ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Posted on 5 Νοεμβρίου, 2020 by kosmaser

 

 

 

 

Ελεγε ο Αγιος Καλλινικος..

Διατί ζῶμεν; 

Ἄν δέν γνωρίζωμεν τόν προορισμόν μας, ὁμοιάζομεν μέ ἕνα δυστυχῆ ταξιδιώτην, ὁ ὁποῖος πλανᾶται εἰς τήν ἔρημον, χωρίς νά γνωρίζῃ ποῦ κατευθύνεται.

Ποῖος λοιπόν εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; 

Μᾶς τό λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

Πρό τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου ὁ Μέγας Δημιουργός εἶπεν: 

«Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾽ ὁμοίωσιν» 

(Γεν. Α´, 26). 

Ἄς δημιουργήσωμεν τώρα τόν ἄνθρωπον, σύμφωνα μέ τήν ἰδικήν μας εἰκόνα καί νά ἔχῃ τήν δυνατότητα νά ὁμοιάσῃ μέ ἡμᾶς. 

Ἔδωκεν ὁ Ὕψιστος Θεός χαρίσματα εἰς τόν ἄνθρωπον διά νά τοῦ ὁμοιάσῃ εἰς τήν καλωσύνην, εἰς τήν ἀγάπην, εἰς τήν ἁγιότητα.

Ἀκριβῶς διά τόν λόγον αὐτόν ἦλθεν ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ εἰς τόν κόσμον. 

«Ὁ Θεός ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς Θεοποιηθῶμεν» 

κατά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον. 

Ἦλθε διά νά μᾶς ἀνοίξῃ τόν δρόμον πρός τόν Οὐρανόν. Ἦλθε διά νά μᾶς δώσῃ τό παράδειγμα.

«Ὑπόδειγμα δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθώς ἐγώ ἐποίησα ὑμῖν καί ὑμεῖς ποιῆτε» (Ἰωάν. ιγ´, 15).

Μερικά συστήματα παρουσιάζονται ὡς ἀγωνιζόμενα διά νά κάνουν τόν ἄνθρωπον, ἄνθρωπον χωρίς τόν Θεόν καί τόν καταβιβάζουν εἰς τήν θέσιν τῶν κτηνῶν. 

Ὁ Χριστιανισμός κάμνει τόν ἄνθρωπον Θεόν.

Ἀγαπητοί, Ἄς ἐρευνήσῃ ὁ καθένας μας 

ἐάν ἔλυσε τό μέγα πρόβλημα τοῦ προορισμοῦ του. 

Ἐάν πολλά προβλήματα ἔλυσεν, ἔστω μέ τόν καλύτερον τρόπον, 

ἐάν δέν ἔλυσε τό πρόβλημα τοῦ προορισμοῦ, ἀπολύτως τίποτε δέν ἔκανε, τίποτε δέν ἐπέτυχεν.

 

Ἀπό Ἐγκύκλιο τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου

Μητροπολιτου Ναυπάκτου : 

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας

https://www.pelagia.org/%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B7%CF%82.el.aspx

 

 

 

Διαφημίσεις

ΕΙΡΗΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

 Έζησε τον 4ο μ.Χ αιώνα. 

Καταγόταν από την πόλη Μαγεδών της Περσίας. 

Ο πατέρας της ονομαζόταν Λικίνιος, έπαρχος της περιοχής και η μητέρα της Λικινία. 

Ανήκαν στην ειδωλολατρική (πυρολατρική) θρησκεία του Ζωροαστρισμού. 

Απέκτησαν μια όμορφη και χαριτωμένη κόρη, την οποία ονόμασαν Πηνελόπη. 

Από μικρή έδειχνε ασυνήθιστη ευστροφία και ήταν στολισμένη με χαρίσματα. 

Οι πλούσιοι γονείς της φρόντισαν να της παράσχουν όλα τα εφόδια για να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν έναν σοφό δάσκαλο, τον Απελλιανό, στον οποίο ανέθεσαν την ανατροφή της, διδάσκοντάς της την κατά κόσμο σοφία.

Συχνά η οικογένειά της διέμενε σε πολυτελή εξοχικό πύργο. 

Την ακολουθούσε και ο δάσκαλός της, ο οποίος δίδασκε στην μικρή στους μεγάλους και πανέμορφους κήπους, κάτω από τα σκιερά δένδρα και τα μυρωδάτα άνθη. 

Τα έπιπλα της έπαυλης ήταν χρυσαφένια, ενώ πολυπληθείς δούλοι τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.

Μια από τις πολλές δούλες διέφερε από τις άλλες. 

Ήταν υπάκουη, πρόθυμη και ευγενική και γι’ αυτό αγαπητή στους άρχοντες της έπαυλης. 

Γι’ αυτό της ανέθεσαν να υπηρετεί την μικρή Πηνελόπη. 

Ήταν κρυφή Χριστιανή. 

Η ευγενής κόρη αρέσκονταν να κάνει μακρές συζητήσεις μαζί της και προσπαθούσε να εξηγήσει την αιτία της διαφοράς της από τις άλλες δούλες.

Κάποιο βράδυ, ενώ κοιμόταν η Πηνελόπη είδε ένα περίεργο όνειρο. Ένα λευκό περιστέρι κρατώντας στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς, μπήκε στην έπαυλη και το άφησε επάνω στο χρυσό τραπέζι. 

Μετά ήρθε ένας αετός, ο οποίος άφησε στο τραπέζι ένα στεφάνι με λουλούδια και τέλος παρουσιάστηκε ένας κόρακας, ο οποίος άφησε ένα σκοτωμένο φίδι. 

Η Πηνελόπη ξύπνησε τρομαγμένη. Έμεινε άγρυπνη για πολλή ώρα. 

Όταν την ξαναπήρε ο ύμνος είδε ένα άγγελο να της λέει: 

«Ο αληθινός Θεός σε καλεί να τον ακολουθήσεις. Θα σε βοηθήσει η αγαπημένη σου υπηρέτρια, η οποία είναι Χριστιανή»!

Το άλλο πρωί η Πηνελόπη ξύπνησε προβληματισμένη. Φώναξε κοντά της την υπηρέτρια, στην οποία είπε ότι άγγελος Κυρίου της αποκάλυψε ότι είναι Χριστιανή και επιζητούσε από αυτή να της γνωρίσει τον Θεό της.

Η Χριστιανή δούλη έβαλε τα κλάματα από συγκίνηση και ζήτησε συγνώμη από την αρχοντοπούλα για το μυστικό της και άρχισε να της μιλά για τη νέα πίστη. 

Η Πηνελόπη ενθουσιάστηκε και έβαζε βαθειά την ψυχή της τα λόγια της καλής υπηρέτριας. 

Οι μυστικές συζητήσεις τους συνεχίστηκαν έως ότου η Πηνελόπη πίστεψε στο Χριστό και ζήτησε να βαπτισθεί. 

Σεβάσμιος ιερέας μπήκε στην έπαυλη και τη βάπτισε κρυφά, δίνοντάς της το όνομα Ειρήνη.

Η χαρά της νεοφώτιστης δε μπόρεσε να μείνει για πολύ κρυφή. 

Κάποια μέρα αποκάλυψε στους ειδωλολάτρες γονείς της ότι ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. 

Εκείνοι θύμωσαν και προσπαθούσαν να πείσουν την κόρη τους να αρνηθεί την πίστη της. Εις μάτην όμως η Ειρήνη ήταν αμετάπειστη.

Ταυτόχρονα μαθεύτηκε το νέο σε όλη την περιοχή, ότι η κόρη του έπαρχου Λικίνιου έγινε Χριστιανή. 

Πέρσες ιερείς του Ζωροάστρη πήγαν στον Λικίνιο προκειμένου να τον πείσουν να δικάσει την κόρη του. Εκείνος προχώρησε σε δίκη. Αρχικά προσπαθούσε με κολακείες να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της και ύστερα μεταχειρίστηκε απειλές και βία. Βλέποντας όμως την απόφασή της, θύμωσε και έδωσε εντολή να την πάνε στο στάβλο, να την ποδοπατήσουν τα αφηνιασμένα άγρια άλογα. Αλλά συνέβη το εξής θαυμαστό: τα άλογα δεν την πείραξαν και ένα από αυτά έτρεξε προς το μέρος του ηγεμόνα, τον οποίο κλώτσησε και τον σκότωσε

Ο λαός που είδε το θαύμα αναγνώρισε την πίστη της Ειρήνης. Ενώ οι σκοταδιστές ιερείς μιλούσαν για μαγικά της κόρης.

Η Ειρήνη λυπημένη για το θάνατο του πατέρα της έτρεξε κοντά του και άρχισε να προσεύχεται με όλη τη δύναμη της ψυχής της για τη σωτηρία του. Τότε έγινε το δεύτερο θαύμα. 

Ο Λικίνιος αναστήθηκε, σηκώθηκε όρθιος, ζήτησε συγνώμη από την κόρη του και ομολόγησε την πίστη του στο Χριστό. 

Κατόπιν ζήτησε και βαπτίστηκε ο ίδιος και όλη η οικογένειά του. Μαζί του βαπτίστηκε και ο σοφός δάσκαλος Απελλιανός. 

Παραιτήθηκε από το υψηλό του αξίωμα, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και έζησε ταπεινά στο εξοχικό του κάνοντας ελεημοσύνες και κηρύττοντας την χριστιανική πίστη.

Όμως ο διάδοχός του Σεδεκίας, ο οποίος μισούσε θανάσιμα τους Χριστιανούς, έδωσε διαταγή να συλληφθεί η Ειρήνη και να τη ρίξουν σε λάκκο με φαρμακερά φίδια, θεωρώντας την ως αφορμή της διείσδυσης του Χριστιανισμού στην Περσία. 

Την άφησε εκεί δεκατέσσερις μέρες. Αλλά όταν πήγαν να πάρουν το πτώμα της είδαν με θαυμασμό ότι τα ερπετά τη σεβάστηκαν και δεν την έβλαψαν! Κατόπιν ο Σεδεκίας έδωσε εντολή να τη δέσουν σε τροχό με λεπίδες. Αλλά και πάλι θαυματουργικά, στέρεψε πάραυτα το νερό, που γύριζε τον τροχό! Μετά έδωσε εντολή να της πριονίσουν τα πόδια της. Αλλά ξανά ο Θεός την θεράπευσε θαυματουργικά, προς καταισχύνη των ειδωλολατρών! Στη συνέχεια ο γιος του Σεδεκία, Σαβώθ, περνώντας με το στρατό του από την πόλη που ζούσε η Ειρήνη, τη συνέλαβε και της έμπηξε καρφιά στις φτέρνες, τη φόρτωσε ένα βαρύ φορτίο με άμμο, αλλά και πάλι ο Θεός τη διέσωσε. 

Μετά από αυτό, η αγία ελευθερώθηκε και γύριζε από τόπο σε τόπο, κηρύττοντας το Χριστό. 

Έφτασε στην πόλη Καλλίνικο, όπου ο τοπικός άρχοντας Νουμεριανός τη συνέλαβε και την έριξε σε πυρακτωμένο καμίνι, σε σχήμα βοδιού. 

Αλλά και πάλι διασώθηκε θαυματουργικά.

Η φήμη της έφτασε μέχρι και τον Πέρση βασιλιά Σαβώριο, ο οποίος την κάλεσε κοντά του και επειδή δεν μπόρεσε να την μεταπείσει να θυσιάσει στα είδωλα, έδωσε διαταγή να την αποκεφαλίσουν. 

Αλλά και πάλι ο Θεός την διέσωσε, καταισχύνοντας τους ειδωλολάτρες. Απελευθερώθηκε και άρχισε το ιεραποστολικό της έργο. 

Κοιμήθηκε ειρηνικά, ύστερα από τις μεγάλες κακουχίες και τα μαρτύριά της. 

Η μνήμη της τιμάται στις 5 Μαΐου.

ΠΟΤΕ Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ

 

Ακριβως, η σκληρή αγάπη είναι η πιο αληθινή

—Λυπαμαι αλλα,Θα φύγεις απ αυτό το σπίτι. Και δε θέλω να ξαναγυρίσεις.

Δεν υπήρξε καμία συζήτηση. Ούτε φωνές.

Μόνο μια ξερή φράση… και μια πόρτα που έκλεινε.

Η γιαγιά του που τον είχε μεγαλώσει σήμερα τον έδιωχνε σαν να ήταν ξένος

Ο παππούς, βλέποντας τη σκηνή, έμεινε.

—Τι κάνεις; Γιατί τον διώχνεις έτσι; Είναι ο εγγονός σου

Εκείνη δεν είπε λέξη.

Ο νεαρός, άρχισε να περπατά.

Χωρίς χρήματα. Χωρίς κινητό. Χωρίς κλειδιά.

Πήγε σ έναν φίλο.

—Έχεις πού να μείνεις; —τον ρώτησε.

—Όχι , με έδιωξαν.

—Ωχ… κρίμα. Αλλά οι γονείς μου δεν αφήνουν κανέναν να μείνει εδώ.

Και ειλικρινά… δεν μπορώ να κάνω κάτι για σένα.

Συνέχισε να περπατά.

Ένας άλλος φίλος τον είδε να πλησιάζει.

—Έγινε κάτι;

—Έμεινα χωρίς σπίτι. Μπορώ να μείνω μαζί σου για λίγες μέρες;

—Και τι θα κάνεις εδώ;

—Λυπάμαι. Στο σπίτι μου δεν γίνεται.

Ο νεαρός κατέβασε το κεφάλι.Κι έφυγε.

Έψαξε την κοπέλα του.

Την αγκάλιασε και της εξήγησε τι είχε συμβεί.

Εκείνη ανησύχησε, πήγε να μιλήσει με τους γονείς της… και γύρισε με σβησμένη φωνή.

—Λένε πως δεν μπορείς να μείνεις. Κι εγώ… δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Συγγνώμη, αγάπη μου… αλλά δεν πάει άλλο. Όχι έτσι.

Και έμεινε μόνος.

Κάθισε σε ένα πεζούλι και κοίταξε τον ουρανό.

Είχε δώσει τα πάντα σε ανθρώπους που τώρα δεν του έδιναν τίποτα.

Πέρασαν ώρες.

Κι όταν πίστεψε πως κανείς δεν θα τον αναζητήσει…

Εμφανίστηκε ο παππούς του.

—Πάμε σπίτι, του είπε.

Εκείνος δεν ήθελε.

—Για ποιο λόγο;

Για να με ξαναδιώξετε;

—Σε παρακαλώ, εμπιστεύσου με.

Μπήκε στο αυτοκίνητο.

Σιωπή απόλυτη σε όλη τη διαδρομή.

Όταν έφτασαν, η γιαγιά έτρεξε να τον αγκαλιάσει.

Εκείνος έκανε ένα βήμα πίσω.

Τότε, ο παππούς του μίλησε ήρεμα:

—Η γιαγιά σου δεν το έκανε από σκληρότητα.

Το έκανε από αγάπη.

Ήθελε να δεις με τα μάτια σου… ποιοι είναι δίπλα σου μόνον όταν έχεις κάτι να προσφέρεις.

Νόμιζες πως είχες φίλους.

Πίστευες ότι η σχέση σου ήταν σταθερή.

Αλλά εκείνη έβλεπε όσα εσύ δεν ήθελες να δεις.

Άνθρωποι που σε χρησιμοποιούσαν, που επωφελούνταν από σένα… που ήταν εκεί μόνο όταν έδινες, αλλά όχι όταν χρειαζόσουν.

Και έπρεπε να σου δείξει την αλήθεια.

Ο νεαρός άρχισε να κλαίει.

Η γιαγιά πλησίασε.

—Μου ράγισε την καρδιά να το κάνω… αλλά σ’ αγαπάω πάρα πολύ για να σε αφήσω να συνεχίζεις να ζεις σε ένα ψέμα.

Την αγκάλιασε.

Και κατάλαβε κάτι που δεν διδάσκεται με λόγια:

Καμιά φορά, αυτός που σ’ αγαπάει πιο πολύ είναι κι εκείνος που τολμά να σε ταρακουνήσει… για να σου ανοίξει τα μάτια.

Γιατί όταν έχεις, όλοι είναι κοντά σου.

Αλλά όταν δεν έχεις τίποτα, τότε βλέπεις ποιοι αξίζουν πραγματικά.

Ποιοι σ’ αγαπούν… όχι για όσα δίνεις, αλλά γι αυτό που είσαι.

Κι αυτή η αλήθεια, όσο κι αν πονά, σε κάνει πιο δυνατό.

Susana Rangel

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΓΜΑ

 

Οἱ προϋποθέσεις τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος

Ἐφέτος ἑορτάζουμε τήν ἐπέτειο τῶν 1700 ἐτῶν ἀπό τήν σύγκληση τῆς Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, τό 325 μ.Χ. 

Πρόκειται γιά τήν «πρώτη» καί «Ἁγία» Σύνοδο, ἡ ὁποία κλήθηκε νά ἀντιμετωπίση 

τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. 

Ὁ Ἄρειος ἦταν πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας, ἐξέφρασε αἱρετικές ἀπόψεις γιά τόν Χριστό, ὅτι δέν εἶναι Θεός, ἀλλά τό πρῶτο κτίσμα τοῦ Θεοῦ καί καταδικάσθηκε στήν Σύνοδο πού ἔγινε στήν Ἀλεξάνδρεια.

Ἐπειδή ἡ αἵρεση αὐτή, μέ τίς ἐνέργειες τοῦ Ἀρείου, μεταφέρθηκε καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας χρειάσθηκε νά συγκληθῆ μιά μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος γιά νά τήν ἀντικρούση καί νά διατυπώση τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία γιά τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ. 

Ἔτσι, ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος συνέταξε τά πρῶτα ἑπτά ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τό γνωστό «Πιστεύω», τό ὁποῖο συμπληρώθηκε καί ὁλοκληρώθηκε ἀπό τήν Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τό ἔτος 381 μ.Χ. στήν Κωνσταντινούπολη.

Μερικοί πού γράφουν γιά τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο ἀσχολοῦνται μόνο μέ τά ἱστορικά γεγονότα καί τίς δογματικές ἀποφάσεις της, χωρίς νά ἐντοπίζουν τίς προϋποθέσεις τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἀρείου καί τίς προϋποθέσεις τῆς διδασκαλίας τῶν Ὀρθοδόξων Πατέρων. 

Ἄν δέν ἐντοπιστῆ αὐτό τό σοβαρό θέμα, τότε θά φανῆ ὅτι ὑπῆρξε μιά θεωρητική καί φιλοσοφική συζήτηση τῶν Ἀρειανῶν καί τῶν Ὀρθοδόξων, ἁπλῶς σάν προσπάθεια διατύπωσης τῆς θεολογίας. 

Τό θέμα ὅμως εἶναι βαθύτερο.

Ὀ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης μελέτησε σέ βάθος τά θέματα αὐτά καί προσδιόρισε τίς προϋποθέσεις τόσο τῶν Άρειανῶν ὅσο καί τῶν Ὀρθοδόξων. 

Γι’ αυτό στήν συνέχεια θά παραθέσω ἕνα κείμενο μου μέ τίτλο 

«ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου καί ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἑκκλησίας, κατά τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη». 

Νομίζω ὅτι εἶναι ἐνδιαφέρον καί πρωτότυπο σέ πολλά σημεῖα πού δείχνουν τό πῶς οἱ αἱρετικοί κατανοοῦσαν τήν διάκριση οὐσίας καί ἐνεργείας στόν Θεό φιλοσοφικά, ἐνῶ οἱ ἅγιοι Πατέρες ὁμιλοῦσαν γιά τό θέμα αὐτό ἐμπειρικά.

Τό κείμενο αὐτό εἶναι συμβολή στήν κατανόηση τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος, τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῆς Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ὅλων τῶν μετέπειτα Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀπό ἕναν, κατά τήν γνώμη μου, κορυφαῖο δογματικό θεολόγο, δηλαδή τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη νά εἶναι αἰωνία.

Διαβᾶστε  

https://parembasis.gr/files/Arian-Heresy-Church-teaching-according-to-John-Romanides.pdf:

 Ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου καί ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, κατά τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη