Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΙΧΩΣ ΘΕΟ

 

Και ξαφνικα ¨Μερες Αποκαλυψης¨. Αφωνοι παρακολουθουμε να καιγεται ο Πλανητης, και μαζι μ αυτον η χωρα μας. Περιζητητα , πανακριβα, καταφυτα προαστεια φλεγονται και γινονται σταχτη. Οι ανθρωποι τρεχουν να σωθουν. 

Στερεψαν τα δακρυα, αλλα κι η οργη. Δεν ξερουν τί να πουν. Μιλανε για θερμοκρασια, υγρασια , αυταναφλεξη, και πονο, μαζι με ενα πελωριο ¨Γιατι¨. Καποιοι ψελλιζουν: μας ξεχασε ο Θεος. 

Εδω κινδυνεψαν ακομα και Μοναστηρια. 

Ο Αντωνης Παπαγιαννης, στην ιστοσελιδα του,Θιγει την καρδια του προβληματος http://antonispapagiannis.blogspot.com/2021/08/blog-post_5.html

Μιλα για τον μεγαλο ρωσσο διανοητη του προηγουμενου αιωνα Αλ. Σολτζενιτζιν, ο οποιος μεταξυ αλλων, περιεγραφε την τραγικοτητα του συγχρονου ανθρωπου χωρις Θεο. 

Η ζωή μας, γραφει ο Σολτζενιτζιν , συνίσταται όχι στην επιδίωξη υλικής επιτυχίας αλλά στην αναζήτηση μιας άξιας πνευματικής αύξησης. 

Ολόκληρη η γήινη ύπαρξή μας δεν είναι παρά ένα μεταβατικό στάδιο στην κίνηση προς κάτι υψηλότερο, και δεν πρέπει να σκοντάφτουμε ή να πέφτουμε, ούτε να καθυστερούμε άκαρπα σ’ ένα σκαλί της κλίμακας. 

Οι υλικοί νόμοι από μόνοι τους δεν εξηγούν τη ζωή μας ούτε της δίνουν κατεύθυνση. 

Οι νόμοι της φυσικής και της φυσιολογίας ποτέ δεν θα αποκαλύψουν τον αναμφισβήτητο τρόπο με τον οποίο ο Δημιουργός συνεχώς, νύχτα και μέρα, συμμετέχει στη ζωή του καθενός μας, δίνοντάς μας αδιάκοπά την ενέργεια της ύπαρξης: 

όταν αυτή η βοήθεια μας αφήσει, πεθαίνουμε. Και στη ζωή ολόκληρου του πλανήτη μας, το Θεϊκό Πνεύμα σίγουρα κινείται με όχι λιγότερη δύναμη: 

αυτό πρέπει να συλλάβουμε στη σκοτεινή και τρομερή ώρα μας.    

https://antifono.gr/%ce%bf%ce%b9-

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΦΡΟΥΝΤ ΜΑΝΟΣ..ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 

 

 

 

 

Λεει η Ισμηνη, μανα δυο χαριτωμενων κοριτσιων, Κοσμά, έχω τον Πνευματικό μου όμως σίγουρα νομίζω οτι για ορισμένα θέματα, χρειάζεται και η βοήθεια ενός πιστού,  ειδικευμένου επιστήμονα, γύρω απο την ψυχολογία των νέων, και ανεφερε το ονομα γνωστου ιερεα-ψυχολογου, φορεα της ¨μετα-νεωτερικοτητας¨. 

Σίγουρα βοηθά η Εκκλησία, αλλά κι ένας,ας πούμε ιερέας ψυχίατρος, θα μπορούσε κάτι να προσφέρει

Προσωπικά έχω εντελώς αντίθετη γνώμη, όμως κατι τέτοιο δεν μετράει, όταν κάποιος, όσο κι αν είναι αγαπητός, έχει παγιωμένες αντιλήψεις για ωρισμενα θεματα.

 

 

Ολα αυτά όμως, έφεραν στο νού μου ένα παράξενο κι αταιριαστο δίδυμο.Του πατέρα της σύγχρονης ψυχολογίας, αυστριακού Φροϋντ, και του δικού μας Παπαδιαμάντη,που ήσαν  σύγχρονοι.

Ο Παπαδιαμάντης 1851-1911 , ο Φρόϋντ 1856-1939. 

Ο ένας βασικά ηθογράφος , ο άλλος θεμελιωτής της Ψυχανάλυσης, μια και περιέγραψε, με χαρακτηριστικό τρόπο, τις ψυχικές διαταραχές των ανθρώπων της εποχής του με πολλά κενά, που ομως συμπλήρωσαν  οι μεταγενέστεροι του, πάντα όμως αναφερόμενοι σ αυτόν με σεβασμό.

Ο δυτικός άνθρωπος τού 19ου αιώνα, με τον οποίο ασχολήθηκε ο  Φρόϋντ, κλεισμένος  στόν εαυτό του, τά αισθήματα, και τά βιώματα του, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από ανθρώπους καί  Θεό,  παλεύει με τά θηρία τού υποσυνειδήτου, που μαζί με το ασυνείδητο , είναι έννοιες που πρωτοεμφάνισε  ο Φρόϊντ .

Βουτηγμένος στις τύψεις του, να διολισθαίνει , μέσω της απόγνωσης στήν απελπισία.

Απ την άλλη πάλι.

Ο ¨ρωμηός¨ τού Παπαδιαμάντη, είναι επηρεασμένος από τίς ¨ησυχαστικές  καί  νηπτικές παραδόσεις¨, έχει μεγαλώσει στο χώρο της λατρείας της Εκκλησίας καί των αγίων της, έχει ένα ¨ουσιαστικό κοινωνικό καί πνευματικό υποσυνείδητο¨,από το οποίο αντλεί δυνάμεις.

Δηλαδή, είναι άνθρωπος πού δέν έχει ¨αρρωστημένες¨ τίς ψυχικές του ενέργειες. Αντίθετα σχετίζεται μέ τόν Θεό καί τούς ανθρώπους. Κι όταν έχη ένα οποιοδήποτε πρόβλημα, καταφεύγει στην Εκκλησία και τα μυστήρια της στήν λατρεία, και στίς αγρυπνίες της γιά νά ικανοποιήση τόν εσωτερικό του καϋμό και πόνο.

Εδώ βλέπουμε δύο τύπους καί δύο παραδόσεις.

Ο ένας είναι ο δυτικός τύπος του ανθρώπου, πού εκφράζει τήν ¨σχολαστική¨ παράδοση Που περιχαρακώνει τον άνθρωπο σε πρότυπα που δεν τον ¨αναπαύουν¨, αντίθετα τον πνίγουν και τον σπρώχνουν στην νευρωση.

Ο άλλος είναι ο ¨ρωμαίϊκος¨ τύπος, πού εκφράζει τήν παράδοση της Ορθοδόξου, ανατολικής Εκκλησίας Ταπεινός, έξω καρδιά, με φιλότιμο, που σαν όρος είναι κάτι άγνωστο, μεχρι σήμερα στον δυτικό κόσμο 

Η πολυδιαφημισμένη σύγχρονη ψυχολογία, ψυχανάλυση καί ψυχοθεραπεία, είναι προϊόντα της δυτικής παράδοσης, η οποία θεραπεύει  έναν φίλαυτο άνθρωπο, κλεισμένο στόν εαυτό του,γεμάτο ¨τοξικά βιώματα¨της παπικης   φεουδαλιστικής κουλτούρας, ενώ ο ήρωας του Παπαδιαμάντη έχει σχέση μέ τόν Θεό, τήν λατρεία,και τούς αγίους μας, στους οποίους αναφερεται, επικαλείται, και προστρέχει για βοήθεια.

Ετσι ζώντας  μέσα στήν λατρεία καί στήν ατμόσφαιρα της Εκκλησίας, δεν έχει ψυχολογικά προβλήματα, δέν του χρειάζεται η ψυχανάλυση τού Φρόϋντ.

Το πετραχήλι του αγράμματου, πλήν φωτισμένου λευϊτη, απαλλάσσει τη ψυχή του απ το βάρος των ενοχών, και το δηλητήριο των τύψεων.

 

Ολοι υποφέρουμε απ την ανοίκεια συμπεριφορά των συνανθρώπων μας.

Ολοι παρακολουθούμε την παραβατική συμπεριφορά των αρχόντων μας, των απελπισμένων, και ψυχικά αρρώστων απ την στέρηση των ηδονικών ερεθισμάτων, που σ αυτα επι χρόνια είχαν μάθει να εντρυφούν.

Πασχίζουμε να ξεφύγουμε απ το φάντασμα των ενοχών μας..μια και όλοι μας, άλλος λίγο , άλλος πολύ , είμαστε συνένοχοι στα όσα άνομα έγιναν στη χώρα μας τα τελευταία 30 χρόνια.

Ειναι καλοκαίρι πια για τα καλά. Ηδη οι υψηλές θερμοκρασίες, πυρπολησαν σχεδον ολον τον Πλανητη. Ειδικα η χωρα μας φετος γνωριζει το πιο ασχημο προσωπο της κολασης, αυτο της ατελειωτης φωτιας.Αναυδοι παρακολουθουμε απ το γιαλι τις περιγραφες των δημοσιογραφων. Ζημιες εκατομμυριων που δεν θα ξαναγινουν, δειχνουν τελικα το ματαιο ολων αυτων που πιστεψαμε οτι ειναι η ευτυχια.

Οι πιο πολλοί  δεν έχουν φύγει, για διακοπές  κι ουτε που θα φύγουν, πλεον μ ολα αυτα. Κάπου στη βιβλιοθήκη μας, ίσως υπάρχει ο ¨Παπαδιαμάντης¨..ίσως μας βοηθήσει να ανασάνουμε , έστω και για λίγο, το λιβάνι και τ αγιοκέρι των εξωκλησιών της αγαπημένης του Σκιάθου. 

Ο Μανος που επενδυει μουσικα αυτο το κειμενο, ειναι ισως ο καλυτερος πρεσβευτης της μελαγχολιας που συνοδευει τον ατελειωτο χορο της φωτιας.

 

Καλό καλοκαίρι..

ΕΡΩΤΗΜΑ : ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ Μ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΑΝΕΙΣΜΕΝΗ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ;

 

Η λήθη του θανάτου δεν σχετίζεται μόνον με την εξύψωση της νεότητας αλλά και με τον 

αποχριστιανισμό των κοινωνιών μας. 

Ο θάνατος έπαψε να αποτελεί μετάβαση, για να εξελιχθεί στο τελικό όριο, άρα το ουσιαστικό τώρα δεν είναι η μετά θάνατον ζωή, αλλά 

η ζωή πριν απ’ αυτόν. 

Άλλαξαν οι προτεραιότητές μας, δεν ασχολούμαστε τόσο με τη σωτηρία της ψυχής, όσο με την ευτυχία του σώματος και την ψυχικη ισορροπία.

Μια διαφορετική θεώρηση των γηρατειών, υπό το πρίσμα της αύξησης του προσδόκιμου ζωής – κυρίως στο δυτικό κόσμο – και παίρνοντας αποστάσεις από πολλές προκαταλήψεις και προκαθορισμένες αντιλήψεις προσκαλεί ο Πασκάλ Μπρυκνέρ υπεραμυνόμενος της ζωής, όταν η νεότητα την έχει αφήσει πίσω της.

Με αφορμή το δοκίμιό του με τίτλο

 “Un Instante Eterno” «Μια Αιώνια Στιγμή»που κυκλοφόρησε στην Ισπανία ο 72χρονος φιλόσοφος και συγγραφέας, από τους σημαντικότερους Γάλλους διανοητές της εποχής μας, παραχώρησε μια συνέντευξη στην εφημερίδα La Razon της Μαδρίτης και τον Javier Ors, όπου αναλύει πώς οι εξελίξεις στην επιστήμη έχουν καταστήσει το χρόνο σύμμαχο του ανθρώπου, με την αύξηση κατά σχεδόν τρεις δεκαετίες του προσδόκιμου ζωής τον τελευταίο αιώνα. 

Και μακριά από μια μελαγχολική ή ποιητική κριτική για τον “χαμένο χρόνο” “le temps perdu” υποστηρίζει ότι τα γηρατειά δεν πρέπει να είναι μια περίοδος παραίτησης ή έκπτωσης αλλά μιας πλήρους και έντονης ύπαρξης, μιας αναγέννησης μέσω της γήρανσης, όπου το βασικό ερώτημα θα είναι να ανακαλύψουμε πώς θα αξιοποιήσουμε τον έξτρα χρόνο που μας δίνεται.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν απλά να ζήσουν περισσότερο, αλλά να παραμείνουν νέοι.

Το ιδανικό είναι να ζήσει κανείς για μεγάλο διάστημα, αλλά να παραμείνει νέος μέχρι τέλους. 

Θα ήταν υπέροχο να μπορέσουμε να κρατήσουμε την εμφάνιση ενός 40χρονου ή μιας 40χρονης μέχρι τα 80. 

Αλλά η επιμήκυνση του προσδόκιμου ζωής είναι ταυτόχρονα και η επιμήκυνση των γηρατειών, με τς ρυτίδες τους, τις ασθένειές τους και τις καταστροφικές τους επιπτώσεις, υπογραμμίζει ο Μπρυκνέρ.

Έχει άδικο η κοινωνία που δίνει τόση έμφαση στη νεότητα;

Υπάρχουν δύο τρόποι να εκτιμήσει κανείς τη νεότητα, λέει. 

Να την καθαγιάσουμε ως την κατ’ εξοχήν μαγική ηλικία, πέραν της οποίας όλα θα παρακμάσουν, ή ως μια κατάσταση φυσικής και διανοητικής ισχύος, που μπορούμε να προσπαθήσουμε να παρατείνουμε όσο το δυνατόν. 

Η ιδέα της νεότητας μπορεί να είναι ένας εορτασμός εκείνης της περιόδου, αλλά και ένας στόχος προς επίτευξη για να κρατήσουμε μακριά τα γηρατειά.

Kαι ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην απόσταση από τον θάνατο και την εξύψωση της νεότητας;

Η ανθρωπολογία διδάσκει ότι οι πρωτόγονες κοινωνίες έτρεφαν σεβασμό στους ηλικιωμένους, ως συνώνυμους της γνώσης. 

Στη Δύση ο ηλικιωμένος είναι συνώνυμος της γήρανσης και της αδεξιότητας. 

Τι πήγε στραβά;

Δεν είναι απολύτως ακριβές ότι οι αρχαίες κοινωνίες σέβονταν τους ηλικιωμένους, διευκρινίζει ο Μπρυκνέρ. 

Πολλοί άνδρες και γυναίκες μετά από κάποια ηλικία αποπέμπονταν από τα χωριά τους και τους άφηναν να πεθάνουν μόνοι τους στα δάση. 

Μόνον στη Δύση έγινε προτεραιότητα η φροντίδα των ηλικιωμένων, μολονότι η μεταχείριση που λαμβάνουν σε ορισμένα σπίτια απέχει μακράν του επιθυμητού. Αλλά σιγά  σιγά η επανάσταση των γηρατειών αγγίζει όλες τις ηπείρους, υποχρεώνοντάς μας να αλλάξουμε τις αντιλήψεις μας για τα διάφορα στάδια της ζωής, επισημαίνει ο διάσημος στοχαστής.

Ο Σενέκας υποστήριζε ότι ο βίος είναι αρκετά μακρύς για να επιτύχει κανείς στόχους, αρκεί να μη χάσει κανείς το χρόνο του.

Ξοδέψαμε πολλά χρόνια διστάζοντας, αμφιβάλλοντας, κάνοντας αυτό που ο Σενέκας αποκάλεσε “ανόητα πράγματα”. 

Η αύξηση του προσδόκιμου ζωής τώρα μας επιτρέπει ακριβώς αυτό, να ξοδέψουμε χρόνια πειραματιζόμενοι, δοκιμάζοντας αδιέξοδα, προτού τελικά βρούμε το σωστό δρόμο. 

Η ζωή ουδέποτε είναι αρκετά μακριά για εκείνον που αναζητεί ένα νόημα.

Όσον αφορά στο ρόλο του καταναλωτισμού ως προς το πώς αντιμετωπίζουμε τα γηρατειά, ο Μπρυκνέρ είναι κάθετος: 

Μου φαίνεται ότι η τραγωδία των γηρατειών είναι ακριβώς το ότι τα καταδικάσαμε μόνον στο ρόλο της ψυχαγωγίας και της κατανάλωσης

Η συνταξιοδότηση είναι για πολλούς, αλλά όχι για όλους, μια τραγική στιγμή κατά την οποία παύουμε να παίζουμε έναν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και περιοριζόμαστε σε ρόλο αγοραστών, καταναλωτών ταινιών, σόου και ταξιδιών. Αντίθετα, η συνέχιση της εργασίας σημαίνει να συνεχίσεις να είσαι χρήσιμος στην κοινωνία».

