Η ΧΑΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ..Η ΘΛΙΨΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Η Στενη Πυλη Που Καλουνται Να Περασουν Οι Χριστιανοι

Ειναι Θλιψη, Αλλα Θλιψη Κατα Θεον, Γεματη Ελπιδα, 

Και Οχι Ανελπιδη Απογνωση.

Η πρώτη είναι σημείο μετανοίας και οδηγεί στη σωτηρία,ενώ η δεύτερη είναι σημείο θανάτου.

Αυτή η θλίψη έχει μέσα της όλες τις ευλογίες και οδηγεί στην γαλήνια χαρά της αγιότητας. 

Ο άνθρωπος που αγωνίζεται στη ζωή του, έχει κάθε στιγμή συναίσθηση της αδυναμίας και της ελαχιστότητάς του μπροστά στη δόξα του Θεού.Έτσι, δεχόμενος την ευλογία, τη χάρη και το άμετρο έλεος του Θεού, είναι ταυτόχρονα γεμάτος συστολή και θλίψη για την αστοχία και την αναξιότητά του. 

Γνωρίζει ότι τις δωρεές που του χαρίστηκαν μπορεί να τις χάσει κι αυτό τον συνέχει και τον γεμίζει σεμνότητα και σοβαρότητα.Αυτό, δεν σημαίνει ότι οι Χριστιανοί που ακολουθούν τον Χριστό συνθλίβονται μέσα στη λύπη.

Πρέπει να ξεχωρίσουμε ανάμεσα στη χριστιανική σοβαρότητα,που είναι γεμάτη ελπίδα, πραότητα και γαλήνη,και στην σκυθρωπότητα του τεθλιμμένου, που στερείται τη χαρά.

Άς σημειώσουμε πάντως, ότι Η Γνήσια Κωμωδία δεν αποσκοπεί στην άμετρη και ανούσια ευτραπελία, αλλά αναδεικνύει με νοήμονα τρόπο αυτό που είναι κωμικό, φωτίζοντας την ανθρώπινη κατάσταση. 

Έτσι, το γέλιο που αποσπά είναι γέλιο που ελευθερώνει και ψυχαγωγεί την ψυχή. 

Οδηγεί το νού στη διάκριση των καταστάσεων και διδάσκει αυτό που είναι ελαφρύ, ώστε να γίνει φανερό αυτό που απομένει στο βάθος.

Με τον τρόπο αυτό φωτίζει το νόημα και άρα δεν στέκεται εμπόδιο στη μετάνοια και τη σωτηρία. 

Η αληθινή κωμωδία δεν είναι ποτέ μονοδιάστατη και δεν εξευτελίζει τις σημασίες. Αντίθετα, δημιουργεί μία κλίμακα αξιολόγησης και αναγνώρισης σημασιών, μέσα από τη δύναμη του αστείου.

Γι' αυτό και το αστείο, είναι απαύγασμα της ανθρώπινης ευφυΐας, και η επιτυχής διατύπωσή του, προϋποθέτει πνευματική διαύγεια και οξυδέρκεια. 

Το γέλιο που παράγει δεν είναι α-νόητο,αλλά όπλο ενάντια στον ανυπόστατο φόβο και το ψεύτικο δέος που υποδουλώνει την ψυχή. 

Το αληθινό αστείο συνοδεύεται από την έκπληξη της ανακάλυψης και αφήνει στην ψυχή τη γεύση της σύννοιας,που είναι συγγενική με την ελπιδοφόρα θλίψη.

Η Εν Χριστω Χαρα Ειναι Δωρο Του Αγιου Πνευματος Και Γι' Αυτο Δεν Συμβαδιζει Με Την Αστοχια Της Αμαρτιας,Που Απομακρυνει Τον Ανθρωπο Απο Τη Δωρεα Του Θεου. Στον μικρό Παρακλητικό Κανόνα διαβάζουμε την παρακάτω προσευχή:

 "Χαράς μου την καρδίαν πλήρωσον Παρθένε,η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα, της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα".

Ο Χριστός μας διδάσκει ότι αν θέλουμε να τον ακολουθήσουμε οφείλουμε να σηκώσουμε με χαρά ένα σταυρό θλίψεως.

Ειναι Ο Σταυρος Της Ελευθεριας Απο Την Εμπαθεια Του Εγωϊσμου Και Της Φιλαυτιας. 

Από την άλλη μεριά, η πτώση της φύσεως είναι συνώνυμη με τη θλίψη:

 "Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε.Εγώ νενίκηκα τον κόσμον".

Αυτοί που μας μίλησαν για τη χριστιανική χαρά την έζησαν μόνον αφού πέρασαν μέσα από τη θλίψη της μετάνοιας,γι' αυτό ποτέ δεν μίλησαν για τη χαρά χωρίς να μιλήσουν για τη λύπη, ώσπου στο εκκλησιαστικό λεξιλόγιο καθιερώθηκε πια η λέξη Χαρμολύπη,που εκφράζει όλο το μυστήριο της εν Χριστώ ζωής. 

Χαρά ,χωρίς τη λύπη της μετανοίας, δεν είναι χαρά εν Χριστώ. Χαρά και λύπη είναι και τα δύο δώρα του αγίου Πνεύματος αχώριστα, έτσι που αν λείπει το ένα από την ψυχή μας, το άλλο παύει να είναι κατά Θεόν.

Η Λυπη Για Τις Αμαρτιες Χωρις Την Χαρα Της Ελπιδας  Δεν Ειναι Μετανοια, Αλλα Απογνωση,

Η Χειροτερη Απο Τις Αμαρτιες.

Για όλα τα παραπάνω, αλλά και για ο,τιδήποτε σας συμβαίνει 

Χαίρετε..