Τελικά ο απόστολος Θωμάς
μόλις είδε τον αναστημένο Ιησού αναφώνησε.
Ο Κύριος μου και ο Θεός μου.
Ενώ ο Χριστός τον κάλεσε να δεί
αυτός δεν το έκανε
Ο αναστημένος Ιησούς
δεν εμφανίστηκε στα καφενεία και
τις πλατείες, αλλά σε συγκεκριμένους
κατάλληλα προετοιμασμένους στην εμπειρία
της θέωσης που πείθει όποιον τη βιώνει.
Ο Θωμάς ζήτησε επιβεβαίωση
δια της αφής, αλλά όταν έζησε
την εμπειρία της θεωρίας,
μέσα από την εμπειρία της θέωσης,
του αναστημένου Ιησού,
πήρε,ισχυρότερη επιβεβαίωση
από αυτή που θα μπορούσε να δώσει η αφή.
Αυτό το οποίο ονομάζουμε εμείς επαφή
δεν υφίσταται στην πραγματικότητα.
Από φυσική άποψη επαφή δεν υπάρχει.
Ο εγκέφαλός μας απλώς αποκωδικοποιεί
και μας δίνει την ψευδαίσθηση της αφής.
Ο Θωμάς βεβαιώθηκε ,μέσω της θέωσης,
ο Χριστός όμως του είπε.
Επειδή Με είδες, πίστεψες.
Μακάριοι όσοι θα πιστέψουν χωρίς
να Με δουν .
Ο Θωμάς είδε τον Χριστό ,
μέσα στην εμπειρία της θέωσης,
ο Χριστός όμως μακαρίζει
όσους θα φτάσουν να αποκτήσουν την πίστη
πριν ζήσουν τη θέωση.
Ο Γέροντας Σωφρόνιος,
αναφερόμενος σ αυτή την κατηγορία
των πιστών λέει.
¨Όσο ο άνθρωπος δεν αξιώθηκε να βιώσει
την εν Χριστώ ανάσταση του,
όλα μέσα του είναι παραμορφωμένα
από το φόβο του θανάτου,
και επομένως από τη δουλεία
στην αμαρτία.
Από αυτούς, όμως, που ακόμη
δεν γνώρισαν τη χάρη της αναστάσεως,
ξεφεύγουν,από τούτη την
παραμόρφωση, μόνον εκείνοι,
για τους οποίους ελέχθη το.
Μάκαριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες.
Η γνώση προηγείται της πίστης
και η πίστη προηγείται της εμπειρίας
της θέωσης.
Όταν λοιπόν ο θνητός έχει την πίστη,
ή την εμπειρία της θέωσης,
τότε μπορεί να εύχεται και να αντεύχεται
¨Χριστός ανέστη – Αληθώς ανέστη¨.
Εδώ σταμάτησα, και κοίταξα τον φίλο μου.
Είχε σκυμμένο το κεφάλι στην άμμο,
που υποχωρούσε κάτω απ τα βήματά μας,
αφήνοντας πίσω τα νοτισμένα μας ίχνη.
Κοσμά μου,
δεν μπορώ να πώ οτι κατάλαβα και πολλά
πράγματα απ όσα μου αράδιασες,
λές κι είμαι κανένα σχολιαρόπαιδο.
Εχω μάθει στη ζωή μου να υπακούω
σε διαταγές, όποιες κι ότι κι αν είναι.
Ευτυχώς δεν πήρα μέρος σε πόλεμο,
και δεν έχω σκοτώσει άνθρωπο.
Πιστεύω με την πρωτόγονη πίστη
της γιαγιάς μου.
Αυτά που λες τα καταλαβαίνω επιδερμικά.
Ξέρω, το νοιώθω οτι έχεις δικηο.
Ομως λυπάμαι αλλά εμπιστεύομαι
ακόμα τις αισθήσεις μου.
Πριν με διακόψεις σου λέω οτι
διάβασα αυτά που λες περί εικονικότητος,
και σε πληροφορω οτι στην Σχολή
πολέμου, στην Αμερική,
τάπαιζα στα δάχτυλα.
Αλλά αλλο τα παιχνίδια στην οθονη
του υπολογιστή, κι άλλο να βλέπεις
το αίμα να τινάζεται απ
την κομμένη αρτηρια.
https://kosmaser.wordpress.com/2013/04/30/
Η γνώση είναι μονόδρομος κι ύστερα,
αν θέλει ο Θεός έρχεται κι η πίστη.
Ομως ακόμα δεν μπορώ να απαλλαγώ
απ το σύνδρομο της αφής και συγχώρα με.
Ο κ. Πελοπίδας, ο καλός μου Στρατηγός,
που ακόμα και τώρα θα εμπιστευόμουν
τη ζωή μου στην κοφτερή του σκέψη
αναστέναξε και ψιθύρισε.
Κύριε Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού,
ελέησόν με τον αμαρτωλό.
Μόνο που την ανάσα του,
την πήρε ο Νοτιάς,
και χάθηκε στην πολύβουη πόλη.
Γυρίζοντας, δεν ξέρω γιατί,
όμως ήμουν σίγουρος πως ο Στρατηγός,
την επόμενη φορά που θα συναντούσε
έναν ¨Χριστιανό¨ θα τουλεγε
¨Χριστός Ανέστη..¨
https://kosmaser.wordpress.com/2013/04/30/%C2%A8%CE%BF-%CF%86%C
