EΤΣΙ ΣΑΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ..ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ..

Posted on Ιανουαρίου 25, 2012 by kosmaser

Καθημερινα ακουμε για θανατους διασημων. Για τους υπολοιπους νοιαζεται μονον Εκεινος. Ενα δακρυ, καποια λογια αποριας ( μπα πεθαινουν κι οι διασημοι ) κι επειτα τιποτα. Ο κοσμος παει μπροστα στο μορφωμα του χρονου.Περασαν αρκετα χρονια, απο τοτε που εφυγε ο Θοδωρος. Σχεδον ολοι τον λησμονησαν, οχι πως τον ηξεραν οι περισσοτεροι.Τον Αγγελόπουλο, δεν τον ¨ήξερα¨.Την κινηματογραφική του ¨γραφή ¨δεν την συμπαθούσα ιδιαίτερα, ίσως γιατί δεν την καταλάβαινα.Αυτό που μου άρεσε στη δουλειά του, ήταν η πολύ καλή φωτογραφία του, και το ιδιαίτερο traveling, ας μου συγχωρεθεί ο όρος,των πλάνων του.Ο φωτογράφος του πρέπει να ήταν μεγάλος μύστης του φακού.Απ την άλλη οι μουσικές επενδύσεις του, μεταρσίωναν το συναίσθημα.

Συμπερασματικά, ο Αγγελόπουλος ήταν κάτι ιδιαίτερο, που ήρθε, έγραψε, κι έφυγε ¨διακριτικα¨.

Εφυγε μ έναν ιδιαίτερο τρόπο, σ ενα σκοτεινό δρόμο της Δραπετσώνας.

Εγραψε ο Νίκος Σαραντάκος,  τη δεκαετία του 80, και που εκφράζει, αυτό το κάτι που διακατείχε τον Αγγελόπουλο.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.Είμαι επισκέπτης. Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά. Κι έπειτα, δε μου ανήκει. Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι.Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.Ότι δεν έχω, καν, όνομα.Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

 

Κατά τη  γνώμη μου, οι παραπάνω λέξεις, είναι όλα όσα ήταν, όσα έκανε, όσα δεν έκανε, κι όσα θα ήθελε να κάνει ο Θόδωρος .Ο Θεός να τον αναπαύει.