Αφηγούνται οι αδελφοί Γκριμ, στους Γερμανικους θρύλους τους, (1816αρ. 244, σ. 330-333). Πως Το 1284, ένας μυστηριώδης αυλητής, φορωντας μια πολύχρωμη φορεσιά απάλλαξε τη γερμανική πόλη Χάμελιν [Hameln] από τη μαστιγα των ποντικιων, που την κατακλυζαν, παίζοντας στη φλογερα του, τα οδήγησε στο ποτάμι, όπου και πνίγηκαν.
Όταν, στη συνεχεια, οι κάτοικοι της πολεως, αρνήθηκαν να τον πληρώσουν, έπαιξε ξανά τον αυλό του, αλλά αυτή τη φορά για να οδηγήσει τα παιδιά, του χωριου, στο γειτονικό βουνό, όπου εξαφανίστηκαν σε μια σπηλιά. Σώθηκαν μόνο τρία: ένα τυφλό, ένα κουφό, και ένα που γύρισε να πάρει το πανωφόρι του γιατί κρύωνε.Σύμφωνα με τον ποιητή Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (1842), ο αυλητής έπαιζε χορευτικό σκοπό, και έτσι ,αναγκαστικά, δεν τον ακολούθησε το παιδί που κούτσαινε.
Mutatis Mutandis, που σημαινει, τηρουμενων των αναλογιων, ο σημερινός πρωθυπουργός στο Ηράκλειο στις 13 Δεκεμβρίου 2014, δηλωνε πως διαθετει ο ιδιος κι οι εταιροι του , τις μαγικές του ικανότητες του πιο πανω αυλητη- οργανοπαίκτη: Δηλωνε πριν τρια χρονια «Εμείς θα παίζουμε το ζουρνά, κι αυτοί θα χορεύουν. Κι επειδή είμαστε στην Κρήτη, θα παίζουμε τη λύρα και θα χορεύουν πεντοζάλη οι αγορές».
Αναλογιζομενοι τα οσα συνεβησαν, απ τη μερα εκεινη, μαλλον δε καταφερε ο πρωθυπουργος, να μαγέψει και να πνίξει, παίζοντας τη λύρα και τον ζουρνά, τα τρωκτικά των αγορών, όπως έγινε με τα ποντίκια του Χάμελιν. Όμως σιγουρα έχει συντονιστεί απόλυτα, ως οργανοπαίκτης, με τη δεύτερη μουσική εκτέλεση του αυλητή του παραμυθιου των αδελφων Γκριμ..
Πράγματι. Όπως έδειξε, για μια ακόμη φορά η συζήτηση στη βουλή της 27/11, έχει μαγέψει τη κοινοβουλευτική του ομάδα σε τέτοιο βαθμό που, ανεξάρτητα από τον σκοπό που παίζει, τον ακολουθεί χορεύοντας στον δρόμο προς την πολιτική της εξαφάνιση. Πρόκειται για το πιο θλιβερό θέαμα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Οι κυβερνητικοί βουλευτές αυτοεξευτελίζονται μόνιμα, αποκηρύσσοντας, εν χορώ και χωρίς ίχνος ντροπής, όσα διακήρυτταν έως πρόσφατα και υπερασπιζόμενοι ακόμη και τις ύποπτες συμφωνίες του εκ δεξιών κυβερνητικού τους εταίρου.Είναι ολοφάνερο ότι ο πρωθυπουργός, υπερτερεί σε ικανότητες ως οργανοπαίκτης, έναντι του αυλητή του γερμανικού θρύλου. Εκείνον τον ακολούθησαν 130 παιδιά, τον σημερινό ακολουθούν 145 ενήλικες, και μάλιστα βουλευτές‡ ο αυλητής του θρύλου απέτυχε να γοητεύσει όλα τα παιδιά, ενώ τον σημερινό οργανοπαίκτη ακολουθούν οι πάντες: τυφλοί, κουφοί και κουτσοί.
Ο αυλητής είχε το προσωνύμιο «παρδαλός» (Bundting, σε παλαιά γερμανικά) λόγω της φορεσιάς του, μόνο που ο πρωθυπουργός τον υπερβαίνει σε πολυχρωμία. Εννοώ ότι οι ιδεολογικές αποχρώσεις της πολιτικής του καλύπτουν όλο το φάσμα της κομματικής ίριδας και οι σκοποί που παίζει δεν περιορίζονται σε αυτούς που μνημόνευσε το 2014 στο Ηράκλειο αλλά καλύπτουν όλη τη γκάμα, ξεκινώντας από τους αντάρτικους ρυθμούς και φτάνοντας μέχρι τους εθνικοπατριωτικούς. Χαιρετε.
Πηγη: Μιχαλης Πασχαλης. Παν/μιο Κρητης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου