Αυτες τις μερες παρακολουθουμε ενα δραμα εν εξελιξει, με πολλες παραμετρους. Θα σταθω στον υπευθυνο πολιτειακο παραγοντα, που ειναι ενα ιδιαιτερο ατομο. Δεν τον γνωριζω, απλα δεν θαθελα να ημουν στη θεση του.Πασχιζει να τετραγωνισει τον κυκλο, που αγνοει καθ ολοκληριαν το σχημα και τις ιδιαιτεροτητες του. Παρ ολα αυτα μαχεται να κρατηθει στην ολισθηρη επιφανεια μια ματαιης διαδρομης με προδιαγεγραμμενο τελος.Εδω παιζει η μαγικη λεξη ¨απολυτρωση¨.Κι ομως.
Η απολύτρωση είναι κάτι που δυσκολεύεσαι να το νοιώσεις.Οντως ενέχει φόβο όμως άλλου είδους,όχι υπαρξιακό,αλλά ένα φόβο-σεβασμό, για κάτι απίθανα μεγάλο, που καταδέχεται να σε αγαπά,μανικά,ένα απίθανα μικρό, κακό, εγωϊστικό, μοχθηρό, φιλόδοξο-κενόδοξο,τυρρανικό,εν γένει αβυσσαλέα φίλαυτο, θνητό όν,τον άνθρωπο, εμένα , εσένα.Το δείγμα γραφής φάνηκε στη δίκη, όπου ο Πέτρος τον αρνήθηκε με όρκο κι επειδή Εκείνος κατάλαβε πως ο Πέτρος ,ίσως δεν είχε τη δύναμη ναμετανοησει,κι υπήρχε πάντα ο φόβος της μεταμελειας,βλέπε Ιούδα, γι αυτό στράφημε και τον κοίταξε Πόση δύναμη-ενέργεια έχει το βλέμμα, όχι μόνο Εκείνου, αλλά και καθενός που αγαπά μανικά.Για δευτερόλεπτα του πέρασε τη Δύναμη του Αγίου Πνεύματος, κι έτσι ο Πέτρος κράτησε ,κι έκλαψε πικρά μετα-νοώντας για την προδοσία του.
Μετά την Πεντηκοστή,είπαμε το Πνεύμα τους έκανε άτρωτους.Στη μοναξιά κοιτάς μπροστά, χωρίς εμπόδια.Σκέφτεσαι, προσεύχεσαι, ωριμάζεις, κλαίς καθαρτικά,χωρίς να τρέχει η μύτη σου,δάκρυα καθα-ρά,χαράς όχι συναισθηματικής, αλλά καρδιακής.Κλαίς με λυγμούς και τα μάτια σου λάμπουν ,δεν κοκ-κινίζουν.
Και μετά απλά κάθεσαι κι αφήνεις τον Νοτιά να σε στεγνώνει απ την υπερπλεονάζουσα σερετονίνη.Κι ύστερα λέμε πως δεν μας αγαπά ο Χριστός.
21 Σεπ 2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου