ΠΕΔΡΟ ΚΑΖΑΣ…Ο ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ

Όξω απ’ τα θαλασσοπούλια, δεν είδα άλλο ζωντανό πλάσμα…  

Το Βουνο Κατεβαινε Στρωτα Εως Τα Νερα Ενος Μικρου Κορφου, Που Ητανε Κλεισμενος Απ’ Ολα Τα Μερη. Θεέ μου! 

Τι ουράνια ειρήνη μου ήρτε μπροστά στο λησμονημένο αυτό κομμάτι της θάλασσας!… Από εκεί που στεκόμουν ξεχώριζα κάτου από το καθαρό νερό τις πέτρες και τις πράσινες σκιές του βυθού. Με μιας φούσκωσε η καρδιά μου από κέφι. Τα ουράνια άνοιξαν απάνου απ’ το κεφάλι μου κι ο Θεός μου έστελνε τη χαρά του.Ένα Μικρο Σπιτακι, Χαμηλο Και Μαυρισμενο, Μ’ Ενα Φραχτη Γυρω Του, Για Να Ναι Πιο Συμμαζωμενο, Με Μια Μικρη Πορτα, Απ’ Οπου Να Μπαινει Κανεις Σκυφτα. Ένας άνθρωπος τυλιγμένος με χοντρά ρούχα φτάνει μπρός στο σπιτάκι και το κοιτάζει με αγάπη, τρίβει τα χέρια του και μπαίνει μέσα, κατόπι του ακολουθά ένας σκύλος. Από μια μικρή καμινάδα, που διακρίνεται απάνου στο καλύβι, βγαίνει χαρούμενα ένας καπνός μέσα στην ερημιά. Δυό μικρά παραθυράκια είναι ανοιχτά προς τη θάλασσα, κι’ από μέσα βλέπει κανένας τα θαλασσοπούλια, που ασπρίζουν μαζεμένα απάνου στο νερό, και τα μεγάλα ψάρια. Ακόμα και κανένα μαυράδι στην αντικρυνή αμμουδιά, που κάθε φορά που θα πέσει το μάτι σου απάνω του το παίρνεις για άνθρωπο, ενώ ξέρεις πια πώς είναι μια πέτρα… 

Δοξαζεις Το Θεο Που Δε Φτανει Εως Εδω Η Κακια Του Διαολου Λες…ειμαι ευτυχισμενος. 

Ο ήλιος βγαίνει απάνου στο νησί μου μονάχα για μένα, για τα θαλασσοπούλια και για τις φώκιες, και το βράδι θα φάγω το ψωμί μου με ψυχή γεμάτη από ειρήνη. 

Ειναι Πολλα Χρονια Που Χω Ξεχασει Τους Ανθρωπους. 

Οι μεγάλες πολιτείες μου έρχονται κάποτε στο νού σαν όνειρα, μα χάνονται γλήγορα, και βγαίνω ν’ ακούσω τη φώκια που γαβγίζει. 

Δεν Περιμενω Τιποτα Αυριο, Ουτε Την Αλλη Βδομαδα, Για Να Εχω Ανησυχια… 

Ο καιρός δεν φαίνεται κάν πώς περνά, ούτε τρέχει, ούτε σταματά, δεν το καταλαβαίνω διόλου, γιατί Καμμία Βία δε με κάνει να τον συλλογίζουμαι…  

Ξερω Πως:

 Οι Πιο Κουτοι Ανθρωποι Του Κοσμου Θα Μπορουσαν Να Με Περιπαιξουν Οπως Ενα Παιδι, Γιατι Καταντησα Πολυ Απλος. Καποτε Δακρυζω Για Τιποτενια Πραματα, που δεν αρμόζει καθόλου, όπως όταν βλέπω την ίσια και απλή γραμμή που τελειώνει ο Ωκεανός ..Ή Όταν Ο Σκύλος Μου Ζουρλαίνεται Από Ευτυχία Και Μου Δείχνει Περισσότερη Ευγνωμοσύνη Απ’ Όσο Χρειάζεται…Ξαπλωνουμαι Στο Χωμα Και Κοιταζω Τα Ζωϋφια Που Κουβαλουν Μικρα Κομματια Αχυρο. Κατόπι σηκώνουμαι, βλέπω την ατελείωτη θάλασσα Και Δακρύζω Απ’ Τη Χαρά Μου Που Είμαι Μοναχός…Μάζευα ό,τι εύρισκα στην ακροθαλασσιά, έναν κόσμο κοχύλια και τσόφλια, είτε χρωματιστές πέτρες. Όλα αυτά τα στόλιζα εκεί μέσα. Μου καναν μια βαθειά εντύπωση, όσο τίποτα στον κόσμο. Έστεκα ώρες και τα κοίταζα, σηκωνόμουν κ’ έβλεπα απ’ το παραθυράκι τα βουνά και τη θάλασσα.Τις Μερες Που Η Ζωη Μου Ητανε Ησυχη… αυτες οι μερες εμειναν οι πιο χρυσες της ζωης μου.Έχουμε κ’ ένα …κότερο. Το αράζουμε μπροστά στο καλύβι μας και το κατάρτι του ξεμυτίζει απάνου απ’ τη στέγη, σαν μια ψιλή γραμμή με μια στενόμακρη κόκκινη σημαία στην άκρη. Πολλές φορές τη μέρα σκύβω απ’ το παράθυρό μου να το δώ. Όταν δεν είναι άσκημος ο καιρός, το παίρνω και γυρίζω όλη μέρα μέσα στο μπουγάζι μετρώντας με το σκαντάλι τα νερά. Συχνά τ’ αράζω κάπου στην αντικρυνή αμμουδιά κ’ εγώ παίρνω, όπως αγαπώ, την ακρογιαλιά για κανένα σπάνιο κοχύλι…  Μιάν άσπρη πέτρα απάνου στην άμμο, ένα κομμάτι ξύλο, που κείτεται στ’ ακρογιάλι, τραβούν την προσοχή μου. Τα Πιο Ασημαντα Πραματα, Εδω Μου Φαινονται Γεματα Απο Ενδιαφερο. Στα πλάτη τούτα η φύση είναι απλή και πρωτόγονη, έρημη, Χωρίς Το Άσωτο Γεννοβόλημα Των Όντων. Η Ζωη Ειναι Λιγη Και Σπανια, Και Χανεται Μεσα Στο Χαος Που Λεμε Γης Και Νερο!..Ανεβαίνω στο βουνό και καθίζω σε μια πέτρα σαν ξαφνισμένος. Το μάτι μου πέφτει από ψηλά απάνου στο καλύβι κ’ η καρδιά μου χτυπά δυνατά…  Πέρα ο άμμος της ακρογιαλιάς κιτρινίζει, έρημος και απλός. Κάποτε-κάποτε καμμιά φώκια σέρνεται αργά, σαν λαδωμένο τουλούμι, και λιάζεται…Τον Χειμωνα Κλεινομαστε Μεσα Για Πολλες Μερες. Η κουμπάνια μας ήταν πλούσια σε όλα. Για ψωμί τρώγαμε γαλέτα… Δε φανερώνεται ούτ’ ένα σύννεφο, χωρίς να το παρατηρήσω με προσοχή απ’ το παράθυρό μου και να νοιώσω μια βαθειά ευτυχία, όπως κυλά αρμενίζοντας μέσα στον αγέρα… Ένα πουλί κράζει πετώντας πάνου από τη σκεπή και βγαίνω να το δώ…  Ακούγω για μια στιγμή τα δυνατά φτερά του που τα κουνά βιαστικά, κ’ έπειτα χάνεται. Απομένω συλλογισμένος…  Πολλες Φορες Υστερ’ Απο Ενα Τετοιο Τιποτετιο ΠεριστατικοΚανω Την Προσευχη Μου…Ο ουρανός είναι ανοιχτός! Μέσα στα βαθιά νερά μυριάδες ψάρια και θηρία…Δερνομαστε Χωρις Διακοπη Απο Εναν Καταραμενον Ανεμο. Πρώτη φορά βλέπω τέτοια οργή…  Αυτή τη στιγμή η θάλασσα δεν κρατά πια τίποτα που να είναι για μάτια ανθρώπινα… Λές είναι η τελευταία μέρα του κόσμου… Δεν φαίνεται ένα κάν φτεράκι μέσα στον ουρανό… Μέσα στο καλύβι όλα είναι ήσυχα. Η φωτιά καίγει και ο Όσο πελεκάει μιάν πίπα… Αφουγκράζουμαι τη βουή με το ίδιο αίσθημα που δοκιμάζει κανένας, όταν χώνει το κεφάλι στο σκέπασμά του για να γλυτώσει από τα φαντάσματα.Αφήστε με να κλάψω από αγάπη για ένα ξερονήσι του Ωκεανού, που απάνω του αυτή τη στιγμή ταξιδεύει ένα βουβό σύννεφο… Οι νύχτες είναι ψυχρές και καθαρές. Κάποτε-κάποτε περνά χαμηλά, απάνω απ’ τη θάλασσα, ένα παράξενο σύννεφο αραιό και κλωσμένο σαν καπνός από τσιγάρο. Το μυαλό μου είναι καθαρό, όπως ο ουρανός του Πόρτου τον Απρίλη.Πάγω και κάθουμε κοντά στο κανάλι και κοιτάζω τον πράσινο βυθό, για να δώ να περνά κανένα ψάρι. Συχνά έρχεται στο κεφάλι μου η ιδέα πώς είμαι μοναχός απάνω σ’ ένα νεκρό άστρο…  Και όμως ανάμεσα στις πέτρες βρίσκω κάποτε κάτι μικρά λουλούδια, που δεν τα είχα δεί ώς τα τώρα…Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω από πάνω μου τον Σταυρό της Νοτιάς. Το νησί μου λες και σιμώνει ολοένα στον πόλο…Σίγουρα το αφήγημα δεν έχει σχέση με τη σημερινή γιορτή…Απλά σ ένα τέτοιο τόπο, μπορεί κανείς να ελπίζει πως, με την καταλληλη προετοιμασία ,μπορεί να συναντήσει τον Χριστό..

Φωτη Κοντογλου, Πεδρο Καζας Ο Κουρσαρος

ΑΘΑΝΑΤΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ..

 

Posted on 1 Ιουνίου, 2013 by kosmaser

Ατέρμονες, άνευ περιεχομένου, εξώφθαλμα ανόητες, προκλητικές, εν πολλοίς κουτές, συζητήσεις για το λεγόμενο αντιρατσιστικό.

Εκπρόσωποι του λαού, και μάλιστα της αριστερας, αποφαίνονται με επιστημονική σοβαροφάνεια περί των ιστορικών γεγονότων, λές και τα έζησαν οι ίδιοι..

Φαύλοι, ¨τυφλοί τα τ΄ώτα τον τε νούν¨, άγονται και φέρονται απο καταστάσεις που και οι ιδιοι ούτε καταλαβαίνουν, αλλά ούτε και μπορούν να καταλάβούν, περιφέροντες, την μηδαμινότητά τους με κομψά συνολάκια, και ακριβά αρώματα.

Τί σχέση μπορεί να έχει η συγκεκριμμένη εκπρόσωπος του ελληνικού κοινοβουλίου με την αθάνατη Ρωμηοσύνη…προσοχή με ¨η¨ όχι με ¨ι¨, εκ του ρωμαίος..

Παραθέτω αναφορά του μακαριστού π. Ιωάννη Ρωμανίδη για τη Ρωμιοσύνη, που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της ¨εκκλησιαστικής Παρέμβασης¨ γνωρίζοντας πως τη συγκεκριμμένη βουλευτή του Κοινοβουλίου μας ,σε μερικά χρόνια.. δεν θα τη θυμάται κανείς.

¨Ναί μέν ο Ρωμηός έχει απόλυτον πεποίθησιν εις τήν Ρωμηοσύνην του, αλλά ούτε φανατικός ούτε μισαλλόδοξος είναι καί ούτε έχει καμμίαν ξενοφοβίαν. 

