ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΧΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

Ειναι αδιαφιλονίκητο γεγονός οτι είμαστε πλάσματα ατελή, ιδιόρρυθμα, αλλά πάνω απ όλα φίλαυτα.

Ετσι είμαστε φτιαγμένοι. 

Αυτό δεν αλλάζει.

Χρειάζεται κόπος, επιμονή αλλά πάνω απ όλα υπομονή και εκκοπή του θελήματος μας. 

Ιδίως όσων εξ ημών έλαχεν ο γάμος να κυριαρχήσει στις προσωπικές επιδιώξεις 

Πάει τελείωσε παντρευτήκαμε.

Περάσαμε αρκετά χρόνια βουτηγμένοι στην λησμοσύνη της περιηγησης, απόλαυσης, ευχαρίστησης, κι άρχισαν πλέον να εμφανίζονται οι πρώτες ρυτίδες στην όντως δύσκολη υπόθεση της συμβίωσης δύο διαφορετικών ανθρώπων.

Εκκρεμότητες, αναβλητικότητα , ενα υποδερμικό αναθρώσκον άγχος,μια εκνευριστική στωικότητα,αναρχία του χώρου οπου θα κινείσαι πλέον για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Πόσο ηχηρά αποκαρδιωτικό αυτό το υπόλοιπο της ζωής σου   

Διερωτώμαι συχνα Πόσο λογικό είναι να  αναβάλλεις, όταν έχεις απεριόριστο χρόνο.

Αραγε ειναι όντως απεριοριστος ο χρόνος μας, ή το εντελώς αντίθετο, απελπιστικά περιορισμένος.

Πόσο σωστό είναι να διατηρείς όλα  τα έχοντα σχέση με την εργασία σου αντικείμενα,από ρούχα έως  βιβλία αφού πλέον έχεις το ¨προνόμιο του συνταξιούχου.

Αφου έχει αλλάξει ριζικά ο τρόπος ζωής σου και σου είναι όλα αυτα άχρηστα

Ή μήπωςέτσι διατηρείς την γλυκειά ανάμνηση της νιότης και  της δράσης σου.

Εχω προσέξει,και το καταθετω πως Μεγαλώνοντας οι άνθρωποι, άλλοι μεν  συσσωρεύουν ό,τι  τους κατέβει και νοιώθουν πανευτυχείς μ αυτα τα ψυχολογικά στη βάση τους φορτία,  αδιαφορώντας για την αισθητική του χώρου.

Οπως και κατα πόσον οι γύρω  τους, τα βλέπουν, και νοιώθουν να πνίγονται μέσα στα βιβλία και στα συντρίμια της κοινης ζωής τους. 

και άλλοι,σπάνιοι, περιορίζονται στα λίγα κι απαραίτητα, προσπαθώντας ακούραστα να αποβάλλουν την τελειομανία τους 

Ζουν λιτα και  με λεβεντιά, όπως μόνο όσοι είχαν την τυχη να γεννηθούν στην λεβεντιομάνα ξέρουν να βιωνουν. 

Επιζητούν την ησυχία και σίγουρα σ όποια ηλικία και νάναι,νοιώθουν ανάλαφροι και νέοι.

Αλήθεια πόσο κουραστικό είναι να ζείς σ εναν χώρο γεμάτο απο μη χρηστικά αντικείμενα.

Χρόνια τώρα ακούμε για αφαίρεση και μινιμαλ, που ομως  δεν το επεκτείνουμε στην ζωή μας,κι απλά το αφήνομε για την υψηλή τέχνη.

Το να ζείς μ εναν άλλον άνθρωπο, είναι απο μόνο του ένας αθλος, πόσο μάλλον αν ο άλλος βαρύνεται και με σωματικά ή ψυχολογικά προβλήματα.

Η αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων του άλλου, αναγεται ή εν πολλοις οφείλεται,σε βεβαρυμένο ψυχικο υπόστρωμα ή στο ότι πλέον έχεις απαρφανιστεί επαγγελματικα,και όλος ο κόσμος σου,περιορίζεται  στο σπίτι σου το βασίλειο σου, και το βασίλειο σου το οριζεις μονον εσύ κι ας γίνει μπάχαλο λίγο σε νοιαζει.

Το ότι δεν αποδέχεσαι,εσύ το άλλο προσωπο,ο πρωταγωνιστής  ή  ο κομπάρσος απ το περιθώριο,

Την ακαταστασία, ισως να οφείλεται,  στο φύλο, στην όποια καλαισθησία, που διαθέτεις  ή  στο πόσο σε γεμιζει ή οχι η ζωή σου.

Γιατί αν είχες βαθύ έρωτα,αγάπη στην ψυχή σου,θα παραβλεπες τα παντα.

Ο  ερωτευμένος,πλημμυρισμένος από ευτυχία, δεν νοιαζεται αν σκοντάφτει σε βιβλία, εφημερίδες, σκουπίδια της καθημερινότητας, αφού εκ των πραγματων, πετά στα συννεφα.

Δεν μπορώ να καταλάβω τί τελικά, γίνεται με τον εσωτερικό μας κόσμο.

Πώς λειτουργεί  έτσι και ανά εποχές τα βλέπουμε όλα μα όλα από διαφορετική οπτική γωνία.

Είναι τελικά ο ερωτας που λείπει απ τη ζωή μας.

Ειμαστε τελικά ανεραστα πλάσματα.

Δεν μιλώ για τις ανευ νοήματος καθημερινότητες,τις εκκρεμότητες, τα ρολόγια σου που έμειναν από μπαταρία, καθώς και το ξυπνητήρι και να λες ευτυχώς λειτουργεί το κινητό.

Οι λάμπες στα φωτιστικά που καιγονται και τα φώτα του χώρου σου είναι θολά. ο τηλεφωνητής σου δεν ανταποκρίνεται, το φαξ και φωτοτυπικό δεν λειτουργούν.

Το κινητό σου  υπολειτουργεί και όταν φεύγεις υπάρχει ανησυχία.

Εσύ ομως εκεί  στις χιλιάδες συνταγές.Τα βιβλία μαγειρικής, που τόσα χρόνια μάζευες με θρησκευτική ευλάβεια.

Τι θες και αυτοβασανίζεσαι μια κι η καλή σου δεν είναι διατεθειμένη, ούτε ένα γκουρμέ να σου επιτρέψει,  προσπαθώντας να τηρήσει τις αυστηρές  οδηγίες των ιατρών σου.

Και να που μούρχονται οι στίχοι του Καβάφη στο νού.

Για τ΄αλλού μην ελπίζεις,δεν έχει οδό,ετσι που τη ζωή σου ρημαξες εδώ,στην κοχη τουτη τη μικρή ,σ όλη τη γη τη χαλασες ¨.

Μηπως τελικά,βγάζω το άχτι μου με την θεραπευτική ανάλυση; 

Ποιός ξέρει.