ΜΙΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑ..

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ...

 

  

Τα έργα του είναι ένα οδοιπορικό στα άκρα της ύπαρξης.Σ' όλη του τη ζωή, ένας διαρκής ταξιδευτής από την Ισπανία μέχρι την Ρωσία, από την Αγγλία μέχρι την Αίγυπτο, από το  Όρος μέχρι την Κίνα και την Ιαπωνία, για να βρει, να δει, να νιώσει, να αρπάξει Ήξερε,  η μήπως του το ψιθύριζε ο αλλότριος στ αυτί του  πως Ιθάκη δεν υπάρχει.

Μόνο  θάλασσα ένα καράβι (το κορμί)κι ο καπετάνιος Νους.Τί μέγα ολίσθημα ο Νούς κι όχι η καρδιά  που την φοβόταν, γιατί τον μαλάκωνε και δεν τόθελε.Έχει ασίγαστες  εμμονές. Τον βασιλιά τον σκώληκα που γίνεται πεταλούδα. Τον Ιερό Ανήφορο.Τον Θεό Μεταξοσκώληκα που κάνει το σπλάχνο του μετάξι.Όλο το έργο του μεταμορφώσεις, για να φτάσουν οι Ήρωες του το Θεϊκό. Κι όμως.

Η Αιώνια Κραυγή του Καζαντζάκη είναι Ασκητική. Δεν είναι μεταφραστής.Είναι Δημιουργός. Η προσφορά του είναι οι μύθοι του, οι Ήρωές του, οι Στοχασμοί του.Είναι η αναφορά του στον Γκρέκο. Αυτό το οδοιπορικό ζωής.Είναι ο καπετάν Μιχάλης. Το χρέος του απέναντι στην Κρήτη, τον πατέρα, τη γενιά του.Είναι ο Αλέξης Ζορμπάς. Αυτός ο ψυχικός οδηγός, ο Γκουρού, ο Γέροντας, ο Χορευτής, ο Πολεμιστής.





Είναι ο τελευταίος πειρασμός. Είναι η Οδύσσειά του.Είναι τα μυθιστορήματά του, τα ποιήματά του, τα Ταξίδια του.Ένας ιδιόμορφος υπαρξιστής. Ένας μάχιμος μηδενιστής. Ένας πανθεϊστής άθεος. Αλλά πρώτα απ' όλα ήταν Κρητικός."Ήταν ερωτευμένος με την Κρήτη.Ήταν το σπίτι του, οι ρίζες του.Πάντα είχε ένα μικρό κουτί, όπου είχε φυλαγμένο χώμα από την πατρίδα του.Ταυτόχρονα, όμως, ήταν και πολίτης του κόσμου, καθώς ταξίδευε πολύ και κάθε φορά που επισκεπτόταν μια χώρα  δεν ήταν απλός τουρίστας αλλά προσπαθούσε να καταλάβει την 'ψυχή' τους.

  

Ειχε μια διαρκή  αναζήτηση του  Θεού, και της φύσης, εκτιμώντας πως δύο από τα έργα του, η "Ασκητική", που έγραψε σε πολύ νεαρή ηλικία, και το τελευταίο του έργο, η "Αναφορά στον Γκρέκο",που ο θάνατος δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει, είναι οι δύο πνευματικές του διαθήκες.

 

Ο  Νίκος Καζαντζάκης υπέφερε για την κατάσταση στην Ελλάδα το 1947.για την κατάσταση στην Ελλάδα, σήμερα, αν ζούσε πιστεύω πως θα ηταν αφοριστικός  μια και ποτέ δεν χώνεψε ασπόνδυλα ανδρείκελα της πολιτικής.  Σε μια από τις συνεντεύξεις των τελευταίων χρόνων της ζωής του, το 1955, είχε δηλώσει χαρακτηριστικά. Ανέκαθεν ένοιωθα πως ζούμε και υπάρχουμε σε δυο Ελλάδες.Η μια είναι αυτή που μας 'πεθαίνει' και η άλλη αυτή που μας δίνει ανάσες , αλλά και αφορμές να νιώθουμε περήφανοι. Κι αν το όνειρό μας για μιαν άλλη Ελλάδα έχει ακόμα χρώμα, είναι γιατί κάποιοι μεγάλοι Έλληνες ήξεραν να το ζωγραφίζουν έτσι ώστε 

η όποια ουτοπία να μετατρέπεται σε θαύμα.¨ Χαίρετε..