ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ..

 

 

 

 

Ο κορονοϊος εφερε στην επιφανεια πολλα.

Μεσα σε ελαχιστο χρονο, αρχισαμε να βλεπουμε την πραγματικη κατασταση γυρω μας.

Ειδαμε άνθρωπους να είναι πάντα θλιμμένοι απογοητευμένοι, φοβισμένοι. 

Ανθρωπους  να διακατέχονται  από την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει πλεον νόημα στην ζωή τους.

Πολλους να αναζητούν διεξόδους και σε βάθος χρόνου, να απογοητεύονται ολοένα και περισσότερο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν ειναι οι διέξοδοι, αλλά οι ιδιοι και οι υπερμετρες προσδοκίες τους.

Ειδαμε διπλα μας κοντα μας άνθρωπους που αφησαν να τους κλέβουν  την χαρά και την αγάπη της κάθε στιγμής.

Βιωσαμε ανθρωπους που Γκρινιάζουν για όσα δεν καταφέρνουν,για όσα είναι οι άλλοι κι όχι οι ιδιοι.

Παρακολουθησαμε, απ τα μεσα κοινωνικης δικτυωσης ,ανθρωπους  να γυρνάνε γύρω από μια ματαιότητα και να μην είναι ευχαριστημένοι με τίποτα .

 

 

 

 

Ζησαμε ανθρωπους που πιστευαν ότι είναι  ¨Ζωντανοί¨ενώ ηταν από χρονια νεκροι,  απλα ακομα περπατουσαν μεχρι τη στιγμη που θα επαυαν να υπαρχουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που Ψάχνουν να βρουν ένα σκοπό,μα αυτός δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ Και αν βρεθεί δεν καταφέρουν να τον διατηρήσουν σε βάθος χρόνου.

Υπάρχουν άνθρωποι που Προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με ¨παρέες και συναναστροφές¨,που όμως αδυνατουν να τους δημιουργησουν την αίσθηση  του Αιώνιου.

 

 

 

 

Υπάρχουν άνθρωποι που Τρομάζουν εύκολα γι αυτό κι επικρίνουν ακόμα ευκολότερα μετά Απομονώνονται και  Δεν επιτρέπουν στον Εαυτό τους να φωτίσει τα σκοτάδια τους 

Υπάρχουν άνθρωποι που Παραιτούνται ευκολότερα από όσο είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν, γιατί δεν ξέρουν για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να πολεμήσει, όταν όλα γύρω τους έχουν ματαιωθεί

Ετσι, απλά περιμένουν ν αλλάξει η ζωή τους 

 

Ο μεσος άνθρωπος θέλει την ¨αλλαγή¨, αρκεί να μην αλλάξει ο ίδιος Κι όμως είναι τόσα λίγα, αυτά που προκαλούν πραγματική θλίψη .

Όλα τα άλλα δεν είναι παρα ο πληγωμένος εγωισμός και έλλειψη της απλης πιστης Πίστης στο Θεο. 

 

 

 

 

 

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε, ότι είναι  αιχμάλωτοι του μυαλού τους. Και ενώ Ο Εαυτός τους  έχει Αγάπη για το Κόσμο, από τον οποίο τον κρατάει σε απόσταση ένα εγώ που βιώνει απόγνωση , ζώντας μέσα σε έναν απελπισμένο προγραμματισμό.

Υπάρχουν άνθρωποι που ¨απλα υπαρχουν¨ μεχρι να κλεισουν τον¨κυκλο¨τους. Μετα ο Αδης ,κι εκει δεν υπαρχει μετανοια.

Αρα…Απαξ δει τω ανθρωπω αποθανειν ,

μετα δε ταυτα ¨κρισις¨.

 

ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ..ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ

 

Γεώργης Παπαζάχος 

Τελευταίο κείμενο Τετάρτη 3/10/2001, ώρα 9 το βράδυ

 

 

Πιθανόν απόψε είναι το τελευταίο βράδυ μου. Θέλω να ευχαριστήσω όλα τα αδέλφια μου που μου συμπεριφέρθηκαν πιο πάνω και από αδέλφια Το πρόβλημα για μένα υπαρξιακό. 

Ο π. Αντώνιος ευτυχώς μου έδωσε μια σοφή απάντηση και με ηρεμεί. Ουδέποτε σκέφτηκα στα 66 μου χρόνια την αυτοκτονία.Αλλά χθες βράδυ μετά το πέσιμο που είχα ο πόνος μου έγινε αθροιστικός π ό ν ο ς .Έπεσα μέσα στη λεκάνη και οι τρεις καρκίνοι μου άρχισαν να πονούν περισσότερο. Ξέρω ότι έχω τρεις καρκίνους στο ήπαρ που με βασανίζουν καθημερινά.Αλλά αυτό δεν με κάνει να πιστεύω ότι δεν πρέπει να υποφέρω αυτούς τους πόνους Απ’ την άλλη μεριά βλέπω πόσο πολύ υποφέρω  στις πλύσεις του αίματος, αλλά προσπαθώ να υποφέρω αν και φοβερά  δύσκολο.Έπειτα υποφέρω τις πλύσεις αυτές μαζί με τους άλλους αδελφούς μου. Αλλά το νόημα του πόνου των άλλων αδελφών που υποφέρουν τις πλύσεις είναι διαφορετικό 

Αυτοί έχουν το αίσθημα της αποκατάστασης Εμένα και καλά να πάει αυτή η ιστορία,δεν  πρόκειται να αποκατασταθεί η υγεία μου.

Έτσι αυξάνω το βάσανο του σπιτιού μου,της οικογένειας μου τα έξοδα.

 

 

 

Υποφέρω, όμως, και επαναλαμβάνω: 

Το νόημα ενός πόνου δεν έχει άλλο νόημα παρά ότι με τον τρόπο αυτό δείχνω   την αγάπη μου στο Θεό, που έδειξα   σ’ όλη μου τη ζωή.

Αυτήν την ώρα είμαι ευγνώμων στον π.Αντώνιο που τον ρώτησα αν μπορώ να αυξήσω το φάρμακο και μου είπε εάν είναι με έγκριση των γιατρών να το αυξήσω και όχι με τη δική μου διάθεση. 

Η τελευταία απάντηση που άκουσα απ’ αυτόν σήμερα το βράδυ με έχει ηρεμήσει. 

Παρακαλώ να με συγχωρήσουν όλοι όσους στεναχώρησα και ικετεύω το Θεό να μου δώσει μεγαλύτερη υπομονή. Ιδιαίτερα ευχαριστώ τα αδέρφια μου [….], που δεν έλειψαν στιγμή από κοντά μου και τους ευχαριστώ που η παρουσία τους ήταν σημαντική και αισθάνομαι σιγουριά κοντά τους. Επανέρχομαι στην ευθανασία. 

Όλοι γνωρίζουν ότι 66 χρόνια υπηρετώ το Θεό και δεν σκέφτηκα την ευθανασία.Επειδή το πρόβλημά μου είναι ανθρωπίνως άλυτο παρακαλώ το Θεό να με συγχωρέσει γιατί τόση υπομονή

μ π ό ρ ε σ α   να δείξω . 

Δεν ξέρω αν αυτή η πτώση στη λεκάνη μπορεί να ε ξ ε υ τ ε λ ί σ ε ι   περισσότερο τον άνθρωπο.

Να είναι αδύνατο να κινηθώ, να σύρω τα πόδια μου, να είναι αδύνατο να περιμένω κάποια βελτίωση.

Το νόημα αυτού του τελευταίου γράμματος δεν είναι ότι ζητάω να ξεμπλέξω με τον πόνο.  Ζητώ την άδεια της αποδοχής περισσότερου βυθίσματος και περισσότερης ναρκώσεως.

Ευχαριστώ από καρδίας την αδελφότητα της Ιεράς Μονής Καρέα και τα άλλα μοναστήρια που μου έδωσαν την αγάπη τους.

Ευχαριστώ [….] όλους όσους μου έδωσαν την αγάπη τους και εγώ τους έχω όλους μέσα στην αγάπη μου και στην ευγνωμοσύνη μου, αλλά η αρρώστια μου και τα φάρμακα έχουν εξασθενήσει  τη μνήμη μου και δεν με βοηθάει να τους αναφέρω ονομαστικώς. 

Απόψε ζητώ συγγνώμη από όλους και τους ικετεύω όλους με μνημονεύουν δια παντός.

Ευχαριστώ όλους για τη βοήθεια τους , την αγάπη τους και είμαι σίγουρος ότι τους περιμένω στη Βασιλεία των Ουρανών.

Να εύχονται ο δρόμος μου να είναι ανώδυνος ανεπαίσχυντος και ειρηνικός.

Αγαπώ το Θεό μου από τότε που γεννήθηκα μέχρι αυτήν την ώρα.Εμπιστεύομαι στην αγάπη του Θεού την παράδοση μου στα χέρια Του και τον ικετεύω να μου χαρίζει περισσότερη υπομονή, περισσότερη αγάπη στο Πνεύμα το Άγιο.

Ο Θεός να με ελεήσει τον αμαρτωλό άνθρωπο

Άγιε Άγγελε της ψυχής μου, ελθέ ταχύ.

Μην εγκαταλείπεις με τον αμαρτωλό.

Αμήν.

Γέωργης Παπαζάχος

 

Ο ΘΕΟΣ ΣΩΖΕΙ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ

 

Posted on 14 Μαρτίου, 2020 by kosmaser

 

 

Το παρακατω κειμενο μου τοστειλε ο Αντωνης Παπαγιαννης, φιλος απ τη συμπρωτευουσα. Δινει αφορμη για σκεψεις 

http://antonispapagiannis.blogspot.com/

 

 

 

Καθώς παρακολουθούσα τις εξελίξεις σχετικά με την επιδημία του κορωνοϊού, και κάποιες από τις συζητήσεις που ακολούθησαν μέσα σε θρησκευτικές κοινότητες και στη δική μου, μου ήρθε στο νου ένα κήρυγμα που είχα ακούσει κάποτε:

 

 

 

 

 

Μια τρομερή καταιγίδα έπληξε μια πόλη, και οι τοπικές αρχές έβγαλαν επείγουσα ειδοποίηση  ότι ο ποταμός θα πλημμύριζε και θα έπνιγε τα γειτονικά σπίτια. 

Διέταξαν όλους τους κατοίκους της πόλης να την εκκενώσουν αμέσως.

Ένας πιστός άκουσε την ειδοποίηση και αποφάσισε να μείνει, λέγοντας μέσα του: 

Έχω εμπιστοσύνη στον Θεό, κι αν κινδυνεύσω, ο Θεός θα κάνει ένα θαύμα για να με σώσει.

Οι γείτονες ήρθαν στο σπίτι του και του είπαν: Φεύγουμε, και χωράς κι εσύ στο αυτοκίνητο, έλα μαζί μας

Ο άνθρωπος όμως αρνήθηκε λέγοντας: 

Πιστεύω ότι ο Θεός θα με σώσει.

Καθώς στεκόταν στη βεράντα του και έβλεπε το νερό να ανεβαίνει τα σκαλιά, ένα άνδρας με ένα κανό πέρασε κωπηλατώντας και του φώναξε:

Βιάσου και έμπα στο κανό μου, τα νερά ανεβαίνουν γρήγορα. 

Όμως ο άνθρωπος και πάλι είπε: 

Όχι, ευχαριστώ, ο Θεός θα με σώσει.

Η πλημμύρα ανέβηκε ψηλότερα και τα νερά μπήκαν στο καθιστικό του, κι ο άνθρωπος ανέβηκε στο δεύτερο πάτωμα.

Μια βενζινάκατος της αστυνομίας πλησίασε, και οι αστυνομικοί τον είδαν στο παράθυρο. 

Ερχόμαστε να σε σώσουμε, του φώναξαν. Όμως εκείνος τους έδιωξε λέγοντας: 

Σώστε κάποιον άλλο, εμένα θα με σώσει ο Θεός

 

 

 

 

 

 

 

Τα νερά της πλημμύρας ανέβηκαν κι άλλο, και ο άνθρωπος σκαρφάλωσε στη στέγη.Τον είδαν από ένα ελικόπτερο και του έριξαν μια ανεμόσκαλα. Ένας διασώστης κατέβηκε και τον παρακάλεσε: 

Πιάσε το χέρι μου και θα σε τραβήξω Όμως ο άνθρωπος εξακολούθησε να αρνείται σφίγγοντας τα χέρια στο στήθος του: 

Όχι, ευχαριστώ Ο Θεός θα με σώσει 

Λίγο μετά το σπίτι διαλύθηκε από τα νερά και ο άνθρωπος παρασύρθηκε και πνίγηκε.

 

 

 

 

Πήγε στον ουρανό, στάθηκε μπροστά στον Θεό και ρώτησε: 

Εγώ πίστεψα σε Σένα με όλη την καδιά μου. Γιατί δεν ήρθες να με σώσεις;

 Κι ο Θεός είπε:

Γιέ μου, σου έστειλα ειδοποίηση. Σου έστειλα αυτοκίνητο. Σου έστειλα κανό. Σου έστειλα βενζινάκατο. Σου έστειλα ελικόπτερο. Τι άλλο περίμενες;

 

 

 

 

Η ¨καταιγίδα¨ έχει εκδηλωθεί με τη μορφή του κορωνοϊού.

Ο Θεός μας έχει στείλει ειδοποίηση: 

οι ειδικοί της δημόσιας υγείας χτυπούν τις καμπάνες του κινδύνου κάθε μέρα.

Μας έχει στείλει γείτονες με αυτοκίνητο: φίλους, συγγενείς, κοινότητες που μπορούν να μας φροντίσουν.

Μας έχει στείλει κανό: διαθέσιμα αγαθά φάρμακα, σαπούνι, καθαριστικά, τρόφιμα που μας βοηθούν να φροντίσουμε τους εαυτούς μας.

Μας έχει στείλει βενζινάκατο: 

επιστήμη που μας βοηθάει να πάρουμε σωστές αποφάσεις.

Και μας έχει στείλει και ελικόπτερο: τεχνολογία που μας επιτρέπει να προσαρμόσουμε τις ζωές και τις εργασίες μας για να μείνουμε ασφαλείς μέσα στην καταιγίδα.

Η δική μας επιλογή είναι αν θα είμαστε πιο λογικοί από τον πιστό της ιστορίας.

Endy Zemenides, διευθυντής του Hellenic American Leadership Council.