Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατά τους Πατέρας, οι επιστήμονες 

μπορούν να ερευνούν τον κόσμο, 

να εξετάζουν από τί αποτελείται, 

πώς έγινε, 

αλλά δεν μπορούν να εισέρχωνται 

σε άλλα πεδία, 

δηλαδή της ύπαρξης ή μη του Θεού.

Άλλωστε, άλλο είναι το έργο της επιστήμης 

άλλο το έργο της ορθόδοξης θεολογίας 

και δεν πρέπει να υπάρχη σύγκρουση 

ή σύγχυση μεταξύ τους.

 

 

 

 

 

 

Η επιστήμη ερευνά τον ¨κτιστό κόσμο¨,

την ύλη, τα άτομα, τα μόρια, τα πρωτόνια, 

τα σωματίδια, το κύτταρο,τα γονίδια 

Ενώ η θεολογία, 

που είναι εμπειρία , ασχολείται με 

το  π ώ ς  ο άνθρωπος θα γνωρίση 

τον Θεό-πρόσωπο  

με τις άκτιστες ενέργειές Του. 

Η επιστήμη προχωρεί 

σε διάφορες ανακαλύψεις οι οποίες πρέπει 

να ωφελούν και να μη βλάπτουν 

τους ανθρώπους, και 

η ορθόδοξη θεολογία δίνει απαντήσεις 

στις πνευματικές αναζητήσεις του ανθρώπου 

και στο πώς θα αποκτήση ανιδιοτελή αγάπη 

προς τον Θεό και τους συνανθρώπους του, 

σε μια εποχή που όχι μόνον κηρύσσεται 

ο θάνατος του Θεού , αλλά και 

ο θάνατος του πλησίον.

Τελικά, όσες ανακαλύψεις και αν κάνη 

 η επιστήμη, ο άνθρωπος 

πεινά και διψά για προσωπικό Θεό, 

για ανιδιοτελή αγάπη, εσωτερική ειρήνη 

και ελευθερία, για πληρότητα πνευματική, 

θέλει να μάθη τί υπάρχει 

πέρα από την κτίση,  

τί γίνεται μετά τον θάνατο, 

τί είναι η αιώνια ζωή κ.ά.

Ο άνθρωπος δ ε ν είναι άλογο όν, 

αλλά αναπτύσσει πολιτισμό καλλιεργεί 

τις πνευματικές αρχές, 

αναζητά τον Θεό και 

επιδιώκει να βιώση την αγάπη Του.

Ο άνθρωπος μ π ο ρ ε ί   

να ζήση χωρίς επιστήμη αλλά δεν μπορεί 

να ζήση χωρίς Θεό.

Επομένως, η επιστήμη προσπαθεί να δώση 

μια ερμηνεία για την δημιουργία και 

την σύσταση του κόσμου, 

αλλά εκείνο που έχει μεγάλη σημασία είναι 

ποιός  δημιούργησε τον κόσμο 

και τον άνθρωπο.

Ο Θεός δεν είναι μια άλογη δύναμη, 

ούτε ένα ευδαίμον όν, 

αλλά πρόσωπο ,  

είναι ο Λόγος που δημιούργησε τον κόσμο 

και μέσα σε όλη την κτίση υπάρχουν 

οι λόγοι των όντων, 

η ενέργεια του Θεού. 

Ακόμη ο Θεός προσέλαβε σώμα

 για να θεώση τον άνθρωπο. 

Έτσι, ο άνθρωπος πού, 

κατά τον σημαντικό ορισμό

του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, 

είναι  ζώον 

ενταύθα οικονομούμενον και 

αλλαχού μεθιστάμενον 

και πέρας του μυστηρίου 

τη προς Θεόν νεύσει θεούμενον,

δεν αναπαύεται σε μερικές ανακαλύψεις,  

όσο ωφέλιμες κι αν είναι, 

αλλά αναζητά   τον προσωπικό Θεό

 

 

Χαιρετε