Μήπως όμως η νεότητα που μας διατυμπανίζουν εμπεριέχει μια παγίδα για περισσότερη κατανάλωση;

Ίσως», απαντά ο Μπρυκνέρ, αλλά αυτό το όνειρο της αιώνιας νεότητας είναι ισόκαιρο της ίδιας της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό και είμαστε τόσο ευαίσθητοι σ’ αυτή τη λατρεία της νεότητας, που είναι από την άλλη πλευρά η στρατηγική πολλών μεγάλων εταιρειών και πολυεθνικών.

Δηλαδή, η νεότητα και η επιθυμία να παραμείνει κάποιος νέος έχει εξελιχθεί σε βιομηχανία κερδοφορίας;

Η αναζήτηση του κέρδους από μόνη της δεν αρκεί για να εξηγήσει την ιδιαίτερη επιτυχία αυτού του μύθου, που δεν πρέπει από την άλλη πλευρά να παραβλεφθεί, απαντά.

Και γιατί τότε ένας 50άρης θεωρείται ότι αρχίζει να παρακμάζει όταν πολλοί μεγάλοι άνδρες πέτυχαν τα μεγαλύτερα επιτεύγματά τους σ’ αυτή την ηλικία; 

Για τον Μπρυκνέρ η απάντηση είναι σαφής: 

Η φυσική ωρίμανση, συνώνυμη συχνά με την παρακμή και η ψυχολογική ωρίμανση οδεύουν σε αντίθετες κατευθύνσεις. 

“Χρειάζονται 60 χρόνια για να γίνεις φιλόσοφος” 

έλεγε ο Γερμανός φιλόσοφος Ιμάνουελ Καντ και στην εποχή του η ηλικία αυτή αντιστοιχούσε σε 80 δικά μας χρόνια. 

Η εξαιρετική λάμψη της ζωής του πνεύματος συνεχίζει να φωτίζει τις μέρες μας, μέχρι την τελευταία. 

Η μάθηση, η μελέτη, η διδασκαλία εξακολουθούν να είναι πιθανές δραστηριότητες ακόμη και στα τελευταία στάδια της ύπαρξης, σημειώνει.

Και πώς μπορούμε να απολαύσουμε τη ζωή μετά τα 50;

Μην εγκαταλείπετε τίποτε, πόσω μάλλον τις επιθυμίες σας. 

Όσο για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τον πόνο; 

Πάρτε παυσίπονα και εμπιστευτείτε την Ιατρική.

Έχει νόημα η ζωή, αν δεν υπάρχει θάνατος;

Η θρησκευτική ή υπερανθρώπινη αθανασία είναι θέμα πίστης. 

Το πραγματικό ζήτημα είναι να αναρωτηθούμε αν είναι κάτι επιθυμητό και προσωπικά δεν το νομίζω. 

Η ζωή είναι οδυνηρή και τραγική επειδή κάποια μέρα ξαφνικά σταματά. 

Είμαστε υποχρεωμένοι να αγαπούμε ό,τι είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί, τα όντα που αγαπούμε, τα πιο υπέροχα τοπία και τα μεγάλα έργα του πολιτισμού. 

Το γνωρίζουμε παιδιόθεν, αλλά περνούμε τις ζωές μας αρνούμενοι αυτή την πραγματικότητα ή κοιτάζοντας σε άλλη κατεύθυνηση. 

Αν η μετά θάνατον ζωή μας βοηθά να γεράσουμε σε καλύτερες συνθήκες, ας το κάνουμε. 

Αλλά αν σκοπεύουμε να νικήσουμε τον θάνατο και να αψηφήσουμε τους νόμους της ανθρώπινης κατάστασης, τότε αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά τσαρλατανισμός. 

Σε κάθε περίπτωση, το να κερδίσουμε 30 – 40 χρόνια παράτασης της ζωής μας με τίποτε δεν θα απαντήσει στο μεγάλο ερώτημα του σήμερα: 

τι θα κάνουμε μ’ αυτή τη δανεισμένη παράταση;

Πηγή: iefimerida.gr Τρυφωνας Καϊσερλιδης