Ας πούμε φοβόμαστε μην αρρωστήσουμε ,και αρρωσταίνουμε ή σκεπτόμαστε συνέχεια μήπως χάσουμε τη δουλειά μας και μένουμε άνεργοι.Το πιό φοβερό όμως και δυστυχώς γεμάτο πόνο, είναι οταν νομίζουμε, πως κάνοντας κάτι ας πούμε κολυμπώντας στην πισίνα, θα πονέσουμε στο γόνατο, το ισχίο , την πλάτη. θα προκαλέσουμε πόνο, και όντως μέσα σε λίγη ώρα, έχουμε τον πόνο μας, όπως ακριβώς τον σχεδιάσαμε στο φοβικό μυαλό μας και τρέχουμε για τα συνηθισμένα παυσίπονά μας, που σαν καραμέλες τάχουμε στο συρτάρι, στο γραφείο, στην τσέπη μας.
Επίσης υπάρχει ο φόβος για άλλα πρόσωπα, η κόρη μας, ο γυιός μας, ο άνδρας μας , μην αρρωστήσουν.Μην αδυνατί-σουν.Μην κουραστούν.Μην χτυπήσουν.Ειναι κι άλλος ένας απίθανος φόβος εκείνος της οικειότητας. Θέλουμε να αναπτύ-ξουμε οικειότητα με ένα άτομο, αλλά σκεφτόμαστε μήπως θέλει να μας εκμεταλλευτεί. Το ίδιο όμως σκέφτεται και το άτομο αυτό. Η σύγκρουση μέσα μας είναι τόσο έντονη που τελικά προσελκύει αυτό που φοβόμαστε.Το ερώτημα που μας έρχεται εύλογο.Τι πρέπει όμως να κάνουμε για να απαλλαγούμε από τους φόβους μας;
Κατ αρχάς.Παραδέχομαι και ομολογώ οτι φοβάμαι.Με Συμφέρει πιο πολύ να τους φτύσω τους όποιους φόβους μου με απέχθεια, παρά να τους κρατάω μέσα μου, γιατί οι κρυμμένοι φόβοι, όταν παραμένουν οδηγούν σε ιδε-οληψία, δηλαδή πού φτάνουμε; Είναι αστείο γιατί όντως διολισθαίνουμε στο σημείο να τρέμουμε μίαν ιδέα κατι ουσιαστικά ανύπαρκτο.
Το τραγικό στην υπόθεση είναι οτι η αγάπη, που όλοι φοβόμαστε,καθένας για δικό του λόγο , διώχνει κάθε φόβο.Ομως Σήμερα υπάρχει έλλειψη αγάπης, κι η αγάπη είναι αυτή Που Διώχνει Τους Φόβους,γιατί αυτός που αγαπά δεν φοβάται τίποτα.Ομως Δεν αγαπάμε αρκετά ούτε τον εαυτό μας. Μήπως να βάζαμε στη ζωή μας περισσότερη αγάπη για τους συνανθρώπους μας,αλλα και για εμας τους ιδιους.Μήπως τότε πάνε όλα καλύτερα; Μήπως να δοκιμάζαμε;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου