζητά βρίσκει, και σε εκείνον που χτυπά την πόρτα θα ανοιχτεί.»

Η δυναμική των ρημάτων

Η πρόταση βασίζεται σε τρία ρήματα: 

ζητῶ κρούω ἀνοίγω

Τα μετοχικά σχήματα 

«ὁ ζητῶν», «τῷ κρούοντι») 

δηλώνουν διάρκεια. 

Δεν σημαίνει απλώς 

«όποιος ζήτησε μία φορά», 

αλλά:

εκείνος που συνεχίζει να ζητά,
να αναζητά,
να επιμένει.

Η θεολογική σημασία είναι βαθιά:
ο Θεός δεν παρουσιάζεται ως μηχανισμός άμεσης εκπλήρωσης επιθυμιών, 

αλλ ως Πρόσωπο που καλεί τον άνθρωπο σε σχέση και επιμονή.

Η αναζήτηση ως υπαρξιακή κίνηση

Το «ζητεῖν» δεν είναι απλή περιέργεια.

Είναι υπαρξιακή πείνα.

Ο άνθρωπος: ζητά αλήθεια,νόημα,

σωτηρία,και κοινωνία με τον Θεό.

Η αναζήτηση αυτή θεωρείται ήδη 

σημείο χάριτος. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας συχνά λένε ότι: άνθρωπος δεν θα αναζητούσε τον Θεό, 

αν ο Θεός δεν τον είχε ήδη αγγίξει.

Άρα η φράση δεν περιγράφει μόνον ανθρώπινη πρωτοβουλία, αλλά και μια μυστική συνεργία:

ο άνθρωπος κινείται προς τον Θεό,

και ο Θεός κινείται προς τον άνθρωπο.

 Το «κρούειν» και η εικόνα της θύρας

Το «κρούω» παραπέμπει σε πόρτα.
Στην βιβλική και πατερική συμβολική, 

η θύρα σημαίνει:

είσοδο στη Βασιλεία, αποκάλυψη,κοινωνία,μυστήριο.

Όταν λέει:

«τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται»

δεν εννοεί μόνον ότι θα λυθεί ένα πρόβλημα.

Σημαίνει: 

θα του δοθεί πρόσβαση σε βαθύτερη πραγματικότητα.

Η πόρτα που ανοίγει είναι:

η γνώση του Θεού,η εμπειρία της χάριτος,

η εσωτερική μεταμόρφωση.

Γι’ αυτό στην χριστιανική παράδοση η 

προσευχή θεωρείται «κρούσις της θύρας».

Η ελευθερία του ανθρώπου

Η φράση προϋποθέτει ότι ο Θεός

 δεν παραβιάζει την ανθρώπινη ελευθερία.

Δεν εισβάλλει.

Ο άνθρωπος:

ζητά,χτυπά,ανοίγεται.

Η σωτηρία στην ορθόδοξη θεολογία 

δεν είναι εξαναγκασμός αλλά συνέργεια.

Ο Θεός προσφέρει,

ο άνθρωπος ανταποκρίνεται.

Αυτό διαφοροποιεί τον χριστιανισμό 

από μοιρολατρικές αντιλήψεις όπου 

όλα είναι προκαθορισμένα 

χωρίς προσωπική συμμετοχή.

Η αποφατική διάσταση

Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο παράδοξο.

Πολλές φορές ο άνθρωπος ζητά 

και δεν «βρίσκει» άμεσα.

Οι Πατέρες ερμηνεύουν ότι:

ο Θεός καθυστερεί όχι από απουσία,

αλλά για να βαθύνει η επιθυμία.

Η αναζήτηση γίνεται παιδαγωγία.

Η σιωπή γίνεται τρόπος αποκάλυψης.

Στον ασκητικό χριστιανισμό, 

η απουσία της άμεσης απάντησης 

θεωρείται συχνά ανώτερη πνευματική κατάσταση από την εύκολη παρηγοριά.

Χριστολογική ερμηνεία

Σε βαθύτερο επίπεδο, 

η «θύρα» ταυτίζεται με τον Χριστό.
Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο 

ο Χριστός λέει:

«Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα.»

Άρα:

ο ζητών βρίσκει τελικά Πρόσωπο,

όχι ιδέα,όχι θεωρία,όχι αφηρημένη ηθική.

Η χριστιανική αλήθεια είναι σχέση.

Υπαρξιακή ανάγνωση σήμερα

Η φράση έχει τεράστια σημασία 

Μιλά για:

την αξία της επιμονής,

την ανάγκη εσωτερικής αναζήτησης,

την ελπίδα ότι η πραγματικότητα 

δεν είναι κλειστή.

Σε έναν κόσμο κυνισμού, 

η φράση διακηρύσσει ότι:

το νόημα δεν αποκαλύπτεται

 στους αδιάφορους,

αλλά στους αναζητητές.

Και ίσως το βαθύτερο μήνυμα είναι αυτό:

η αναζήτηση του ανθρώπου και 

η αναζήτηση του Θεού για τον άνθρωπο 

συναντώνται στην ίδια πόρτα.

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ 5000

 

Μια ασυνηθιστη σύγκριση ανάμεσα

στον Όμηρο και το Κατά Μάρκον (κεφ 6), εστιάζοντας στις ομοιότητες που υπάρχουν στην περιγραφή του χορτασμου 5000.

Αποτελεί αντικείμενο φιλολογικής και ιστορικής μελέτης.

Πολλοί μελετητές, οπως ο Dennis R. MacDonald στο βιβλίο του "The Homeric Epics and the Gospel of Mark", υποστηρίξουν ότι

ο Ευαγγελιστης Μάρκος

χρησιμοποίησε τον Όμηρο για να παρουσιάσει την ιστορία του Ιησού με τρόπο οικείο στο ελληνόφωνο κοινό της εποχής.

​Τα αποσπάσματα που εμφανίζονται στο τελος είναι ελεύθερη αποδόση των πρωτότυπων κειμένων

(η άφιξη με πλοίο,

το μεγάλο πλήθος,

η οργάνωση σε ομάδες,

η ευλογία του φαγητού και

ο κορεσμός όλων των παρευρισκόμενων).

​Συμπέρασμα:

Η σύγκριση είναι «αληθινή» με την έννοια ότι βασίζεται σε υπαρκτές ακαδημαϊκές θεωρίες που εξετάζουν τη σχέση των Ευαγγελίων

με την κλασική ελληνική γραμματεία.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ..

 

Posted on 1 Ιουνίου, 2013 by kosmaser

Ατέρμονες, άνευ περιεχομένου, εξώφθαλμα ανόητες, προκλητικές, εν πολλοίς κουτές, συζητήσεις για το λεγόμενο αντιρατσιστικό.

Εκπρόσωποι του λαού, και μάλιστα της αριστερας, αποφαίνονται με επιστημονική σοβαροφάνεια περί των ιστορικών γεγονότων, λές και τα έζησαν οι ίδιοι..

Φαύλοι, ¨τυφλοί τα τ΄ώτα τον τε νούν¨, άγονται και φέρονται απο καταστάσεις που και οι ιδιοι ούτε καταλαβαίνουν, αλλά ούτε και μπορούν να καταλάβούν, περιφέροντες, την μηδαμινότητά τους με κομψά συνολάκια, και ακριβά αρώματα.

Τί σχέση μπορεί να έχει η συγκεκριμμένη εκπρόσωπος του ελληνικού κοινοβουλίου με την αθάνατη Ρωμηοσύνη…προσοχή με ¨η¨ όχι με ¨ι¨, εκ του ρωμαίος..

Παραθέτω αναφορά του μακαριστού π. Ιωάννη Ρωμανίδη για τη Ρωμιοσύνη, που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της ¨εκκλησιαστικής Παρέμβασης¨ γνωρίζοντας πως τη συγκεκριμμένη βουλευτή του Κοινοβουλίου μας ,σε μερικά χρόνια.. δεν θα τη θυμάται κανείς.

