ΕΙΜΑΣΤΕ...ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ..

 

Και ξαφνικα άρχισα να παρατηρώ βαθύτερα.

Οτι, καποιες σκέψεις εμφανίζονται μόνες τους.

Παρατήρησα ότι καποια συναισθήματα εμφανίζονται μόνα τους.

Η χαρά . Ο φόβος. Η έμπνευση.

Η θλίψη. Η επιθυμία.

αναδύονται πριν προλάβει το Εγω

να τα εγκρίνει.

Καποιες “αποφάσεις” μου γεννιούνται από πράγματα που δεν επέλεξα ποτέ:

από γονίδια, βιώματα, ορμόνες, τραύματα, συνθήκες, χημεία , μοτίβα, και γεγονότα που είχαν προηγηθεί.

Και τότε κατι άρχισε να σπάει

Η νευροεπιστήμη δείχνει κάτι συγκλονιστικό:

ο εγκέφαλος συχνά παίρνει αποφάσεις κλάσματα δευτερολέπτου πριν αποκτήσεις συνειδητή επίγνωση ότι... “αποφάσισες”.

Με τη διαδικασία να ξεκινά

πριν εμφανιστεί το “εγώ ”.

Στην κβαντική φυσική, , πολλοί παραδέχονται ότι ο χρόνος ίσως να μην λειτουργεί

γραμμικά όπως νομίζουμε.

Σε ορισμένα μοντέλα της φυσικής,

παρελθόν, παρόν και μέλλον συνυπάρχουν ήδη μέσα σ ένα ενιαίο πεδίο.

Σαν μια ταινία που υπάρχει ολόκληρη ταυτόχρονα. Και η συνείδηση απλώς βιώνει το καρέ-καρέ.

Οι Στωικοί μιλούσαν για το Logos.

Οι Ινδουιστές για το Lila.

Ο Σπινόζα μιλούσε για έναν Θεό που εκφράζεται με απόλυτη αναγκαιότητα.

Ο Σοπενχάουερ έλεγε:

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αυτό που θέλει, αλλά δεν μπορεί

να θέλει αυτό που θέλει.

Η ζωή

Μοιάζει περισσότερο με κοσμικό ξεδίπλωμα.

Αυτό δεν σημαίνει παθητικότητα.

Δεν σημαίνει “κάθομαι και δεν κάνω τίποτα”.

Οι επιλογές συνεχίζουν να εμφανίζονται.

Η ζωή συνεχίζει να κινείται.

Μια λειτουργική ταυτότητα.

Όχι ο πραγματικός δημιουργός του σεναρίου.

Και εδώ γίνεται κάτι απελευθερωτικό.

Όταν χαλαρώνει η ψευδαίσθηση του απόλυτου προσωπικού ελέγχου, χαλαρώνει και η ενοχή. Χαλαρώνει και ο πανικός.

Χαλαρώνει και η υπαρξιακή σύσπαση.

Γιατί αρχίζεις να βλέπεις ότι ίσως ποτέ δεν ήσουν ένα απομονωμένο “εγώ” που κουβαλά μόνο του το σύμπαν στις πλάτες του.

Ίσως είσαι το ίδιο το σύμπαν-Θεός

που κινείται προσωρινά μέσα από μια ανθρώπινη μορφή.

Ίσως είσαι η ίδια η συνειδητότητα που ξέχασε τον εαυτό της για λίγο, για να μπορέσει να βιώσει την περιπέτεια , της αγάπης, του φόβου, της απώλειας, της αναζήτησης,

και της επιστροφής.

Και τελικά αυτό που ονομάζουμε “ζωή”

να μην είναι η προσπάθεια ενός ανθρώπου

να ελέγξει την ύπαρξη.

Ίσως να είναι η ύπαρξη που χορεύει μέσα από εμάς.

Η αληθινή ελευθερία δεν είναι της επιλογής.

Είναι η ελευθερία από

την πλάνη της επιλογής.

Είναι η στιγμή που σταματά να πιστεύει ότι κρατάει το τιμόνι του σύμπαντος.