Αντιθέτως αγαπά τούς ξένους ουχί όμως αφελώς.

Τούτο διότι γνωρίζει ότι ο Θεός αγαπά όλους τούς ανθρώπους καί όλας τάς φυλάς καί όλα τά έθνη χωρίς διάκρισιν καί χωρίς προτίμησιν. 

Ο Ρωμηός γνωρίζει ότι η Ρωμηοσύνη του κατέχει τήν αλήθειαν καί είναι η υψίστη μορφή τών πολιτισμών. 

Αλλά κατανοεί άριστα τό γεγονός ότι ο Θεός αγαπά τόν Ρωμηόν, όχι όμως περισσότερον από τούς άλλους. 

Ο Θεός αγαπά τόν κάτοχον τής αληθείας αλλ’ εξ ίσου αγαπά τόν κήρυκα τού ψεύδους. Αγαπά τόν άγιον, αλλ’ αγαπά εξ ίσου ακόμη καί τόν διάβολον.

Διά τούτο η Ρωμηοσύνη είναι αυτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη καί φιλότιμον καί όχι κίβδηλος αυτοπεποίθησις, ιταμότης καί εγωισμός. 

Ο ηρωϊσμός τής Ρωμηοσύνης είναι αληθής καί διαρκής κατάστασις τού πνεύματος καί όχι αγριότης, βαρβαρότης καί αρπακτικότης.

Οι μεγαλύτεροι ήρωες τής Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ τών αγίων.

Η Ρωμηοσύνη διαφέρει τών άλλων πολιτισμών, διότι έχει τό ίδιον θεμέλιον διά τόν ηρωϊσμόν της ως καί διά τήν αγιωσύνην της, δηλαδή τό ρωμαίικον φιλότιμον τό οποίον δέν υπάρχει εις τόν ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. 

Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από τό 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν τήν Ρωμηοσύνην καί νά γίνωμεν Ευρωπαίοι, διότι δήθεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος από τήν Ρωμηοσύνην.

Η Ρωμηοσύνη δέν αποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δεν χρειάζεται απολογητάς. Είναι απλώς αυτό πού είναι. Τό δέχεται κανείς ή τό απορρίπτει…

Καί σήμερον άλλοι παραμένουν Ρωμηοί, άλλοι όμως αμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, αγγλεύουν, δηλαδή γραικεύουν¨.

(π. Ιωάννου Ρωμανίδη, Ρωμηοσύνη).

ΤΟΝ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ

 

Μπροστα μου ο ένας δρόμος 

οδηγούσε στην πόλη

και ο άλλος στη κορυφή του βουνού.

Ποιο δρόμο να ακολουθήσω αραγε;

Τον πιο δύσκολο 

ελεγε μια φωνη μεσα μου.

Αυτός αξίζει.

 

 

 

Πεταξε Οσο Πιο Ψηλα Μπορεις, Πριν Γινεις Χωμα.

 

 

 

Άνθρωποι σκοτωνονται καθημερινα

γιατι καποιος θελησε να κανει πολεμο .

Κι εμεις προσευχομαστε να σταματησει αυτο το κακο.

Τιποτα αλλο.

Ουτε οργη ουτε θυμο.

Αλλου ειναι η Ζωη μην το ξεχναμε.

Χαιρετε

 

 

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ...ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΟΣ..

 

Μια διαφορετικη ματια στον 

Προ και Μετα - πτωτικό άνθρωπο 

κατι που είναι από τα κεντρικά σημεία

της Ορθοδόξου θεολογίας, 

οπως τα περιγραφει 

ο Μητροπολιτης Ναυπακτου στο βιβλιο του

Φεγγοβολες Αστραπες σελ 43-48

 

 

 

 

 

 

 

 

Το βιβλίο της Γενέσεως περιγράφει 

τα σχετικά 

με την Δημιουργία του ανθρώπου 

και με την Πτώση του.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε απ τον Θεό 

με το Φυσικό θέλημα του να ορμά προς Αυτόν.

Η θέληση, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, είναι όρεξη της φύσεως, η όποια αυτεξουσίως εκινείτο προς τον Θεό.

Το αυτεξούσιο σημαίνει ότι κινείται από την δική του εξουσία, την όποια ο Θεός έθεσε, και δεν υποτασσόταν από καμία εξωτερική εξουσία, 

εκτός εάν ο ίδιος ο άνθρωπος 

διέστρεφε αυτήν την κίνηση.

Έτσι, η προπτωτική ζωή του ανθρώπου διακρινόταν απ 

το Φυσικό Θέλημα το όποιο εκινείτο αυτεξουσίως προς τον Θεό και συνδεόταν στενά με το νοερό.

 

 

 

 

 

 

Η πτώση του ανθρώπου έγινε, όταν 

το Φυσικό θέλημα, δηλαδή η θέληση πού είναι όρεξη της φύσεως έγινε

Γνω­μικό Θέλημα και ακολούθησε η Πτώση.

Το φυσικό θέλημα 

δεν είναι αναγκασμένο, αλλά αυτεξούσιο, ενώ το γνω­μικό θέλημα συνδέεται με 

την γνώμη και την προαίρεση, 

αφού προηγηθεί η κρίση.

Έτσι, το γνωμικό θέλημα, με την προτροπή του διαβόλου επέλεξε την αμαρτία και ακολούθησε ο θάνατος.

Οπότε, συνδέονται αναπόσπα­στα 

ο διάβολος, η επιλογή του γνωμικού θελήματος, η αμαρτία και ο θάνατος.

Ο άνθρωπος με την αμαρτία χάνει την αρχική φυσική πορεία του, 

το νοερό σκοτίζε­ται, 

το αυτεξούσιο αιχμαλωτίζεται από τον διάβολο και χωρίζεται από τον Θεό, πού είναι το Φώς το αληθινό.

Έτσι, το αρχικό φυσικό θέλημα μετατράπηκε σε γνω­μικό το όποιο κατέληξε στην αμαρτία, επήλθε ο χωρισμός από τον Θεό, σκοτίσθηκε το νοερό, δεσμεύθηκε το αυτεξούσιο, και εισήλθε μέσα στον άνθρωπο

η Φθαρτότητα και η  Θνητότητα.

 

 

 

 

 

 

Ο προπτωτικός άνθρωπος έγινε μεταπτωτικός, και όλη η ζωή του διαστράφηκε.

Η ανακαίνιση της ανθρωπινής φύσεως έγινε με την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, ο Οποίος  προσέλαβε το θνητό και παθητό σώμα του ανθρώπου,  άκρως, όμως, καθαρό, για να νικήσει επάνω Του τον διάβολο, την αμαρτία και τον θάνατο, και να ανάπλαση την πεσούσα εικόνα και να της δώσει την αρχική ορμή, ώστε το γνωμικό θέλημα να αποκτήσει ατρεψία και να λειτουργήσει το Φυσικό Θέλημα.

Αυτό σημαίνει ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού με την ενανθρώπηση Του όχι μόνον νίκησε τον διάβολο, την αμαρτία και τον θάνατο, αλλά έδειξε 

πώς ήταν ο φυσι­κός άνθρωπος ο δημιουργημένος από τον Θεό, και 

τι είναι το κατ’ εικόνα και τό καθ’ ομοίωση του ανθρώ­που.

Αυτό φάνηκε καθαρά στο όρος Θαβώρ, όταν έλαμψε το πρόσωπο Του όπως ο ήλιος και τα ιμάτια Του έγιναν λευκά όπως το φως.

 

 

 

 

 

 

 

 

Τότε έδειξε το αρχέτυπο κάλλος της δόξης του ανθρώπου, αλλά και την Βασιλεία Του, 

το πώς πρέπει να γίνει ο άνθρωπος. 

Το μελλον θα δειξει που θα φτασει η υποθεση 

με τον Μετα-ανθρωπο.

Οψομεθα.