¨Ναί μέν ο Ρωμηός έχει απόλυτον πεποίθησιν εις τήν Ρωμηοσύνην του, αλλά ούτε φανατικός ούτε μισαλλόδοξος είναι καί ούτε έχει καμμίαν ξενοφοβίαν. 

Αντιθέτως αγαπά τούς ξένους ουχί όμως αφελώς.

Τούτο διότι γνωρίζει ότι ο Θεός αγαπά όλους τούς ανθρώπους καί όλας τάς φυλάς καί όλα τά έθνη χωρίς διάκρισιν καί χωρίς προτίμησιν. 

Ο Ρωμηός γνωρίζει ότι η Ρωμηοσύνη του κατέχει τήν αλήθειαν καί είναι η υψίστη μορφή τών πολιτισμών. 

Αλλά κατανοεί άριστα τό γεγονός ότι ο Θεός αγαπά τόν Ρωμηόν, όχι όμως περισσότερον από τούς άλλους. 

Ο Θεός αγαπά τόν κάτοχον τής αληθείας αλλ’ εξ ίσου αγαπά τόν κήρυκα τού ψεύδους. Αγαπά τόν άγιον, αλλ’ αγαπά εξ ίσου ακόμη καί τόν διάβολον.

Διά τούτο η Ρωμηοσύνη είναι αυτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη καί φιλότιμον καί όχι κίβδηλος αυτοπεποίθησις, ιταμότης καί εγωισμός. 

Ο ηρωϊσμός τής Ρωμηοσύνης είναι αληθής καί διαρκής κατάστασις τού πνεύματος καί όχι αγριότης, βαρβαρότης καί αρπακτικότης.

Οι μεγαλύτεροι ήρωες τής Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ τών αγίων.

Η Ρωμηοσύνη διαφέρει τών άλλων πολιτισμών, διότι έχει τό ίδιον θεμέλιον διά τόν ηρωϊσμόν της ως καί διά τήν αγιωσύνην της, δηλαδή τό ρωμαίικον φιλότιμον τό οποίον δέν υπάρχει εις τόν ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. 

Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από τό 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν τήν Ρωμηοσύνην καί νά γίνωμεν Ευρωπαίοι, διότι δήθεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος από τήν Ρωμηοσύνην.

Η Ρωμηοσύνη δέν αποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δεν χρειάζεται απολογητάς. Είναι απλώς αυτό πού είναι. Τό δέχεται κανείς ή τό απορρίπτει…

Καί σήμερον άλλοι παραμένουν Ρωμηοί, άλλοι όμως αμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, αγγλεύουν, δηλαδή γραικεύουν¨.

(π. Ιωάννου Ρωμανίδη, Ρωμηοσύνη).

ΤΟΝ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ

 

Μπροστα μου ο ένας δρόμος 

οδηγούσε στην πόλη

και ο άλλος στη κορυφή του βουνού.

Ποιο δρόμο να ακολουθήσω αραγε;

Τον πιο δύσκολο 

ελεγε μια φωνη μεσα μου.

Αυτός αξίζει.

 

 

 

Πεταξε Οσο Πιο Ψηλα Μπορεις, Πριν Γινεις Χωμα.

 

 

 

Άνθρωποι σκοτωνονται καθημερινα

γιατι καποιος θελησε να κανει πολεμο .

Κι εμεις προσευχομαστε να σταματησει αυτο το κακο.

Τιποτα αλλο.

Ουτε οργη ουτε θυμο.

Αλλου ειναι η Ζωη μην το ξεχναμε.

Χαιρετε

 

 

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ...ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΟΣ..

 

Μια διαφορετικη ματια στον 

Προ και Μετα - πτωτικό άνθρωπο 

κατι που είναι από τα κεντρικά σημεία

της Ορθοδόξου θεολογίας, 

οπως τα περιγραφει 

ο Μητροπολιτης Ναυπακτου στο βιβλιο του

Φεγγοβολες Αστραπες σελ 43-48

 

 

 

 

 

 

 

 

Το βιβλίο της Γενέσεως περιγράφει 

τα σχετικά 

με την Δημιουργία του ανθρώπου 

και με την Πτώση του.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε απ τον Θεό 

με το Φυσικό θέλημα του να ορμά προς Αυτόν.

Η θέληση, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, είναι όρεξη της φύσεως, η όποια αυτεξουσίως εκινείτο προς τον Θεό.

Το αυτεξούσιο σημαίνει ότι κινείται από την δική του εξουσία, την όποια ο Θεός έθεσε, και δεν υποτασσόταν από καμία εξωτερική εξουσία, 

εκτός εάν ο ίδιος ο άνθρωπος 

διέστρεφε αυτήν την κίνηση.

Έτσι, η προπτωτική ζωή του ανθρώπου διακρινόταν απ 

το Φυσικό Θέλημα το όποιο εκινείτο αυτεξουσίως προς τον Θεό και συνδεόταν στενά με το νοερό.

 

 

 

 

 

 

Η πτώση του ανθρώπου έγινε, όταν 

το Φυσικό θέλημα, δηλαδή η θέληση πού είναι όρεξη της φύσεως έγινε

Γνω­μικό Θέλημα και ακολούθησε η Πτώση.

Το φυσικό θέλημα 

δεν είναι αναγκασμένο, αλλά αυτεξούσιο, ενώ το γνω­μικό θέλημα συνδέεται με 

την γνώμη και την προαίρεση, 

αφού προηγηθεί η κρίση.

Έτσι, το γνωμικό θέλημα, με την προτροπή του διαβόλου επέλεξε την αμαρτία και ακολούθησε ο θάνατος.

Οπότε, συνδέονται αναπόσπα­στα 

ο διάβολος, η επιλογή του γνωμικού θελήματος, η αμαρτία και ο θάνατος.

Ο άνθρωπος με την αμαρτία χάνει την αρχική φυσική πορεία του, 

το νοερό σκοτίζε­ται, 

το αυτεξούσιο αιχμαλωτίζεται από τον διάβολο και χωρίζεται από τον Θεό, πού είναι το Φώς το αληθινό.

Έτσι, το αρχικό φυσικό θέλημα μετατράπηκε σε γνω­μικό το όποιο κατέληξε στην αμαρτία, επήλθε ο χωρισμός από τον Θεό, σκοτίσθηκε το νοερό, δεσμεύθηκε το αυτεξούσιο, και εισήλθε μέσα στον άνθρωπο

η Φθαρτότητα και η  Θνητότητα.

 

 

 

 

 

 

Ο προπτωτικός άνθρωπος έγινε μεταπτωτικός, και όλη η ζωή του διαστράφηκε.

Η ανακαίνιση της ανθρωπινής φύσεως έγινε με την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, ο Οποίος  προσέλαβε το θνητό και παθητό σώμα του ανθρώπου,  άκρως, όμως, καθαρό, για να νικήσει επάνω Του τον διάβολο, την αμαρτία και τον θάνατο, και να ανάπλαση την πεσούσα εικόνα και να της δώσει την αρχική ορμή, ώστε το γνωμικό θέλημα να αποκτήσει ατρεψία και να λειτουργήσει το Φυσικό Θέλημα.

Αυτό σημαίνει ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού με την ενανθρώπηση Του όχι μόνον νίκησε τον διάβολο, την αμαρτία και τον θάνατο, αλλά έδειξε 

πώς ήταν ο φυσι­κός άνθρωπος ο δημιουργημένος από τον Θεό, και 

τι είναι το κατ’ εικόνα και τό καθ’ ομοίωση του ανθρώ­που.

Αυτό φάνηκε καθαρά στο όρος Θαβώρ, όταν έλαμψε το πρόσωπο Του όπως ο ήλιος και τα ιμάτια Του έγιναν λευκά όπως το φως.

 

 

 

 

 

 

 

 

Τότε έδειξε το αρχέτυπο κάλλος της δόξης του ανθρώπου, αλλά και την Βασιλεία Του, 

το πώς πρέπει να γίνει ο άνθρωπος. 

Το μελλον θα δειξει που θα φτασει η υποθεση 

με τον Μετα-ανθρωπο.

Οψομεθα.