ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ..Η ΜΑΜΑ..

 

Δεν θέλω να είμαι βάρος για κανέναν.

Αυτό είπε η μητέρα μου τη νύχτα που κατάλαβαμε πως η αρρώστια δεν θα έφευγε.

υπήρχαν πολλές απόψεις,

πολλές συμβουλές,

ο γιατρός ξεκάθαρος

«χρειάζεται καθημερινή φροντίδα»

η σιωπή έγινε άβολη.

Η φροντίδα μιας άρρωστης μητέρας

Δεν είναι ηρωική.

Δεν είναι όμορφη.

Δεν αναρτιέται στο διαδίκτυο...

Είναι να μαθαίνεις,να βοηθάς..να φροντίζεις,να γίνεσαι το στήριγμα γι'αυτην που κάποτε σε κουβαλούσε στους ώμους της.

Είναι να τη βλέπεις να απολογείται επειδή με χρειάζεται,

κι εγω να καταπίνω τα δάκρυά μου για να μη με δει να σπάω.

Ενώ ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει,

ο δικός μου συρρικνώθηκε

σε ένα μονό δωμάτιο,

σε φάρμακα, προγράμματα

και άγρυπνες νύχτες.

Είδα πώς πολλοι απομακρύνθηκαν,

επειδή η αρρώστια τους έκανε να νιώθουν άβολα,

επειδή η ευθραυστότητα τρομάζει.

Υπήρχαν μέρες

που αναρωτιόμουν ...

χάνω τόσα πολλά απ την ζωή εκεί έξω

Μέχρι ένα ξημέρωμα,

καθώς της ίσιωνα το μαξιλάρι,

μου έπιασε το χέρι και είπε:

«Αν έπρεπε να ξεκινήσω από την αρχή,

θα τα έκανα όλα ξανά για σένα».

Τότε κατάλαβα πως δεν έχανα τίποτα.

Έδινα πίσω.

Και συνέβη κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω πλήρως.

Όταν δεν μπορούσα να συνεχίσω, εμφανιζόταν η δύναμη.

Όταν τα χρήματα ήταν λίγα,

ήταν αρκετά.

Όταν ήμουν μόνη, έφτανε βοήθεια.

Και είδα και την άλλη πλευρά.

Εκείνοι που το έσκασαν,

είδαν τη ζωή να τους επιστρέφει συνέπειες.

Όχι ως τιμωρία,

αλλά ως αποτέλεσμα.

Γιατί η αγάπη που αρνείται

έχει κι αυτή το τίμημά της.

Σήμερα είμαι κουρασμένη...

Ναι.

Έχω σημάδια που κανείς δεν μπορεί να δει.

Ναι.

Αλλά κοιμάμαι ήσυχη.

Γιατί ξέρω πως,

όταν η ζωή με ρωτήσει τι έκανα

όταν με χρειαζόταν η μητέρα μου,

δεν θα χρειαστεί να χαμηλώσω τα μάτια.

Κι αν το διαβάζεις αυτό

και έχεις ακόμη τους γονείς σου,

μην περιμένεις να τους χάσεις

για να το καταλάβεις.

Το να τους φροντίζεις δεν σε σταματά...δεν χάνεις ζωή

Δεν σε κρατά πίσω.

Δεν σου κλέβει το μέλλον.

Σε μετατρέπει σε κάποιον

που η ζωή...

δεν εγκαταλείπει ποτέ.

Λες να ειναι ετσι;