Η στιγμή που το avatar θυμάται ότι δεν είναι ο δημιουργός του παιχνιδιού, αλλά χαρακτήρας μέσα σε ένα ήδη γραμμένο κοσμικό σενάριο.

Και τότε συμβαίνει κάτι σχεδόν αδιανόητο:

το άγχος αρχίζει να λιώνει.

Γιατί όλο το άγχος της ανθρώπινης ταυτότητας βασίζεται σε μία θεμελιώδη υπόθεση: ότι

“εγώ” πρέπει να επιλέξω σωστά

για να σωθώ.

Να κάνω τη σωστή κίνηση.

Να πάρω τη σωστή απόφαση.

Να αποφύγω το λάθος.

Να ελέγξω το αποτέλεσμα.

Να προστατευθω από τον πόνο,

την απόρριψη,

την αρρώστια,

τη βία,

την καταστροφή,

τον θάνατο.

Τότε ποιος ακριβώς είναι αυτός που ελέγχει;

παρατηρεις ότι οι σκέψεις εμφανίζονται μόνες τους.

Οι επιθυμίες εμφανίζονται μόνες τους.

Οι φόβοι εμφανίζονται μόνοι τους.

Οι αποφάσεις εμφανίζονται μόνες τους.

Ακόμα και η ίδια η ανάγκη για έλεγχο εμφανίζεται μόνη της.

Και τότε αρχίζει να αποκαλύπτεται

κάτι βαθιά απελευθερωτικό:

Είναι αδύνατον να “κάνεις λάθος”,

γιατί ποτέ δεν ήσουν ο πραγματικός δημιουργός των κινήσεων.

Η ζωή απλώς συμβαίνει.

Η αναπνοή συμβαίνει.

Η καρδιά χτυπά.

Οι γαλαξίες κινούνται.

Οι σκέψεις περνούν.

Οι άνθρωποι συναντιούνται.

Οι χωρισμοί συμβαίνουν.

Οι έρωτες συμβαίνουν.

Οι θάνατοι συμβαίνουν.

Τα πάντα ξεδιπλώνονται σαν μέρος μιας τεράστιας αλυσίδας αιτιότητας που ξεκίνησε πριν γεννηθεί η προσωπική ταυτότητα.

Και όταν αυτό δεν γίνεται απλώς φιλοσοφία αλλά βιωματική ενθύμηση,

η ζωή αλλάζει ποιότητα.

Η ταυτότητα χαλαρώνει.

Το σώμα μαλακώνει.

Η ύπαρξη αναπνέει αλλιώς.

Γιατί δεν χρειάζεται πια να κουβαλάς το αδύνατο βάρος του

“πρέπει να ελέγξω το σύμπαν για να είμαι ασφαλής”.

Και τότε γεννιέται μια παράξενη εμπιστοσύνη.

Όχι παθητικότητα.

Όχι παραίτηση.

Όχι αδράνεια.

Αλλά εμπιστοσύνη.

Σαν ν αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι η ίδια η ζωή σε κινεί.

Ότι κάτι ασύλληπτα μεγαλύτερο από την προσωπική ταυτότητα αναπνέει μέσα απ όλους μας.

Και ίσως αυτό που ονομάζουμε

“πνευματική αφύπνιση”

να μην είναι η απόκτηση κάποιας υπερδύναμης.

Ίσως να είναι απλώς

η κατάρρευση της ψευδαίσθησης ότι ήσουν ο ξεχωριστός ελεγκτής της ζωής.

Και μέσα σε αυτή την κατάρρευση,

αντί να εμφανιστεί κόλαση,

εμφανίζεται ένας παράδεισος χαλάρωσης.

Γιατί η ύπαρξη συνεχίζει να κινείται τέλεια χωρίς το ψεύτικο “εγώ” στο κέντρο.

Ο ήλιος συνεχίζει να ανατέλλει.

Η καρδιά συνεχίζει να χτυπά.

Η αγάπη συνεχίζει να εμφανίζεται.

Η ζωή συνεχίζει να χορεύει.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγάλο μυστικό:

Δεν ήσουν ποτέ φυλακισμένος του σύμπαντος.

Ήσουν το ίδιο το σύμπαν