Ὁ Χριστός «κρούει τήν θύρα»
στούς ἀνέτοιμους,
γιά νά ἐνεργοποιήση τό φιλότιμό τους,
νά τούς βάλη σέ δημιουργική ἀνησυχία,
νά ἀκούσουν τόν λόγο Του,
νά ντυθοῦν τήν στολή τῶν ἀρετῶν,
νά θεραπεύσουν μέ τήν μετάνοια
τούς νοερούς ὀφθαλμούς τους.
Ἐνῶ, σέ ὅποιον ἐπιθυμεῖ τήν παρουσία Του
καί ἑτοιμάζει γι’ αὐτήν τόν ἑαυτό του,
κανένας φραγμός δέν Τόν ἐμποδίζει
νά τόν ἐπισκεφθῆ, ὅπου καί ἄν εἶναι,
ἀκόμη καί «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».
Πολλοί ἄνθρωποι ζοῦν πίσω ἀπό κλειστές πόρτες, ἀπομονωμένοι ἀπό τήν κοινωνία. Συνήθως ,ὡς τέτοιους ,ἀντιλαμβανόμαστε αὐτούς πού ἔχουν κάποια ψυχική ἀσθένεια, καί δέν ἔχουν κάποιον ἄνθρωπο νά φροντίση γι’ αὐτούς ἤ νά μεριμνήση γιά τήν φιλοξενία τους σέ κάποιο εἰδικό ἵδρυμα.
Αὐτοί, ὅμως, δέν εἶναι πολλοί.
Ἀναφερόμαστε σ’ αὐτούς πού κρατοῦν τήν ζωή τους πίσω ἀπό «κλειστές πόρτες»,
ἐνῶ μπορεῖ νά κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας, μέ κοινωνικές ἐπαφές σέ πολυσύχναστους δρόμους, δραστήριοι στό ἐπάγγελμά τους, στίς ἐπιχειρήσεις τους, καί μέ δραστηριότητες μή ἐπαγγελματικές, πού ἀφήνουν, ὅπως λέγεται, κοινωνικό ἀποτύπωμα.
Ὅμως ὅλα αὐτά, ἐπαγγελματικά καί κοινωνικά ἔργα, μπορεῖ νά εἶναι ὁ φραγμός, οἱ «κλειστές πόρτες», πού ἀφ’ ἑνός μέν κρύβουν ἀπό τά μάτια τῶν πολλῶν ἀλλότριους σκοπούς, σκοτεινούς καί ἰδιοτελεῖς, ἀφ’ ἑτέρου δέ κρατοῦν τήν ζωή τους κλειστή ἀπέναντι στόν Θεό, μακριά ἀπό τό Φῶς Του,
«ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου